Panie Doktorze, mam problem z moją mamą (84 lata z leczoną cukrzycą typu B). Około 4 tygodnie temu z niewiadomych przyczyn zabolał łokieć i pojawiło się niewielkie zaczerwienienie. Widząc to zaraz przetarłem to miejsce spirytusem i posmarowałem baneocinem. Następnego dnia było gorzej. Twardy czerwony obrzęk zajmował coraz większy obszar przedramienia. Następnego dnia udałem się przychodni podstawowej opieki gdzie lekaż internista samodzielnie podjął leczenie polegające na zaordynowaniu serii 15 zastrzyków z gentamecyny i zalecenie robienia opatrunków z ichtiolu, ponieważ buduje się wrzód. Leczenie nie przyniosło efektów i po tygodniu zażądałem skierowania do chirurga. Ręka spuchła jak balon z dłonią włącznie. W przychodni przyszpitalnej okazało się, ze lekaż będzie dopiero po 14:00. Domagałem się zatem przyjęcia w izbie przyjęć szpitala ( po manewrach typu załatwienia kolejnego skierowania , tym razem do szpitala, którego nie bardzo chciano dać) przyjął mnie na izbie chirurg i natychmiast zrobił nacięcie skóry na łokciu z któego wypłynęła ropa zapełniając całą metalową nerkę. Przyjęto mamę do szpitala i zaordynowano antybiotyk doustny i przewijano raz dziennie przedramię (opatrunki z riwanolu). Po 4 dniach wypisano pacjentkę ze szpitala z ropowicą. Przy zmianach opatrunków ropa ciekła ciurkiem. Przy wypisie dano tylko zalecenie kontynuacji leczenia w przychodni chirurgicznej, do której udaliśmy się następnego dnia. Lekarz w przychodni po wyczyszczeniu rany wystawił ponowne skierowanie do szpitala, gdzie zaraz z mamą się udałem. Tym razem dyrektor szpitala, zresztą chirurg, odmówił ponownego przyjęcia. Po groźbach i prośbach wywalczyłem sobie jedynie codzienne wizyty lekarskie w izbie przyjęć szpitala na przemian z wizytami w przyszpitalnej przychodni. W czasie określonym na wstępie (4 tygodnie) rana jest systematycznie oczyszczana, płukana i wycinane sporadycznie kawałki ciemnej zastrupiałej skóry. Opatrunki do dziś wykonywane są z chloraminy dwa razy dziennie. Rano w szpitalu i wieczorem w domu we własnym zakresie. W międzyczasie przed każdym opatrunkiem robię moczenie rany w preparacie Manusan, także z polecenia prowadzącego lekarza. W ostatnich dniach zaobserwowałem mniejszy już wyciek ropy i polepszenie sprawności ruchowej ramienia związaną z ustąpieniem natężenia bólu. Cukier utrzymuję cały czas na poziomie w granicach normy. Chirurg przewiduje, że leczenie może potrwać nawet do kilku miesięcy. Prze cały czas dwa razy dziennie chora otrzymuje antybiotyk Cipropol. Materiał z rany w tym próbka ropy został pobrany przez lekarza prowadzącego podczas pierwszej wizyty w poradni chirurgicznej po wypisaniu ze szpitala. Do dzisiaj jeszcze nie ma wyników tych badań. W związku z powyższym mam kilka pytań: 1. Czy proces leczenia prowadzony jest prawidłowo? 2. Czy nie zaszkodzi pacjentce przy wymianą opatrunu płukanie w ciepłym roztworze z szarego mydła, co radzą mi znajomi, którzy zetkęli się już z ropiejącymi ranami? Pamiętam, dawno temy stary doświadczony chirurg sam mi doradzał tą metodę, kiedy sam doleczałem rany pooperacyjne. Pamiętam wtedy lekaż ten powiedział mi, że sposób ten poleca, choć takier rady od modego lekarza nie usłyszy pan. Uprzejmie proszę o ustosunkowanie się przez Pana Doktora do mojego problemu i z góry dziękuję.