Verospiron

  • Skład

    1 tabl. zawiera 25 mg spironolaktonu. 1 kaps. zawiera 50 mg lub 100 mg spironolaktonu. Preparat zawiera laktozę.

  • Działanie

    Lek moczopędny, antagonista aldosteronu. Działa pierwotnie przez konkurencyjne łączenie z receptorami w miejscach wymiany sodu-potasu zależnych od aldosteronu w dystalnej pętli kanalika nerkowego. Zwiększa ilość wydalanego sodu, wody, z zachowaniem potasu. Skutecznie obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe krwi w pierwotnym hiperaldosteronizmie oraz jest skuteczny w większości przypadków nadciśnienia samoistnego. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowgo. Wiąże się z białkami osocza w ponad 90%. Metabolizm przebiega szybko i intensywnie, metabolity są czynne farmakologicznie. Metabolity wydalane są pierwotnie z moczem, ale również z kałem poprzez eliminację z żółcią. Przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki.

  • Wskazania

    Zastoinowa niewydolność serca. Marskość wątroby z wodobrzuszem i obrzękiem. Wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego. Zespół nerczycowy. Diagnostyka i leczenie pierwotnego hiperaldosteronizmu.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na spironolakton lub inne składniki preparatu. Bezmocz, ostra niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek (wskaźnik przesączania kłębuszkowego poniżej 10 ml/min). Choroba Addisona lub inne stany związane z hiperkaliemią. Hiperkaliemia. Jednoczesne stosowanie eplerenonu lub innych leków moczopędnych oszczędzających potas. Nie należy podawać rutynowo suplementów potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemiii.

  • Środki ostrożności

    Leczenie preparatem może spowodować przemijające zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością nerek oraz odwracalną kwasicę hiperchloremiczną, kwasicę metaboliczną lub łagodną kwasicę (należy okresowo określać parametry czynności nerek oraz stężenia elektrolitów w surowicy). Zachować szczególną ostrożność podczas stosowania spironolaktonu u pacjentów z ciężką niewydolnością serca. Preparatu nie stosować długotrwale, o ile nie jest to konieczne (długotrwałe podawanie dużych dawek u zwierząt powodowało raka lub białaczkę mieloblastyczną). Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    Stosowanie preparatu w ciąży wymaga starannej oceny stosunku korzyści dla matki do ryzyka dla płodu. Metabolit spironolaktonu występuje w mleku matki, stąd jeśli zastosowanie leku jest konieczne należy zaprzestać karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Może wystąpić: złe samopoczucie, łagodne nowotwory piersi (w tym torbiele i polipy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności, leukopenia (w tym agranulocytoza), trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, hiperkaliemia, kurcze mięśni nóg, zawroty głowy, zmiany libido, splątanie, nieprawidłowości menstruacyjne, bolesność piersi, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), łysienie, nadmierne owłosienie, świąd, wysypka, pokrzywka, ostra niewydolność nerek.

