GlucaGen 1 mg HypoKit

  • Skład

    1 fiolka zawiera 1 mg biosyntetycznego glukagonu ludzkiego w postaci chlorowodorku.

  • Działanie

    Glukagon jest lekiem o działaniu hiperglikemizującym, który uwalnia zmagazynowany w wątrobie glikogen w postaci glukozy do krwi. Glukagon nie wpływa na przemiany węglowodanów z zapasów glikogenu znajdujących się w mięśniach szkieletowych. Lek pobudza uwalnianie amin katecholowych oraz zmniejsza napięcie i czynność motoryczną mięśni gładkich w przewodzie pokarmowym. Glukagon rozkładany jest z udziałem enzymów we krwi i w narządach, do których jest dystrybuowany. Wątroba i nerki są głównymi narządami odpowiedzialnymi za eliminację glukagonu (każdy przyczynia się w 30% do całkowitego klirensu). T0,5 we krwi wynosi ok. 3-6 min. Po podaniu dożylnym początek działania występuje zwykle po 1 min, czas działania wynosi zwykle 5-20 min w zależności od dawki i badanego narządu. Po podaniu domięśniowym początek działania występuje zwykle po 5-15 min i utrzymuje się przez 10-40 min w zależności od dawki i badanego narządu. W leczeniu ciężkiej hipoglikemii wpływ na stężenie glukozy we krwi obserwowany jest zwykle w ciągu 10 min.

  • Wskazania

    Wskazanie terapeutyczne. W leczeniu ciężkiej hipoglikemii, która może wystąpić u dzieci i dorosłych z cukrzycą, stosujących insulinę. Wskazanie diagnostyczne. Hamowanie czynności motorycznej przewodu pokarmowego u dorosłych podczas badań diagnostycznych.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na glukagon lub na którąkolwiek substację pomocniczą. Guz chromochłonny nadnerczy (phaeochromocytoma).

  • Środki ostrożności

    Ze względu na niestabilność w roztworze, należy go stosować bezpośrednio po sporządzeniu i nie należy podawać go we wlewie dożylnym. Wskazania terapeutyczne. Jeśli pacjent odpowiedział na leczenie, należy podać doustnie węglowodany w celu odnowienia glikogenu wątrobowego i zapobiegania nawrotowi hipoglikemii. Glukagon nie będzie skuteczny u pacjentów, u których zapas glikogenu wątrobowego został wyczerpany. Z tego powodu glukagon wykazuje niewielkie działanie lub brak działania w przypadku, gdy pacjent pościł przez długi okres lub cierpi na niewydolność kory nadnerczy, przewlekłą hipoglikemię, czy hipoglikemię poalkoholową. Glukagon, w przeciwieństwie do adrenaliny, nie wpływa na fosforylazę mięśniową i dlatego nie może uczestniczyć w przemianach węglowodanów z większych zapasów glikogenu znajdujących się w mięśniach szkieletowych. Osłona końcówki ampułkostrzykawki praparatu zawiera naturalną gumę lateks, która może wywołać reakcję alergiczną u osób uczulonych na lateks. Wskazania diagnostyczne. Pacjenci, którym podano glukagon w celach diagnostycznych mogą odczuwać dyskomfort, w szczególności, gdy uprzednio byli na czczo (pościli). Po zakończeniu procedury diagnostycznej pacjentowi, który był na czczo, należy podać węglowodany, jeżeli jest to zgodne z zastosowaną procedurą diagnostyczną. Jeżeli wymagane jest pozostawienie pacjenta na czczo po badaniu lub w przypadku ciężkiej hipoglikemii, może być konieczne podanie glukozy dożylnie. Należy zachować ostrożność u pacjentów z insulinoma, stosujących preparat, ponieważ glukagon działa antagonistycznie do insuliny. Ostrożność powinna być zachowana również u pacjentów z glukagonoma. Należy zachować ostrożność, gdy preparat jest stosowany podczas badań endoskopowych i radiograficznych u pacjentów z cukrzycą lub u pacjentów w wieku podeszłym z rozpoznaną chorobą serca. Glukagon pobudza uwalnianie amin katecholowych. W przypadku guza chromochłonnego nadnerczy (phaeochromocytoma) glukagon może powodować uwalnianie z guza dużej ilości amin katecholowych, które mogą wywołać ostrą reakcję nadciśnieniową. Glukagon jest przeciwwskazany u pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy.

  • Ciąża i laktacja

    Lek może być stosowany w ciąży i w czasie karmienia piersią. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że glukagon nie powoduje zaburzeń płodności.

  • Efekty uboczne

    Wskazanie terapeutyczne. Często: nudności. Niezbyt często: wymioty. Rzadko: ból brzucha. Bardzo rzadko: reakcje nadwrażliwości w tym reakcja anafilaktyczna (wstrząs). U dzieci i młodzieży częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych jest takie samo, jak u osób dorosłych. U pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych jest takie samo, jak w populacji ogólnej. Wskazanie diagnostyczne. Często: nudności. Niezbyt często: wymioty, hipoglikemia (szczególnie u pacjentów na czczo). Rzadko: ból brzucha. Bardzo rzadko: śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, niedociśnienie, nadciśnienie (działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano, gdy lek stosowany był pomocniczo w badaniach endoskopowych i radiograficznych), reakcje nadwrażliwości, w tym reakcja anafilaktyczna/wstrząs. Brak dostępnych danych na temat stosowania preparatu we wskazaniach diagnostycznych u dzieci. U pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych jest takie samo, jak w populacji ogólnej.

  • Działanie z innymi lekami

    Insulina działa antagonistycznie do glukagonu. W interakcji z indometacyną glukagon może utracić zdolność do zwiększenia stężenia glukozy we krwi lub paradoksalnie może doprowadzić do hipoglikemii. Glukagon może zwiększać działanie antykoagulacyjne warfaryny. U pacjentów stosujących leki blokujące receptory β-adrenergiczne można oczekiwać wystąpienia zarówno przyspieszonego tętna, jak i podwyższonego ciśnienia krwi, które ze względu na krótki okres półtrwania glukagonu będą tymczasowe. U pacjentów z chorobą wieńcową podwyższone ciśnienie krwi i przyspieszone tętno mogą wymagać leczenia. Interakcje między glukagonem stosowanym w zatwierdzonych wskazaniach a innymi lekami nie są znane.

  • Dawkowanie

    Wskazanie terapeutyczne (ciężka hipoglikemia). Podskórnie lub domięśniowo. Dorośli: 1 mg. Dzieci i młodzież (

  • Uwagi

    Po wystąpieniu ciężkiej hipoglikemii, zdolność pacjenta do koncentracji i szybkiej reakcji może być upośledzona. Dlatego po wystąpieniu ciężkiej hipoglikemii, pacjent nie powinien prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn dopóki jego stan się nie ustabilizuje. Po zakończeniu procedury diagnostycznej obserwowano rzadkie przypadki hipoglikemii - należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do momentu spożycia przez pacjenta posiłku złożonego z węglowodanów.

  • Danych o lekach dostarcza: