Zbuntowane jelita. jak walczyć z biegunką?

Choć bywa uciążliwa, warto spojrzeć na nią łaskawszym okiem, mając na uwadze to, że stanowi obronę organizmu przed atakiem substancji toksycznych. Biegunka nie jest groźna, chyba że trwa dłużej niż 10 dni i prowadzi do odwodnienia organizmu.

Zwiększona częstotliwość (częściej niż 3 razy na dobę) oddawania stolców o płynnej lub półpłynnej konsystencji wskazuje na to, że mamy do czynienia z biegunką. Biegunką nazywamy również oddanie przynajmniej jednego luźnego stolca, który zawiera krew, śluz lub ropę. Towarzyszyć jej mogą: silne bóle brzucha, nudności, wymioty, gorączka i ogólne osłabienie organizmu. Na ogół jest to dolegliwość o krótkim przebiegu i samoograniczającym się charakterze, niemniej przedłużająca się biegunka wymaga natychmiastowej konsultacji z lekarzem, ponieważ może prowadzić do odwodnienia i niedoboru elektrolitów, a w skrajnych przypadkach nawet do zaburzenia pracy nerek.


Co jest przyczyną?

Chociaż za najczęstszą przyczynę biegunki uważa się zakażenia związane z układem pokarmowym (np. infekcje na tle zakażeń wirusowych, bakteryjnych, pasożytniczych), może ona towarzyszyć także innym, niepokarmowym dolegliwościom. Czynniki wywołujące biegunkę możemy podzielić na:

• fizyczne (termiczne – zbyt zimny lub zbyt gorący posiłek albo napój)
• chemiczne (wywołane przez niektóre leki, zatrucia grzybami itp.)
• alergiczne (uczulenie, np. na produkty spożywcze)
• psychiczne (silny stres, strach, ale też zespół jelita drażliwego)
• hormonalne (np. nadczynność tarczycy)
• inne (choroby: np. zespołu złego wchłaniania , wrzodziejące zapalenie jelita
grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, przewlekłe zapalenie trzustki)


Rodzaje biegunek

Typy biegunki możemy wyróżnić ze względu na objawy i formy zaburzeń czynności jelit. Biegunka osmotyczna jest skutkiem obecności w świetle jelita trudno wchłanianych i osmotycznie czynnych substancji (np. środków przeczyszczających). Zwykle ustępuje po zastosowaniu głodówki. Biegunkę toksyczną (wydzielniczą) wywołują nietolerowane przez nasz organizm mikroorganizmy (bakterie, wirusy bądź pierwotniaki), wytwarzające toksyny, przed którymi nasz organizm broni się, wydzielając duże ilości elektrolitów i wody do światła jelit, co przyczynia się do poluźnienia stolca. Nie ustępuje nawet po zastosowaniu głodówki. Najczęstszą przyczyną biegunki związanej z motoryką jelit jest stres. Zbyt szybko przesuwający się pokarm nie pozwala jelitom na prawidłowe trawienie, a także osuszenie i uformowanie kału. Biegunka antybiotykowa natomiast powstaje wskutek naruszenia równowagi naturalnej flory bakteryjnej jelit. W celu jej przywrócenia należy przyjmować probiotyki.

Najczęściej biegunki dzielimy na: ostre, trwające do 10 dni; ich główną przyczyną jest zakażenie bakteryjne lub toksyny bakteryjne przyjęte wraz z pokarmem i przewlekłe, trwające ponad 10 dni; to efekt zaburzenia trawienia, alergii pokarmowych, ale też leków przeczyszczających i chorób np. nowotworowych.


Konsultacja lekarska

Jeśli biegunka trwa powyżej 48 godzin, ma gwałtowny przebieg bądź też widać już pierwsze objawy odwodnienia, należy niezwłocznie udać się do lekarza. Zlekceważona biegunka może doprowadzić do groźnych powikłań (oprócz odwodnienia także do utraty cennych soli mineralnych i ciężkiej kwasicy, zaburzenia pracy nerek lub też osłabienia połączonego ze spadkiem ciśnienia krwi i zaburzeniem świadomości czy ropnych zmian w różnych narządach). Szczególnie narażone są osoby starsze oraz dzieci.


Terapia przeciwbiegunkowa

W leczeniu biegunki najważniejsze jest – oprócz stosowania środków farmakologicznych, mających na celu zahamowanie ruchów perystaltycznych, a co za tym idzie zmniejszenie liczby wypróżnień – uzupełnianie na bieżąco płynów i elektrolitów (zwłaszcza potasu, ale też magnezu i sodu) oraz właściwa dieta. Przez pierwsze dni należy zrezygnować ze stałych pokarmów i poprzestać na płynach: wodzie przegotowanej lub mineralnej (niegazowanej!), słabej herbacie lub mięcie. Z czasem do jadłospisu włączamy potrawy chłonące wodę: kleiki ryżowe, budyń, zupę z marchwi, a także suchary i krakersy. Początkowo należy unikać surowych: soków, warzyw i owoców. Ważne jest, aby posiłki spożywać często i w małych ilościach.

Autor: Mirosława Fila

Komentarze

  • 2018-06-21 yolcia

    Mnie się wreszcie polepszyło z jelitami, odkąd regularnie biorę debutir z maślanem sodu. Wreszcie przestały mi dokuczać ciągłe biegunki i bóle brzucha

  • 2016-03-31 gość

    Asamax jako skuteczny lek nadaję się do brania dla kazdego chorego?

  • 2016-03-31 gość

    pewnie według ostatnich statystyk zachorowań na raka jelita grubego jest największe

  • 2016-03-31 gość

    najlepiej walczyć asamaxem - idealny lek na ta chorobę

  • 2016-03-31 gość

    zapalenie jelit i przewlekłe biegunki trzeba koniecznie leczyć ponieważ mogą i najczęściej prowadzą do raka jelita grubego, dobrze zdiagnozowana choroba i leczona asamaxem zmniejsza to ryzyko, ale najważniejsze by nie ignorować objawów