Tracutil

  • Skład

    1 amp. (10 ml) zawiera: 35 µmol (2000 µg) żelaza, 50 µmol (3300 µg) cynku, 10 µmol (550 µg) manganu, 12 µmol (760 µg) miedzi, 0,2 µmol (10 µg) chromu, 0,3 µmol (24 µg) selenu, 0,1 µmol (10 µg) molibdenu, 1 µmol (127 µg) jodu, 30 µmol (570 µg) fluoru. Najwyższa osmolarność teoretyczna: ok. 90 mOsm/l, pH 1,7-2,3.

  • Działanie

    Zbilansowany roztwór zawierający wszystkie 9 niezbędnych pierwiastków śladowych, koniecznych do utrzymania równowagi metabolicznej organizmu. Skład preparatu jest oparty na aktualnych międzynarodowych zaleceniach dotyczących zapotrzebowania na pierwiastki śladowe. Farmakodynamiczne i farmakokinetyczne właściwości składników są zbliżone do właściwości naturalnych substancji.

  • Wskazania

    Składnik żywienia dożylnego stanowiący źródło pierwiastków śladowych dla dorosłych pacjentów.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu. Znaczna cholestaza (stężenie bilirubiny w surowicy krwi >140 mmol/l i podwyższona aktywność γ-glutamylotransferazy oraz fosfatazy zasadowej). Choroba Wilsona i zaburzenia magazynowania żelaza (np. hemosyderoza lub hemochromatoza). Noworodki, niemowlęta i dzieci (ze względu na brak specyficznych badań).

  • Środki ostrożności

    W czasie długotrwałego sztucznego żywienia należy monitorować stężenie manganu we krwi; w przypadku nadmiernej kumulacji manganu może być konieczne zmniejszenie dawki lub odstawienie infuzji preparatu. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, z uwagi na ograniczenie wydalania i ryzyko kumulacji oraz przedawkowania manganu, miedzi i cynku. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek, z uwagi na ograniczenie wydalania selenu, fluoru, chromu, molibdenu i cynku. Aby zapobiec nadmiarowi żelaza, który grozi głównie pacjentom z zaburzeniem czynności wątroby oraz pacjentom otrzymującym transfuzje krwi, należy w regularnych odstępach czasu oznaczać stężenie ferrytyny w surowicy krwi. Ostrożnie stosować u pacjentów z ujawnioną nadczynnością tarczycy lub wrażliwością na jod, jeśli jednocześnie podawane są inne leki zawierające jod (np. środki antyseptyczne zawierające jod). U pacjentów żywionych pozajelitowo przez średnio długi i długi czas występują często niedobory cynku i selenu; w takim przypadku, szczególnie wtedy, gdy występuje hiperkatabolizm związany z rozległymi obrażeniami, ciężką operacją, oparzeniami itp., należy w razie potrzeby odpowiednio dostosować dawkę i zapewnić dodatkową suplementację brakujących pierwiastków. Biegunka może prowadzić do zwiększonej utraty cynku drogą jelit; w takim przypadku należy kontrolować stężenia we krwi. Niedobór chromu powoduje zmniejszenie tolerancji glukozy, która ulega poprawie dzięki suplementacji chromu; u pacjentów z cukrzycą przyjmujących insulinę może wówczas wystąpić względne przedawkowanie insuliny, prowadzące do hipoglikemii; zaleca się kontrolowanie stężenia glukozy we krwi i w razie potrzeby skorygowanie dawek insuliny.

  • Ciąża i laktacja

    Nie stosować w ciąży i w okresie karmienia piersią, jeśli nie rozważono oczekiwanych korzyści i możliwego ryzyka.

  • Efekty uboczne

    Zgłaszano pojedyncze przypadki zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych na podawane pozajelitowo żelazo. Jod może wywołać reakcje alergiczne.

  • Działanie z innymi lekami

    Rozkład witaminy C w roztworach do infuzji jest przyspieszony w obecności pierwiastków śladowych.

  • Dawkowanie

    Dożylnie. Dorośli: pacjenci z zapotrzebowaniem podstawowym - 10 ml (1 amp) na dobę; pacjenci z umiarkowanie zwiększonym zapotrzebowaniem - 20 ml (2 amp.) na dobę, przy jednoczesnym monitorowaniu stężenia pierwiastków śladowych; pacjenci ze znacznie zwiększonym zapotrzebowaniem (np. rozległe oparzenia, ciężki hiperkatabolizm u pacjentów z licznymi urazami) - konieczne mogą okazać się większe dawki. Dawki dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek należy ustalać indywidualnie; pacjenci ci mogą wymagać zmniejszonych dawek.Lek podaje się wyłącznie dożylnie, po rozcieńczeniu przez dodanie co najmniej 250 ml odpowiedniego roztworu do infuzji, np. roztworu glukozy (5% lub 10% ) lub roztworu elektrolitów (np. chlorek sodu 0,9%, roztwór Ringera). Koncentrat nie powinien być dodawany do roztworów zasadowych z dużym potencjałem buforowania, np. roztworów wodorowęglanu sodu. Nie dodawać do emulsji tłuszczowych. Wlew gotowej do użycia mieszaniny nie powinien trwać krócej niż 6 h i powinien zostać zakończony w ciągu 24 h. Podawanie można kontynuować przez cały okres żywienia pozajelitowego.

  • Danych o lekach dostarcza: