Unasyn

  • Skład

    1 tabl. zawiera 375 mg sultamycyliny (w postaci tosylanu). Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 250 mg sultamycyliny (w postaci tosylanu).

  • Działanie

    Sultamycylina stanowi połączenie antybiotyku ß-laktamowego - ampicyliny i inhibitora ß-laktamazy - sulbaktamu. Ampicylina jest aminopenicyliną wrażliwą na działanie wielu ß-laktamaz, zaś sulbaktam silnym inhibitorem, unieczynniającym te enzymy. Dzięki temu sultamycylina ma zakres działania bakteriobójczego ampicyliny, poszerzony o szczepy bakterii wytwarzające ß-laktamazę. Działa m.in. na Staphylococcus aureus i S. epidermidis (w tym szczepy penicylinooporne i niektóre szczepy metycylinooporne); Streptococcus pneumoniae, Str. faecalis i inne gatunki z rodzaju Streptococcus; Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae (zarówno szczepy wytwarzające ß-laktamazę jak i niewytwarzające ß-laktamazy); Moraxella catarrhalis; bakterie beztlenowe w tym Bacteroides fragilis i gatunki pokrewne; Escherichia coli; bakterie z rodzaju Klebsiella; bakterie z rodzaju Proteus (indolo-dodatnie i -ujemne); bakterie z rodzaju Enterobacter; Morganella morganii; bakterie z rodzaju Citrobacter; Neisseria meningitidis i Neisseria gonorhoeae. Po podaniu doustnym sultamycylina ulega hydrolizie podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego, uwalniając sulbaktam i ampicylinę, która osiąga we krwi 2 razy większe stężenia niż po podaniu doustnie równoważnej dawki ampicyliny. Obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku. Biodostępność sultamycliny podanej doustnie wynosi 80%. T0,5 ampicyliny wynosi 1 h, sulbaktamu - 45 min. Lek jest wydalany głównie z moczem.

  • Wskazania

    Leczenie niżej wymienionych zakażeń wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na sultamycylinę. Zakażenia górnych oddechowych, w tym zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego, zapalenie migdałków. Zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym bakteryjne zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli. Zakażenia dróg moczowych i odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenia skóry i tkanek miękkich. Zakażenia rzeżączkowe. Lek może być także stosowany u pacjentów wymagających terapii sulbaktamem i ampicyliną po okresie początkowego leczenia postaciami domięśniowymi lub dożylnymi tych leków.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Nadwrażliwość na penicyliny w wywiadzie.

  • Środki ostrożności

    Nie stosować w leczeniu mononukleozy zakaźnej. Główną drogą eliminacji leku z organizmu są nerki; czynność nerek nie jest w pełni rozwinięta u noworodków, co należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu sultamycyliny w tej grupie wiekowej. Należy przerwać leczenie preparatem jeśli u pacjenta wystąpi reakcja nadwrażliwości lub nadkażenie opornymi drobnoustrojami, w tym grzybami. Tabletki zawierają laktozę i nie powinny być stosowane u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Zawiesina zawiera sacharozę i nie powinna być stosowana u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.

  • Ciąża i laktacja

    Nie badano bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w ciąży - nie zaleca się stosowania. Niewielkie ilości sulbaktamu i ampicyliny przenikają do mleka kobiecego i noworodek może być narażony na ich działanie - może prowadzić to do reakcji nadwrażliwości, biegunki, kandydozy u karmionego dziecka. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: biegunka. Często: nudności, bóle brzucha. Niezbyt często: ból głowy, senność, wymioty, zmęczenie. Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zawroty głowy, zapalenie okrężnicy. Ponadto z częstością nieznaną: kandydoza, oporność bakterii chorobotwórczych, niedokrwistość aplastyczna,  wydłużony czas krzepnięcia, reakcje anafilaktoidalne (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy), jadłowstręt, objawy neurotoksyczności, alergiczne zapalenie naczyń, duszność, krwawe wymioty, krwotok z jelita cienkiego i/lub okrężnicy, suchość w ustach, bóle w nadbrzuszu, zaburzenia smaku, wzdęcia, bóle stawów, zapalenie błony śluzowej, wysypka, świąd, reakcje skórne, pokrzywka. Działania niepożądane związane z podaniem ampiciliny i/lub sulbaktamu z ampiciliną domięśniowo lub dożylnie. Niezbyt często: małopłytkowość zapalenie języka, hiperbilirubinemia. Rzadko: drgawki, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, złuszczające zapalenie skóry, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa, eozynofilia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, czarny włochaty język, cholestaza, cholestaza wątrobowa, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej i alaninowej, zaburzenia agregacji płytek.

  • Działanie z innymi lekami

    Stosowanie z allopurynolem znacząco zwiększa częstość występowania wysypki. Penicyliny mogą wywoływać zmiany w agregacji płytek krwi i testach koagulacyjnych; wpływ ten może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami bakteriostatycznymi (np. chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy i tetracykliny), gdyż mogą one zaburzać działanie bakteriobójcze penicylin. NLPZ mogą wydłużać eliminację penicylin. Możliwe jest obniżenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych - pacjentkom stosującym preparat należy zalecić inną lub dodatkową metodę antykoncepcji. Jednoczesne stosowanie z metotreksatem powoduje obniżenie jego klirensu i zwiększenie jego toksyczności - zalecane jest monitorowanie pacjentów; może zaistnieć konieczność zwiększenia dawek leukoworyny lub wydłużenia czasu jej podawania. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe ampicyliny i sulbaktamu, co powoduje zwiększenie stężenia tych leków we krwi, wydłużenie czasu ich działania oraz zwiększenie ryzyka toksyczności. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: obserwowano fałszywie dodatnie wyniki obecności glukozy w moczu przy zastosowaniu metody Benedicta, Fehlinga oraz zestawu Clinitest. Po podaniu ampicyliny kobietom w ciąży obserwowano przejściowe obniżenie stężenia całkowitego związanego estriolu, glukuronianu estriolu, związanego estronu i estradiolu.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli i dzieci o mc. powyżej 30 kg: 375-750 mg co 12 h. W niepowikłanej rzeżączce jednorazowo 2,25 g + 1 g probenecydu. Niemowlęta i dzieci o mc. do 30 kg: 25-50 mg/kg mc./dobę w 2 dawkach. Leczenie kontynuuje się zwykle przez 48 h po ustąpieniu gorączki i innych objawów chorobowych. Czas leczenia wynosi zwykle 5-14 dni, ale można go, w razie potrzeby, przedłużyć. Aby zapobiec wystąpieniu ostrej gorączki reumatycznej lub kłębuszkowego zapalenia nerek zaleca się, aby leczenie zakażeń wywołanych przez bakterie z grupy paciorkowców hemolizujących trwało co najmniej 10 dni. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) lek należy podawać rzadziej, analogicznie jak w przypadku ampicyliny.

  • Uwagi

    Przed podaniem leku należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący skłonności do reakcji nadwrażliwości na penicyliny, cefalosporyny lub inne alergeny, w związku z możliwością wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Podczas długotrwałego stosowania należy kontrolować czynność nerek, wątroby i układu krwiotwórczego. W przypadkach rzeżączki, w których podejrzewane jest współistnienie zmian kiłowych, przed podaniem sultamycyliny należy przeprowadzić badanie wydzieliny w ciemnym polu widzenia, a następnie co miesiąc, przez co najmniej 4 miesiące, przeprowadzać testy serologiczne.

  • Danych o lekach dostarcza: