Cukrzyca twój wróg

Na świecie żyje około 246 mln diabetyków, tylko w naszym kraju z cukrzycą walczy 2, 6 mln ludzi. Jednak chorych jest znacznie więcej. Niezdiagnozowana jeszcze cukrzyca może utrudniać życie kolejnym dwóm milionom Polaków.

Na świecie żyje około 246 mln diabetyków, tylko w naszym kraju z cukrzycą walczy 2, 6 mln ludzi. Jednak chorych jest znacznie więcej. Niezdiagnozowana jeszcze cukrzyca może utrudniać życie kolejnym dwóm milionom Polaków.

Cukrzyca jest efektem braku w organizmie insuliny, hormonu wytwarzanego przez trzustkę. Rolę insuliny w naszym organizmie można przyrównać do roli klucza – dzięki niemu możemy dostać się do mieszkania, zaś dzięki insulinie cukier (glukoza) może dostać się do komórek ciała. Tu glukoza przekształcana jest m.in. w energię. Jeśli w organizmie brakuje insuliny, cukier gromadzi się w krwioobiegu.


Cukrzyca typu 2.

Jest to najczęstsza postać choroby – dotyczy przede wszystkim ludzi po 40 roku życia, ale coraz częściej chorują na nią także dzieci. Jest to związane z tym, że przejmujemy zachodni styl życia wraz z jego wadami: brakiem ruchu i fast foodami. Mamy poważny problem z nadwagą i otyłością, a zbędne kilogramy zwiększają ryzyko zachorowania na „słodką chorobę”. Dodatkowo ryzyko zachorowania na cukrzycę wzrasta u osób, które mają w rodzinie diabetyka, zagrożone są także kobiety cierpiące na zespół policystycznych jajników. Co gorsze, cukrzyca przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów.
Czasami jednak organizm nas ostrzega i wysyła sygnały, które świadczą o rozwijającej się chorobie np.: wzmożone pragnienie czy częste oddawanie moczu. Innym typowym dla niej objawem jest chudnięcie pomimo apetytu. Zaniepokoić powinny nas także świąd skóry, nawracające infekcje grzybicze, ogólne osłabienie połączone z sennością oraz długie gojenie się ran. Osoby, które zauważyły takie sygnały u siebie, powinny jak najszybciej zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który może wypisać skierowanie do poradni diabetologicznej lub wysłać nas na badania.
Cukrzyca typu 2 nie od razu wymaga leczenia insuliną. Podstawą terapii, zwłaszcza na początku, jest odpowiednio skomponowana dieta oraz leki. Dzięki temu można zapobiec gwałtownym skokom glukozy po posiłku. Warto pamiętać o tym, iż w profilaktyce cukrzycy typu 2 duże znaczenie wspomagające wykazują zioła. Dopiero po latach chorzy muszą sięgać po insulinę.


Cukrzyca typu 1.


Cukrzyca typu 1. zwana też młodzieńczą lub insulinozależną wywołana jest zniszczeniem komórek beta trzustki, odpowiedzialnych za produkcję i wydzielanie insuliny. Ten rodzaj cukrzycy występuje najczęściej u ludzi młodych oraz u dzieci. Jedynym, możliwym leczeniem tej choroby jest podawanie insuliny oraz właściwe odżywianie i aktywny tryb życia. Sztandarowymi objawami są: częste oddawanie moczu, ciągłe pragnienie, chudnięcie, pomimo dużego apetytu, osłabienie i senność, szorstka skóra. Dziecko nie ma ochoty na zabawę i naukę, bywa rozdrażnione. Powodem jest odwodnienie organizmu.


Cukrzyca ciężarnych


Jest to cukrzyca po raz pierwszy rozpoznana w ciąży i występująca do momentu urodzenia dziecka. Wywołują ją zaburzenia gospodarki hormonalnej. Na cukrzycę najbardziej narażone są kobiety, które przed zajściem w ciążę miały nadwagę, lub w ich najbliższej rodzinie znajduje się ktoś chory na cukrzycę typu 2. Ryzyko wzrasta też z wiekiem i przy kolejnej ciąży. Nierozpoznana w porę cukrzyca może napytać biedy zarówno matce jak i dziecku – powoduje przedwczesny poród, niedojrzałość metaboliczną wielu narządów płodu (np. układu oddechowego), przerost mięśnia sercowego. U ciężarnych z cukrzycą, częściej dochodzi do zgonu wewnątrzmacicznego. Powikłaniem wynikającym z ciążowej cukrzycy jest też makrosomia, czyli nadmierna waga noworodka (największe takie dziecko urodziło się w Indonezji i ważyło aż 8,7 kg!). Tak duża waga powoduje komplikacje przy porodzie, często konieczne jest cesarskie cięcie.


Pamiętaj!

  • - Cukrzyca wymaga zmiany stylu życia
  • - Musisz się nauczyć obsługi glukometru (to urządzenie służące do pomiaru poziomu glukozy we krwi), a także wyliczania i wstrzykiwania potrzebnej ilości insuliny
  • - Zmienić dietę
  • - Poznać indeks glikemiczny
  • - Więcej się ruszać
  • - Myśleć pozytywnie
  • - Nosić przy sobie coś słodkiego
  • - Nosić w portfelu kartę cukrzyka
  • - Nauczyć rodzinę i znajomych, jak postępować w przypadku hiper i hipoglikemii
Autor: Oprac. DK