Xarelto

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 10 mg rywaroksabanu. Preparat zawiera laktozę.

  • Działanie

    Lek przeciwzakrzepowy, wysoce wybiórczy, bezpośredni inhibitor czynnika Xa, biodostępny po podaniu doustnym. Hamowanie aktywności czynnika Xa przerywa wewnątrz- oraz zewnątrzpochodną drogę kaskady krzepnięcia krwi, hamując zarówno wytwarzanie trombiny, jak i powstawanie zakrzepu. Rywaroksaban nie hamuje trombiny (aktywowany czynnik II) oraz nie wykazano, żeby wpływał na płytki krwi. Lek wpływa na czas protrombinowy (PT) w sposób zależny od dawki. Rywaroksaban wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w ciągu 2-4 h. Całkowita biodostępność wynosi 80-100%. Przyjmowanie rywaroksabanu w dawce 10 mg z pokarmem nie wpływa na AUC ani na Cmax. Rywaroksaban w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (ok. 92%-95%). Około 2/3 podanej dawki rywaroksabanu podlega przemianom metabolicznym i jest wydalana w równym stopniu przez nerki i z kałem. Pozostała 1/3 dawki jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionego związku. Rywaroksaban jest metabolizowany przez CYP3A4, CYP2J2 oraz w niezależnych od CYP przemianach. Według badań in vitro jest substratem dla glikoproteiny P (P-gp) oraz białka Bcrp. Po podaniu doustnym eliminacja jest ograniczana szybkością wchłaniania, z końcowym T0,5 wynoszącym 5-9 h u młodych osób; 11-13 h u osób w podeszłym wieku.

  • Wskazania

    Profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych pacjentów po przebytej planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na rywaroksaban lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Czynne krwawienie o znaczeniu klinicznym. Nieprawidłowości i stany stanowiące znaczące ryzyko wystąpienia poważnych krwawień, takie jak: czynne lub ostatnio przebyte owrzodzenia w obrębie przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy z wysokim ryzykiem krwawienia, przebyty ostatnio uraz mózgu lub kręgosłupa, przebyty ostatnio zabieg chirurgiczny mózgu, kręgosłupa lub okulistyczny, ostatnio przebyty krwotok wewnątrzczaszkowy, stwierdzona lub podejrzewana obecność żylaków przełyku, żylno-tętnicze wady rozwojowe, tętniak naczyniowy lub poważne nieprawidłowości w obrębie naczyń wewnątrzrdzeniowych lub śródmózgowych. Jednoczesne leczenie innymi lekami przeciwzakrzepowymi np. heparyną niefrakcjonowaną, heparynami drobnocząsteczkowymi (enoksaparyna, dalteparyna itp.), pochodnymi heparyny (fondaparynuks itp.), doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (warfaryna, eteksylan dabigatranu, apiksaban, itp.) z wyjątkiem szczególnego przypadku zmiany leczenia przeciwzakrzepowego lub jeżeli heparyna niefrakcjonowana podawana jest w dawkach koniecznych do utrzymania drożności cewnika żył głównych lub tętnic. Choroba wątroby, która wiąże się z koagulopatią i ryzykiem krwawienia o znaczeniu klinicznym, w tym marskość wątroby stopnia B i C wg Child Pugh. Ciąża i okres karmienia piersią.

  • Środki ostrożności

    Nie zaleca się stosowania u pacjentów: leczonych w tym samym czasie systemowymi silnymi inhibitorami CYP3A4 i glikoproteiny P (np. przeciwgrzybicznymi pochodnymi azolowymi lub inhibitorami proteazy HIV); z klirensem kreatyniny

  • Ciąża i laktacja

    Lek jest przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią. Kobiety w okresie rozrodczym powinny unikać zajścia w ciążę podczas leczenia rywaroksabanem.

  • Efekty uboczne

    Wszystkie działania niepożądane związane z terapią rywaroksybanem (różne wskazania) zgłaszane w badaniach klinicznych. Często: niedokrwistość (w tym wynik odpowiedniego parametru laboratoryjnego), ból i zawroty głowy, krwotok oczny (w tym krwotok podspojówkowy), niedociśnienie tętnicze, krwiak, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwawienie z dziąseł, krwotok z przewodu pokarmowego (w tym krwotok z odbytnicy), ból brzucha oraz żołądka i jelit, niestrawność, nudności, zaparcie, biegunka, wymioty, świąd (w tym niezbyt częste przypadki świądu uogólnionego), wysypka, siniaczenie, krwotok skórny i podskórny, ból kończyny, krwotok z układu moczowo-płciowego (w tym krwiomocz i nadmierne krwawienie miesiączkowe), zaburzenie czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi), gorączka, obrzęk obwodowy, ogólne zmniejszenie siły i energii (w tym zmęczenie i astenia), zwiększenie aktywności aminotransferaz, krwotok po zabiegu medycznym (w tym niedokrwistość pooperacyjna i krwotok z rany), stłuczenie, wydzielina z rany. Niezbyt często: nadpłytkowość (w tym zwiększenie liczby płytek krwi), reakcja alergiczna, alergiczne zapalenie skóry, krwotok mózgowy i śródczaszkowy, omdlenie, tachykardia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywka, wylew krwi do stawu, złe samopoczucie (w tym niemoc), zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej, lipazy, amylazy i GGT. Rzadko: żółtaczka, krwawienie domięśniowe, obrzęk miejscowy, zwiększenie stężenia sprzężonej bilirubiny (z lub bez towarzyszącego zwiększenia aktywności AlAT), tętniak rzekomy. Częstość nieznana: zespół ciasnoty przedziałów powięziowych wtórny do krwawienia, niewydolność nerek/ostra niewydolność nerek, wtórna do krwawienia, wystarczającego do spowodowania hipoperfuzji. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano obrzęk naczynioruchowy i obrzęk alergiczny w tymczasowym powiązaniu ze stosowaniem rywaroksybanu.

  • Działanie z innymi lekami

    Nie zaleca się stosowania preparatu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i P-gp (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol, inhibitory proteazy HIV), ze względu na nasilenie działania rywaroksabanu i zwiększone ryzyko krwawień. Oczekuje się, że leki, które silnie hamują tylko jeden ze szlaków eliminacji rywaroksabanu, albo CYP3A4 albo P-gp, będą w mniejszym stopniu zwiększać stężenia rywaroksabanu we krwi. Klarytromycyna, erytromycyna oraz flukonazol powodują zwiększenie stężenia rywaroksabanu we krwi, ale nie ma to znaczenia klinicznego w przypadku pacjentów z prawidłową czynnością nerek; u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek wpływ ww. leków na Cmax oraz AUC rywaroksabanu może być większy - zachować ostrożność. Unikać jednoczesnego stosowania rywaroksabanu i dronedaronu. Silne induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca zwyczajnego) zmniejszają stężenie rywaroksabanu we krwi - należy unikać jednoczesnego stosowania z rywaroksabanem, chyba że pacjent jest ściśle obserwowany w kierunku objawów przedmiotowych i podmiotowych zakrzepicy. Nie stwierdzono żadnych farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych interakcji o znaczeniu klinicznym po jednoczesnym stosowaniu rywaroksabanu oraz midazolamu (substrat CYP3A4), digoksyny (substrat P-gp) lub atorwastatyny (substrat CYP3A4 i P-gp). Rywaroksaban ani nie hamuje, ani nie indukuje żadnej z głównych izoform CYP, takich jak CYP3A4. Ze względu na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania rywaroksabanu z innymi lekami zmieniającymi hemostazę (leki przeciwzakrzepowe, inhibitory agregacji płytek krwi, ASA i inne NLPZ). Zmiany leczenia z antagonisty witaminy K (warfaryna) na rywaroksaban lub z rywaroksabanu na warfarynę zwiększały czas protrombinowy/INR więcej niż addytywnie, podczas gdy wpływ na APTT, hamowanie aktywności czynnika Xa i endogenny potencjał trombiny był addytywny. Jeśli wymagane jest wykonanie badań działania farmakodynamicznego rywaroksabanu w czasie okresu zmiany leczenia, jako takie badania można wykorzystać aktywność czynnika anty-Xa, PiCT i HepTest, ponieważ na badania te nie miała wpływu warfaryna. Czwartego dnia po ostatniej dawce warfaryny wszystkie badania (w tym PT, APTT, hamowanie aktywności czynnika Xa i ETP) odzwierciedlały tylko działanie rywaroksabanu. Jeśli wymagane jest wykonanie badań działania farmakodynamicznego warfaryny w czasie okresu zmiany leczenia, możliwe jest wykorzystanie pomiaru INR przy Ctrough rywaroksabanu (24 h po uprzednim przyjęciu rywaroksabanu), ponieważ rywaroksaban ma minimalny wpływ na to badanie w tym punkcie czasowym.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: zalecana dawka to 10 mg raz na dobę. Początkową dawkę należy przyjąć w ciągu 6 do 10 h od zakończenia zabiegu chirurgicznego, pod warunkiem utrzymanej hemostazy. U pacjentów poddawanych dużym zabiegom stawu biodrowego zaleca się leczenie przez 5 tyg.; u pacjentów poddawanych dużym zabiegom stawu kolanowego zaleca się leczenie przez 2 tyg. Zmiana leczenia z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban: wartości INR będą nieprawdziwie podwyższone po przyjęciu rywaroksabanu. INR nie jest właściwy do pomiaru działania przeciwzakrzepowego rywaroksabanu i z tego powodu nie należy go stosować. Zmiana leczenia z rywaroksabanu na antagonistów witaminy K: istnieje możliwość niewłaściwej antykoagulacji, dlatego w czasie jakiejkolwiek zmiany na alternatywny lek przeciwzakrzepowy należy zapewnić ciągłą właściwą antykoagulację. Należy zauważyć, że rywaroksaban może się przyczynić do podwyższonego INR. Pacjentom zmieniającym leczenie rywaroksabanem na VKA należy równocześnie podawać VKA, aż INR będzie ≥2,0. Przez pierwsze 2 dni okresu zmiany należy stosować standardowe dawkowanie początkowe VKA, a następnie dawkowanie VKA według testów INR. Jeśli pacjenci są leczeni zarówno rywaroksabanem, jak i VKA, nie należy badać INR wcześniej niż 24 h po poprzedniej dawce, ale przed następną dawką rywaroksabanu. Po przerwaniu stosowania rywaroksabanu wiarygodne badania INR można wykonać co najmniej 24 h po ostatniej dawce. Zmiana leczenia z pozajelitowych leków przeciwzakrzepowych na rywaroksaban: u pacjentów aktualnie otrzymujących pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy podawanie rywaroksabanu należy rozpocząć 0 do 2 h przed czasem następnego zaplanowanego podania pozajelitowego leku, np. heparyny drobnocząsteczkowej lub w czasie przerwania ciągle podawanego pozajelitowego leku, np. dożylnej heparyny niefrakcjonowanej. Zmiana leczenia z rywaroksabanu na pozajelitowe leki przeciwzakrzepowe: pierwszą dawkę pozajelitowego leku przeciwzakrzepowego podać w czasie, gdy powinna być przyjęta następna dawka rywaroksabanu. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z łagodnym (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) lub umiarkowanym (klirens kreatyniny 30-49 ml/min) zaburzeniem czynności nerek nie ma potrzeby zmiany dawki; należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 15-29 ml/min); nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z klirensem kreatyniny

  • Uwagi

    Pacjenci, u których wystąpią omdlenia i zawroty głowy, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.