Voltaren

  • Skład

    1 czopek zawiera 25 mg lub 50 mg lub 100 mg diklofenaku sodowego.

  • Działanie

    Niesteroidowy lek przeciwzapalny i przeciwreumatyczny, pochodna kwasu octowego. Preparat dodatkowo wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Mechanizm działania polega na hamowaniu biosyntezy prostaglandyn, które odgrywają zasadniczą rolę w patogenezie procesu zapalnego, bólu i gorączki. Początek wchłaniania preparatu w postaci czopków następuje szybko, jednak wolniej, niż w przypadku doustnych tabletek dojelitowych. Po podaniu czopków w dawce 50 mg, Cmax w osoczu krwi jest osiągane średnio w ciągu 1 h. Podczas ponownego podania leku jego farmakokinetyka pozostaje niezmieniona. Diklofenak łączy się z białkami osocza w 99,7%, głównie z albuminami. Przenika do płynu maziowego, gdzie max. stężenie występuje po 2 - 4 h od osiągnięcia Cmax w osoczu. T0,5 w fazie eliminacji z płynu maziowego wynosi 3 - 6 h. Po 2 h od osiągnięcia wartości max. w osoczu, wartości stężenia substancji czynnej w płynie maziowym, są większe niż w osoczu i pozostają takie aż przez 12 h. Biotransformacja diklofenaku obejmuje częściowo glukuronidację niezmienionej cząsteczki, lecz przede wszystkim pojedynczą lub wielokrotną hydroksylację i metoksylację, w wyniku czego powstaje kilka pochodnych fenolowych, z których większość ulega przekształceniu do glukuronidów. Dwie pochodne fenolowe wykazują małą aktywność biologiczną. T0,5 w fazie eliminacji w osoczu wynosi 1 - 2 h. Cztery metabolity, w tym dwa aktywne, mają również krótki T0,5 wynoszący 1 - 3 h. Około 60% podanej dawki ulega wydaleniu w moczu w postaci sprzężonych z glukuronidami niezmienionych cząsteczek i metabolitów, z których większość również ulega przekształceniu do glukuronidów. Mniej niż 1% leku jest wydalane w postaci niezmienionej, pozostała część dawki wydalana jest z kałem w postaci metabolitów związanych z żółcią.

  • Wskazania

    Zapalne lub zwyrodnieniowe postaci choroby reumatycznej: reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów (choroba Stilla), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba zwyrodnieniowa stawów, zapalenia stawów kręgosłupa, zespoły bólowe związane ze zmianami w kręgosłupie, reumatyzm pozastawowy. Ostre napady dny. Bóle spowodowane pourazowymi i pooperacyjnymi stanami zapalnymi i obrzękami, np.: po zabiegach stomatologicznych lub ortopedycznych. Stany bólowe i zapalne w ginekologii, np.: pierwotnego bolesnego miesiączkowania lub zapalenia przydatków. Napady migreny. Środek wspomagający w ciężkich, bolesnych zakażeniach uszu, nosa lub gardła, np.: zapalenie gardła i migdałków, zapalenie ucha. Zgodnie z ogólnymi zasadami terapeutycznymi, w przypadku wymienionych chorób w pierwszej kolejności należy zastosować leczenie przyczynowe. Gorączka, jako jedyny objaw, nie jest wskazaniem do stosowania. Voltaren 25 mg u dzieci i młodzieży powyżej 9 lat (minimum 35kg mc.): krótkotrwałe leczenie następujących ostrych stanów: bólów spowodowanych pourazowymi i pooperacyjnymi stanami zapalnymi i obrzękami, np.: po zabiegach stomatologicznych lub ortopedycznych; jako środek wspomagający w ciężkich bolesnych zakażeniach uszu, nosa lub gardła, np. zapalenie gardła i migdałków, zapalenie ucha. Zgodnie z ogólnymi zasadami terapeutycznymi, należy w pierwszej kolejności zastosować leczenie przyczynowe. Gorączka, będąca jedynym objawem choroby, nie jest wskazaniem do podania leku.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na diklofenak lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Czynna lub w wywiadzie, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie lub perforacja. Podawane w wywiadzie krwawienie z przewodu pokarmowego lub perforacja, związane z wcześniejszym leczeniem NLPZ. Czynna lub w wywiadzie nawracająca choroba wrzodowa i (lub) krwotok (wystąpienie dwóch lub więcej odrębnych przypadków potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia). Ostatni trymestr ciąży. Niewydolność wątroby. Niewydolność nerek. Stwierdzona zastoinowa niewydolność serca (klasa II–IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroba naczyń obwodowych i (lub) choroba naczyń mózgowych. Nie należy stosować leku w postaci czopków u osób, u których podanie kwasu acetylosalicylowego lub innych leków hamujących syntezę prostaglandyn może być przyczyną wystąpienia napadu astmy, pokrzywki lub ostrego nieżytu nosa. Zapalenie odbytnicy lub odbytu.

  • Środki ostrożności

    Przyjmowanie leku w najmniejszej dawce skutecznej przez najkrótszy okres konieczny do łagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Należy przerwać stosowanie preparatu w przypadku, gdy u pacjenta pojawi się krwawienie lub owrzodzenie przewodu pokarmowego, gdyż mogą one prowadzić do zgonu; powikłania te są bardziej niebezpieczne u osób w podeszłym wieku. Preparat należy szczególnie ostrożnie zalecać i ściśle kontrolować u pacjentów z objawami wskazującymi na zaburzenia żołądka i jelit lub z wywiadem sugerującym chorobę wrzodową żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienia lub perforację. Ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego jest większe w przypadku zwiększania dawek NLPZ i u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie, szczególnie gdy przebiegała z krwotokami lub perforacją oraz u pacjentów w podeszłym wieku. U osób w podeszłym wieku, zwiększona jest częstość występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem NLPZ, zwłaszcza krwawienia i perforacji, które mogą być śmiertelne. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia działania toksycznego na układ pokarmowy należy rozpoczynać i kontynuować leczenie z zastosowaniem najmniejszych skutecznych dawek. Należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących jednocześnie leki, które mogą powodować zwiększenie ryzyka powstania owrzodzenia lub krwawienia, takie jak kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo, leki przeciwzakrzepowe, leki przeciwpłytkowe, lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Pacjenci z wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy lub z chorobą Crohna powinni być pod ścisłą kontrolą lekarską, ze względu na możliwość zaostrzenia ogólnego stanu. Ścisły nadzór medyczny jest konieczny w przypadku zalecenia preparatu pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na możliwość pogorszenia ogólnego stanu. Diklofenak może zwiększać aktywność jednego lub więcej enzymów wątrobowych, w związku z tym w trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynności wątroby. Należy przerwać stosowanie preparatu, jeśli utrzymują się nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby lub ulegają pogorszeniu oraz gdy wystąpią kliniczne oznaki lub objawy wskazujące na zaburzenia czynności wątroby oraz inne objawy (np.: eozynofilia, wysypka itp.), gdyż może to prowadzić do zapalenia wątroby bez poprzedzających objawów prodromalnych. Należy zachować ostrożność stosując lek u pacjentów z porfirią wątrobową, ponieważ może wywołać atak choroby. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością serca lub nerek, z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, u osób w podeszłym wieku, u pacjentów jednocześnie otrzymujących leki moczopędne lub leki znacząco wpływające na czynność nerek oraz pacjentów z nadmierną utratą płynu pozakomórkowego o różnej etiologii, np.: w fazie około- lub pooperacyjnej po dużych zabiegach chirurgicznych, gdyż może wystąpić zatrzymanie płynów i wystąpienie obrzęków. W takich przypadkach, podczas stosowania preparatu, zaleca się monitorowanie czynności nerek. Przerwanie leczenia zwykle powoduje powrót do stanu poprzedzającego leczenie. Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów takich jak wysypka skórna, uszkodzenie błony śluzowej lub innych objawów nadwrażliwości, gdyż mogą one prowadzić do ciężkich reakcji skórnych niektórych z nich ze skutkiem śmiertelnym, włączając złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Największe ryzyko wystąpienia tych ciężkich reakcji występuje na początku terapii, w większości przypadków w pierwszym miesiącu. Po zastosowaniu diklofenaku mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, nawet wtedy, gdy preparat nie był wcześniej stosowany. Pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie lub łagodną do umiarkowanej zastoinową niewydolnością serca, z zatrzymaniem płynów i z obrzękami należy odpowiednio kontrolować i wydawać właściwe zalecenia. Przyjmowanie diklofenaku, szczególnie w dużych dawkach (150mg na dobę) przez długi okres może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawał serca lub udar). Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych lub chorobą naczyń mózgu powinni być leczeni diklofenakiem bardzo ostrożnie. Lek należy stosować bardzo ostrożnie u pacjentów z istotnymi czynnikami ryzyka zdarzeń dotyczących układu krążenia (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Przyjmowanie leku w najmniejszej dawce skutecznej przez najkrótszy okres konieczny do łagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Należy stosować możliwie jak najkrócej i w najmniejszej skutecznej dawce dobowej, ze względu na możliwość nasilenia ryzyka dotyczącego układu krążenia po zastosowaniu diklofenaku w dużych dawkach i długotrwale; należy okresowo kontrolować konieczność kontynuacji leczenia objawowego i odpowiedź na leczenie. Zaleca się kontrolowanie wskaźników hematologicznych, gdyż lek może, przemijająco hamować agregację płytek krwi. Należy dokładnie kontrolować pacjentów z zaburzeniami hemostazy. U pacjentów z astmą, sezonowym alergicznym nieżytem nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa, (np. polipy nosa), przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lub przewlekłymi zakażeniami układu oddechowego (szczególnie gdy mają objawy podobne do objawów alergicznego nieżytu nosa), mogą wystąpić zaostrzenia astmy, obrzęk Quinckego lub pokrzywka, w związku z tym zaleca się szczególną ostrożność. Odnosi się to również do pacjentów z alergią na inne substancje, np. z odczynami skórnymi, świądem lub pokrzywką. Preparat należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku - w tym przypadku i u osób z małą masą ciała zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki. Preparat może maskować objawy przedmiotowe i podmiotowe zakażenia.

  • Ciąża i laktacja

    Nie należy stosować diklofenaku w I i II trymestrze ciąży, o ile nie jest to konieczne. W przypadku stosowania leku u kobiet planujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, należy zastosować możliwie jak najmniejszą dawkę i jak najkrótszy okres leczenia. Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży i (lub) rozwój zarodka/płodu. Występuje zwiększone ryzyko poronienia, wad rozwojowych serca i wytrzewienia jelit po zastosowaniu leku we wczesnym okresie ciąży. Wartość bezwzględnego ryzyka wystąpienia wad rozwojowych układu sercowo-naczyniowego wzrasta z mniej niż 1% do ok. 1,5%, co może rosnąć podczas zwiększania dawek preparatu i wydłużenia czasu leczenia. Stosowanie w trakcie III trymestru ciąży może narazić płód na wystąpienie: działania toksycznego na serce i płuca (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym); zaburzenia czynności nerek, które może prowadzić do niewydolności nerek z małowodziem; a u matki i noworodka, pod koniec ciąży: możliwość wydłużenia czasu krwawienia, działania przeciwagregacyjnego, które może wystąpić nawet po bardzo małych dawkach; hamowania skurczów macicy, powodując opóźnienie lub wydłużenie porodu, w związku z tym, przeciwwskazane jest stosowanie diklofenaku w III trymestrze ciąży. Preparat przenika do mleka kobiet karmiących piersią w niewielkich ilościach, z tego względu, nie należy podawać kobietom karmiącym piersią w celu uniknięcia wystąpienia działań niepożądanych u dziecka. Stosowanie leku może niekorzystnie wpływać na płodność u kobiet i nie jest ono zalecane u kobiet, które planują ciążę. W przypadku kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które są poddawane badaniom w związku z niepłodnością, należy rozważyć zakończenie stosowania preparatu.

  • Efekty uboczne

    Często: ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, zmniejszony apetyt, zwiększenie aktywności aminotransferaz, wysypka, podrażnienie w miejscu podania. Niezbyt często: zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej. Rzadko: nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne (w tym hipotensja i wstrząs), senność, astma (w tym duszność), zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawe wymioty, krwawe biegunki, smoliste stolce, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy (z krwawieniem lub bez i perforacją), zapalenie odbytnicy, zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, pokrzywka, obrzęk. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy), dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary senne, drażliwość, zaburzenia psychotyczne, parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, lęk, drżenie, jałowe zapalenie opon mózgowych, zaburzenia smaku, udar naczyniowy mózgu, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, szumy uszne, zaburzenia słuchu, nadciśnienie tętnicze, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy (także krwotoczne zapalenie okrężnicy oraz zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, choroba Crohna), zaparcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (w tym wrzodziejące zapalenie jamy ustnej), zapalenie języka, zaburzenia w obrębie przełyku, błoniaste zwężenie jelit, zapalenie trzustki, zaostrzenie guzków krwawniczych, piorunujące zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby, wysypka pęcherzowa, wyprysk, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella), złuszczające zapalenie skóry, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, plamica, choroba Schönleina-Henocha, świąd, ostra niewydolność nerek, krwiomocz, białkomocz, zespół nerczycowy, śródmiąższowe zapalnie nerek, martwica brodawek nerkowych. Częstość nieznana: niedokrwienne zapalenie okrężnicy. W związku z przyjmowaniem NLPZ może dojść do wystąpienia obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Przyjmowanie diklofenaku, szczególnie w dużych dawkach (150 mg/dobę) i w leczeniu długotrwałym zwiększa ryzyko zakrzepicy tętnic (np. zawał serca lub udar).

  • Działanie z innymi lekami

    Należy zachować ostrożność podczas przepisywania diklofenaku wraz z silnymi inhibitorami CYP2C9 (takimi jak worykonazol), ponieważ w wyniku zahamowania metabolizmu diklofenaku, jego stężenie w osoczu oraz ekspozycja na lek może znacznie wzrosnąć. Preparat podawany jednocześnie z lekami zawierającymi lit może zwiększać jego stężenie w osoczu, w związku z czym zaleca się monitorowanie stężenia litu. Zaleca się monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż lek może zwiększać jej stężenie w osoczu. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z lekami moczopędnymi lub lekami zmniejszającymi ciśnienie tętnicze krwi (np. leki blokujące receptory β-adrenergiczne, inhibitory ACE) może spowodować zmniejszenie ich działania przeciwnadciśnieniowego, z tego względu należy ostrożnie stosować preparat jednocześnie z tymi lekami. Z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia działania nefrotoksycznego, pacjentów należy odpowiednio nawadniać i okresowo kontrolować czynność nerek, po rozpoczęciu oraz podczas leczenia skojarzonego, szczególnie po zastosowaniu leków moczopędnych i inhibitorów konwertazy angiotensyny. U pacjentów, szczególnie w podeszłym wieku, należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze. Diklofenak może zwiększyć nefrotoksyczność cyklosporyny ze względu na wpływ na prostaglandyny nerkowe, w związku z tym diklofenak powinien być podawany w dawkach mniejszych niż u pacjentów nieotrzymujących cyklosporyny. Jednoczesne stosowanie leków oszczędzających potas, cyklosporyny, takrolimusu lub trimetoprimu może być związane ze zwiększeniem stężenia potasu w surowicy, w związku z tym należy regularnie kontrolować jego stężenie w surowicy. Stosowanie chinolonów i NLPZ jednocześnie z preparatem, może prowadzić do wystąpienia drgawek. Inne NLPZ lub kortykosteroidy mogą zwiększać częstość występowania działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu preparatu i leków przeciwzakrzepowych oraz leków antyagregacyjnych, gdyż występuje zwiększone ryzyko krwawienia. Stosowanie diklofenaku i selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) może zwiększyć ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Lek można podawać jednocześnie z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bez wpływu na ich działanie kliniczne, jednak może wystąpić zarówno działanie hipoglikemizujące jak i hiperglikemizujące, które powodują konieczność zmiany dawkowania leków przeciwcukrzycowych w trakcie leczenia diklofenakiem, z tego powodu monitorowanie stężenia glukozy we krwi jest konieczne podczas jednoczesnej terapii. Podczas stosowania fenytoiny, należy monitorować jej stężenie w osoczu, ze względu na spodziewany wzrost ekspozycji przy jednoczesnym podawaniu z preparatem. Lek może hamować klirens nerkowy metotreksatu, zwiększając przez to jego stężenie we krwi, w związku z tym zaleca się ostrożność podczas stosowania NLPZ, w czasie krótszym niż 24 h, przed lub po leczeniu metotreksatem, ponieważ może wystąpić zwiększenie jego stężenia we krwi oraz zwiększenie działania toksycznego. Kolestypol i cholestyramina mogą spowodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania diklofenaku, w związku z tym, zalecane jest stosowanie leku przynajmniej 1 h przed lub 4 - 6 h po przyjęciu kolestypolu/cholestyraminy.

  • Dawkowanie

    Doodbytniczo. Zaleca się indywidualne ustalanie dawkowania. Występowanie działań niepożądanych można ograniczyć stosując preparat w najmniejszej skutecznej dawce i nie dłużej niż to konieczne do kontrolowania objawów. Dorośli: zalecana, początkowa dawka dobowa wynosi 100 mg - 150 mg. W łagodniejszych przypadkach oraz w leczeniu długotrwałym, na ogół dawka 75 mg/dobę - 100 mg/dobę. Całkowita dawka dobowa powinna być podzielona i podawana w 2 - 3 dawkach. Ból nocny i sztywność poranna: leczenie tabl. w ciągu dnia można uzupełnić podaniem czopka przed snem (nie przekraczając całkowitej max. dawki dobowej 150 mg). Pierwotne bolesne miesiączkowanie: dawkę dobową należy ustalać indywidualnie, zwykle 50 mg - 150 mg. Początkowo należy podawać 50 mg - 100mg, a w razie potrzeby dawkę tę można zwiększyć w ciągu kilku cykli menstruacyjnych do dawki max. 200 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć w momencie pojawienia się pierwszych objawów i wzależności od ich nasilenia, kontynuować terapię przez kilka dni. Napady migreny: należy rozpocząć od dawki 100 mg podanej po wystąpieniu pierwszych objawów zwiastujących napad. W razie konieczności, można tego samego dnia zastosować dodatkowo czopki, do 100 mg. Jeżeli pacjent wymaga dalszego leczenia w ciągu następnych dni, max. dawka dobowa powinna być ograniczona do 150 mg, w dawkach podzielonych. Szczególne grupy pacjentów. Dzieci i młodzież. Młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów. Voltaren 25 mg należy stosować w zależności od stopnia nasilenia objawów. Pacjenci ci powinni otrzymywać 0,5 mg/kg mc. - 2 mg/kg mc. na dobę, w 2 - 3 dawkach podzielonych Voltarenu 25 mg. Dawkę dobową można zwiększyć max. do 3 mg/kg mc. w dawkach podzielonych. Nie należy przekraczać dawki dobowej 150mg. Krótkotrwałe leczenie ostrych stanów u dzieci i młodzieży powyżej 9 lat (minimum 35 kg mc.). Dzieci 9-11 lat (35-44 kg mc.): 25 mg 3 razy na dobę. Dzieci i młodzież 12-16 lat (45-50 kg mc.): 25 mg 3 lub 4 razy na dobę. Stosowanie diklofenaku w postaci czopków w ostrych stanach u dzieci i młodzieży należy ograniczyć do 4 dni. Voltaren w dawce 50 mg nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży. Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat). Nie jest wymagana zmiana dawkowania początkowego u osób w podeszłym wieku. Rozpoznana choroba układu krążenia lub istotne sercowo-naczyniowe czynniki ryzyka. Stosowanie preparatu nie jest zalecane w tej grupie pacjentów. W razie potrzeby powinno się stosować lek wyłącznie po dokonaniu wnikliwej oceny i tylko dawkami ≤ 100 mg na dobę, jeśli leczenie trwa dłużej niż 4 tyg. Zaburzenia czynności nerek. Preparat przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania leku pacjentom z zaburzeniami czynności nerek w stopniu łagodnym do umiarkowanego. Zaburzenia czynności wątroby. Preparat przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania preparatu pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby w stopniu łagodnym do umiarkowanego. Sposób podania. Czopki należy prawidłowo umieszczać w odbytnicy. Zaleca się stosowanie czopków po wypróżnieniu. Nie wolno stosować doustnie, tylko doodbytniczo.

  • Uwagi

    Preparat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: