Witam! 8 lat temu nagle zmarł mój poprzedni mąż. Obecny jest w szpitalu z ropoznaniem ciężkiego OZT. Każde (nawet minimalne) pogorszenie stanu jego zdrowia przyprawia mnie niemal o histerię. Tak bardzo boje sie go stracić. Od trzech tygodni prawie nie sypiam, łzy same mi lecą i muszę się mocno kryć żeby nie zobaczyła ich córka. Całymi nocami siedzę w internecie szukając najmniejszych informacji o tej chorobie. Co mam robić bo ten wielki strach coraz trudniej mi ukryć przed mężem (a w szpitalu jestem przez prawie cały dzień). Natomiast w domu czuję się jak zwierzę w klatce.
Napisała Pani o trudnym emocjonalnie dla siebie czasie, w którym dodatkowo dużo wysiłku postanowiła Pani wkładać w ukrywanie swoich emocji. Co by się stało gdyby córka zobaczyła Panią płaczącą? Co by się stało gdyby powiedziała Pani mężowi, że bardzo się boi go stracić? Co byłoby tym najlepszym a co tym najgorszym? Zastanawiam się co się dzieje z tymi emocjami, które nie są wyrażane? Czy ma Pani chociaż jedną osobę, z którą może porozmawiać i poprzeżywać to co się obecnie dzieje?
Zasady dodawania komentarzy