  • Działanie z innymi lekami

    Spironolakton zastosowany z innymi lekami moczopędnymi lub obniżającymi ciśnienie nasila ich działanie; należy zmniejszyć dawkę tych leków o co najmniej 50%, szczególnie jeśli chodzi o leki blokujące zwoje. Jednoczesne podawanie leków moczopędnych oszczędzających potas z inhibitorami ACE związane jest z nasiloną hiperkaliemią. Nie należy stosować inhibitorów ACE jednocześnie ze spironolaktonem, szczególnie u pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek. Lek zwiększa stężenie digoksyny w surowicy – należy monitorować pacjentów. Należy unikać jednoczesnego stosowania karbenoksolonu, ponieważ związek ten może powodować retencję sodu i przez to zmniejszać skuteczność spironolaktonu. Stosowanie NLPZ może osłabić skuteczność natriuretyczną leków moczopędnych. Spironolakton zmniejsza odpowiedź naczyniową na noradrenalinę, należy zachować ostrożność w przypadku znieczulenia miejscowego lub ogólnego. Wykazano, że kwas acetylosalicylowy, indometacyna i kwas mefenamowy osłabiają działanie moczopędne leku. Spironolakton zwiększa metabolizm fenazonu.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli. Zastoinowa niewydolność serca z obrzękiem: zwykle początkowa dawka dobowa wynosi 100 mg w dawce pojedynczej lub podzielonej, jednak zakres dawek może wynosić 25-200 mg/dobę. Dawkę podtrzymującą należy ustalić indywidualnie dla każdego pacjenta. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasy III-IV wg NYHA) należy rozpocząć od 25 mg raz na dobę w skojarzeniu ze standardową terapią, jeżeli stężenie potasu w surowicy wynosi ≤ 5 mEq/l, a stężenie kreatyniny ≤ 2,5 mg/dl. Jeżeli to klinicznie wskazane, u pacjentów tolerujących dawkę 25 mg, dawkę można zwiększyć do 50 mg raz na dobę. U pacjentów nie tolerujących dawki 25 mg na dobę, dawkę można zmniejszyć do 25 mg podawanych co drugi dzień. Marskość wątroby z wodobrzuszem i obrzękiem: jeżeli stosunek jonów Na+/K+ w moczu ma wartość większą niż 1,0 należy zastosować dawkę 100 mg/dobę. Jeżeli stosunek ten ma wartość mniejszą niż 1,0 zaleca się dawkę 200-400 mg/dobę. Dawkę podtrzymującą należy wyznaczać indywidualnie. Wodobrzusze w przebiegu nowotworu złośliwego: zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 100-200 mg/dobę. W ciężkich przypadkach dawkę można stopniowo zwiększać do 400 mg/dobę. Gdy obrzęki są odpowiednio kontrolowane, dawkę podtrzymującą należy wyznaczać indywidualnie. Zespół nerczycowy: zwykle stosowana dawka początkowa to 100-200 mg/dobę.  Stosowanie spironolaktonu jest zalecane jedynie w przypadku, gdy leczenie glikokortykosteroidami nie jest wystarczająco skuteczne. Diagnostyka i leczenie pierwotnego hiperaldosteronizmu. Test długotrwały: 400 mg/dobę przez 3-4 tygodnie. Wyrównanie hipokaliemii i nadciśnienia tętniczego dostarcza wstępnych dowodów do diagnozy pierwotnego hiperaldosteronizmu. Test krótkotrwały: 400 mg/dobę przez 4 dni. Jeżeli podczas podawania produktu stężenie potasu w surowicy wzrasta, a po odstawieniu maleje, należy rozważyć wstępną diagnozę pierwotnego hiperaldosteronizmu. Gdy diagnoza zostanie potwierdzona przez inne procedury medyczne, produkt można stosować w dawce 100-400 mg jako przygotowanie do zabiegu operacyjnego. U pacjentów nie zakwalifikowanych do leczenia operacyjnego produkt można stosować jako długotrwałe leczenie podtrzymujące w najmniejszej skutecznej dawce, określonej indywidualnie dla każdego pacjenta. Dzieci i młodzież. Dawka początkowa to 3 mg/kg mc. w dawkach podzielonych. Dawkę należy dostosować indywidualnie. Jeżeli to konieczne, można tabletki rozkruszyć i przygotować zawiesinę. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się rozpoczynanie leczenia od najmniejszej dawki, a następnie jej zwiększanie, aż do uzyskania maksymalnych korzyści. Należy zachować ostrożność w przypadku ciężkich zaburzeń wątroby i nerek.

  • Uwagi

    Leczenie lekiem może utrudnić określanie stężenia w surowicy digoksyny oraz kortyzolu i adrenaliny, a także wpływać na rozpoznanie małej aktywności reniny w osoczu oraz wynik radioimmunologicznych badań stężeń dezoksykortonu, estrogenu i progesteronu. Podczas leczenia nie wolno spożywać alkoholu. Należy zachować ostrożność, szczególnie na początku leczenia podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń.

  • Danych o lekach dostarcza: