Thyrosan

  • Skład

    1 tabl. zawiera 50 mg propylotiouracylu.

  • Działanie

    Pochodna tiouracylu o działaniu tyreostatycznym (przeciwtarczycowym). Hamuje biosyntezę hormonów tarczycy (trójjodotyroniny - T3 i tyroksyny - T4) przez hamowanie aktywności peroksydazy, uniemożliwiając wbudowanie jodu w reszty tyrozolowe tyreoglobuliny oraz łączenie się jodowanych pochodnych tyrozyny. Hamuje również obwodową dejodynację (odjodowanie) T4 do T3, dzięki temu uznaje się propylotiouracyl za lek z wyboru w bardzo ciężkich przypadkach nadczynności tarczycy, zwłaszcza w przełomach tarczycowych. Po podaniu doustnym propylotiouracyl szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, biodostępność wynosi ok. 80%. Maksymalne działanie występuje po 20-30 min od podania. T0,5 w osoczu krwi jest stosunkowo krótki (T0,5 α do 7-7,5 min, T0,5 β ok. 70-75 min, ale według niektórych danych wynosi on 240 min). T0,5 ulega wydłużeniu w znacznej niewydolności nerek (do ok. 8,5 h) i w hipotyreozie (8-8,6 h). Wiąże się z białkami osocza w ok. 75-80%. Objętość dystrybucji wynosi 0,2-0,4 dm3/kg mc. Jest metabolizowany w wątrobie. Wydalany z moczem głównie w postaci glukuronianu i w ok. 10% w postaci niezmienionej. Działanie przeciwtarczycowe nie jest skorelowane ze stężeniem w surowicy (zależy ono od stężeń uzyskiwanych w gruczole tarczowym).

  • Wskazania

    Nadczynność tarczycy, w tym choroba Gravesa-Basedowa oraz autonomiczny toksyczny gruczolak gruczołu tarczowego. Przygotowanie do wycięcia gruczołu tarczowego lub leczenia jodem radioaktywnym (131I) w przypadku nadczynności tarczycy. Przełom tarczycowy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na pochodne tiouracylu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadczynność z wolem zamostkowym, zwłaszcza przy współistnieniu ucisku na tarczycę. Niewydolność wątroby. Zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość).

  • Środki ostrożności

    Z uwagi na ryzyko agranulocytozy, w trakcie leczenia propylotiouracylem należy regularnie kontrolować obraz krwi ze zwróceniem szczególnej uwagi na wzór białokrwinkowy. Należy zalecić pacjentowi zgłaszanie wszelkich przypadków złego samopoczucia, bólu gardła czy gorączki - w każdym takim przypadku należy wykonać badanie krwi. Szczególną ostrożność zachować u osób uprzednio leczonych którymkolwiek z tioamidów, u których stwierdzono w przeszłości działania niepożądane. Zachować ostrożność u pacjentów przygotowywanych do operacji; otrzymujących leki przeciwzakrzepowe z grupy pochodnych kumaryny; z niewydolnością nerek (wskazana modyfikacja dawkowania); z zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku leczenia za pomocą 131I, propylotiouracyl jest stosowany przed podaniem jodu (należy go odstawić przed podaniem radioaktywnego jodu) oraz po jego podaniu, aby zapobiec możliwemu przejściowemu nasileniu tyreotoksykozy oraz w celu przyspieszenia uzyskania eutyreozy. Jeżeli w trakcie leczenia propylotiouracylem wystąpi zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, należy natychmiast przerwać stosowanie preparatu.

  • Ciąża i laktacja

    Propylotiouracyl jest lekiem z wyboru u pacjentek w ciąży z nadczynnością tarczycy, u których stosowanie radioaktywnego jodu jest jednoznacznie przeciwwskazane, a stosowanie tiamazolu - w związku z jego znacznie większym przenikaniem przez łożysko - względnie przeciwwskazane, oraz u których nie można (np. wskutek braku zgody) dokonać subtotalnego usunięcia tarczycy. Stężenia propylotiouracylu w krążeniu płodowym są bardzo niewielkie w porównaniu ze stężeniami we krwi matki. U ciężarnych należy stosować najmniejsze skuteczne dawki propylotiouracylu zapewniające eutyreozę lub nawet dopuszczające nieznaczną (łagodną) nadczynność. Noworodki powinny być starannie badane w kierunku zaburzeń czynności tarczycy (niedoczynność, rzadziej nadczynność). U noworodków urodzonych przez matki leczone propylotiouracylem może występować hipotyroksynemia (zmniejszone stężenia wolnej frakcji T4 we krwi) oraz zwiększone stężenia TSH we krwi; parametry te ulegają szybkiej normalizacji w czasie karmienia piersią. Propylotiouracyl jest lekiem z wyboru w tyreotoksykozie kobiet karmiących piersią. Lek w niewielkim stopniu przenika do mleka kobiecego. Należy uważnie monitorować rozwój noworodka i czynność jego tarczycy, ze względu na możliwość wystąpienia niedoczynności tarczycy u noworodka. Należy stosować najmniejsze skuteczne dawki propylotiouracylu. 

  • Efekty uboczne

    Agranulocytoza występuje zazwyczaj w początkowym okresie leczenia (1 – 3 miesiące), może jednak wystąpić również w okresie późniejszym. Opisano także przypadki wystąpienia agranulocytozy u pacjentów powtórnie leczonych propylotiouracylem, u których przy leczeniu po raz pierwszy objaw ten nie wystąpił. Agranulocytoza może wystąpić nagle, bez objawów zwiastunowych. Okresowe badania obrazu białokrwinkowego są niezbędne. Agranulocytoza ustępuje po odstawieniu leku, a stosowanie filgrastimu (G-CSF) przyspiesza normalizację obrazu białokrwinkowego. Obserwowano zgłoszenia zapalenia naczyń związanego z obecnością przeciwciał przeciwko cytoplazmie neutrofili (ANCA).

  • Działanie z innymi lekami

    Propylotiouracyl może wpływać na stężenie leków hamujących receptory β-adrenergiczne (propranolol) - konieczne może być dostosowanie dawki. Propylotiouracyl może zaburzać przeciwzakrzepowe działanie pochodnych kumaryny poprzez zmniejszenie metabolizmu czynników krzepnięcia (w hipertyreozie metabolizm tych czynników jest zwiększony, stąd działanie pochodnych kumaryny silniejsze); w leczeniu skojarzonym należy rozważyć okresową kontrolę współczynnika INR i ewentualnie dostosować dawkowanie leku przeciwzakrzepowego. Jednoczesne podawanie tyroksyny zmniejsza wychwytywanie leku przez tarczycę, osłabiając jego działanie. Przeciwtarczycowe działanie propylotiouracylu może być osłabione w wyniku jednoczesnego podawania jodu lub uprzedniego skażenia organizmu lekami zawierającymi jod lub środkami kontrastowymi do rentgenodiagnostyki. Może to opóźniać normalizację czynności tarczycy.  Jednocześnie stosowane leki działające depresyjnie na szpik kostny, leki o działaniu toksycznym na wątrobę czy zawierające lit mogą potęgować działania niepożądane propylotiouracylu. Leki o działaniu tyreostatycznym, w tym propylotiouracyl, mogą zaburzać metabolizm teofiliny (nasilać w nadczynności tarczycy, osłabiać w jej niedoczynności) i dlatego konieczna może być modyfikacja dawki teofiliny. Pokarm może zarówno przyspieszać oraz zwiększać, jak i hamować wchłanianie propylotiouracylu, interakcja ta nie ma większego znaczenia klinicznego.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: dawka początkowa wynosi 300 mg w 3 dawkach podzielonych (100 mg co 8 h). U pacjentów z ciężką nadczynnością tarczycy i (lub) znacznym przerostem gruczołu tarczowego dawka ta wynosi 400 mg na dobę w dawkach podzielonych. Po uzyskaniu eutyreozy (zazwyczaj po 6-8 tyg. leczenia) dawkę należy zmniejszać o 1/3 lub 1/2 w odstępach tygodniowych, do dawki podtrzymującej wynoszącej 100-150 mg na dobę. Leczenie kontynuuje się zazwyczaj przez okres 1-2 lat, choć u części chorych zdecydowana normalizacja czynności tarczycy występuje już po 3 miesiącach. Przełom tarczycowy: propylotiouracyl podaje się u dorosłych w dawkach 200-300 mg co 6 h do czasu opanowania stanu ostrego (zazwyczaj 6 dawek). U części chorych, wskutek niemożności doustnego przyjęcia leku, musi być on podawany zgłębnikiem donosowym lub we wlewkach doodbytniczych. Ze względu na brak postaci leku nadających się do tego celu, roztwory olejowe lub roztwory wodne z dodatkiem fosforanu sodu są sporządzane doraźnie z rozkruszonych tabletek. Dzieci i młodzież. U dzieci w wieku od 6 do 10 lat dawka początkowa wynosi 5-7 mg/kg mc. (50-150 mg/dobę) i jest podawana w 3 dawkach podzielonych co 8 h. U dzieci > 10 lat dawka początkowa wynosi także 5-7 mg/kg mc. (150-300 mg/dobę) i jest podawana w 3 dawkach podzielonych co 8 h. Dawki podtrzymujące stosowane u dzieci wynoszą 1/3 do 2/3 dawki początkowej i są podawane w jednej (50 mg) lub dwu (2 razy 50 mg) dawkach. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności preparatu u dzieci < 6 lat. Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: GFR > 50 ml/min: bez modyfikacji dawkowania; GFR 10- 50 ml/min: dawkę należy zmniejszyć o 1/4; GFR < 10 ml/min: dawkę należy zmniejszyć do połowy. W czasie hemodializy usunięta zostaje tylko niewielka część leku (około 5%). Przy stałym dawkowaniu (np. 200 mg/dobę) stężenia we krwi utrzymują się u osób poddawanych dializie w zakresie stężeń leczniczych, choć można oczekiwać nieznacznego ich zmniejszenia w dniach wykonywania dializy. Sposób podania: lek należy przyjmować w trakcie posiłków.

  • Uwagi

    Preparat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: