Thymoglobuline

  • Skład

    1 fiolka zawiera 25 mg króliczej immunoglobuliny przeciw ludzkim tymocytom.

  • Działanie

    Królicza immunoglobulina przeciw ludzkim limfocytom T jest selektywnym czynnikiem immunosupresyjnym. Prawdopodobnie podstawowy mechanizm działania immunosupresyjnego polega na deplecji limfocytów. Rozpoznaje większość z komórek z antygenami CD2, CD3, CD4, CD8, CD11a, CD18, CD25, HLA-DR i HLA klasy I biorących udział w kaskadzie aktywacji komórek T podczas odrzucania przeszczepu. Komórki T są eliminowane z krwiobiegu poprzez lizę zależną od dopełniacza i opsonizację zależną od fragmentu Fc przy udziale układu monocytów i fagocytów. Oprócz deplecji komórek T, immunoglobulina aktywuje pozostałe funkcje limfocytów związane z działaniem immunosupresyjnym. Po pierwszej infuzji leku w dawce 1,25 mg/kg mc. (u biorców nerki), stężenie króliczej IgG we krwi wynosi 10-40 µg/ml. T0,5 wynosi 2-3 dni. Po 2 miesiącach leczenia królicza IgG jest wykrywalna u 80% pacjentów. U 40% pacjentów obserwuje się immunizację przeciw króliczej IgG. U większości immunizacja rozwija w ciągu pierwszych 15 dni od rozpoczęcia leczenia.

  • Wskazania

    Immunosupresja w transplantologii: zapobieganie i leczenie odrzucania przeszczepu. Zapobieganie wystąpieniu ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi po przeszczepieniu macierzystych komórek krwiotwórczych u dorosłych. Leczenie ostrej, sterydoopornej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD). Leczenie anemii aplastycznej.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na białko królicze lub pozostałe składniki leku. Ostre i przewlekłe zakażenia.

  • Środki ostrożności

    Po podaniu leku sporadycznie zgłaszano występowanie reakcji związanych z infuzją, takich jak ciężki zespół uwalniania cytokin lub reakcja anafilaktyczna. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej, należy natychmiast przerwać infuzję i wdrożyć odpowiednie leczenie. Decyzja o ponownym podaniu immunoglobuliny przeciw ludzkim tymocytom pacjentom, u których w przeszłości po podaniu leku wystąpiła reakcja anafilaktyczna, powinna być dokładnie rozważona. Przestrzeganie zalecanego dawkowania i czasu trwania infuzji może zmniejszyć częstość i nasilenie reakcji związanych z infuzją i zminimalizować wiele ostrych reakcji poinfuzyjnych; zalecana jest także premedykacja. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta w kierunku objawów wskazujących na wystąpienia zakażenia; zaleca się stosowanie odpowiedniej profilaktyki zakażeń. Mimo stosowania metod inaktywacji czynników zakaźnych, nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia z lekiem znanych i nieznanych patogenów. Dotyczy to również nieznanych lub nowo odkrytych wirusów i innych patogenów. Podczas leczenia należy uwzględnić ryzyko wystąpienia procesów nowotworowych, w tym chłoniaków lub potransplantacyjnej choroby limfoproliferacyjnej. Podczas leczenia oraz po jego zakończeniu należy kontrolować liczbę białych krwinek i płytek krwi. Jeżeli trombocytopenia i (lub) leukopenia nie są objawem choroby podstawowej lub nie są związane z chorobą, z powodu, której podawany jest lek, sugeruje się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia: w przypadku gdy liczba płytek wynosi 50-75 x 109/l lub liczba krwinek białych wynosi 2-3 x 109/l - zaleca się zmniejszenie dawki; w przypadku ciężkiej trombocytopenii (

  • Ciąża i laktacja

    Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić reakcje związane z infuzją już po 1. lub 2. infuzji, podczas pojedynczego cyklu leczenia, które objawiają się: gorączką, dreszczami, dusznościami, nudnościami lub wymiotami, biegunką, niedociśnieniem lub nadciśnieniem, ogólnym rozbiciem, wysypką, bólem głowy. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki ciężkich reakcji anafilaktycznych, które u pacjentów, u których nie zastosowano epinefryny kończyły się zgonem. Zgłaszano przypadki reakcji związanych z infuzją będących skutkiem zespołu uwalniania cytokin (CRS); rzadko zgłaszano ciężkie przypadki CRS obejmujące niedociśnienie, zespół ostrej niewydolności oddechowej, obrzęk płuc, zawał mięśnia sercowego, tachykardię, zgon. Obserwowano także: reakcje wskazujące na chorobę posurowiczą, takie jak: gorączka, wysypka, ból mięśni i stawów (występowały pomiędzy 5. a 15. dniem po rozpoczęciu leczenia); reakcje w miejscu podania, takie jak: ból, obrzęk i rumień, zakrzepowe zapalenie żył powierzchniowych, głęboka zakrzepica żylna; neutropenię, trombocytopenię (związane z obecnością przeciwciał indukujących reakcje krzyżowe; szczególnie nasilone w czasie dwóch pierwszych dni leczenia i po jego zakończeniu); przypadki zakażeń (bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych i pierwotniakowych), wznowy zakażeń (szczególnie CMV) oraz posocznicy - w rzadkich przypadkach zakażenia te kończyły się zgonem. W rzadkich przypadkach obserwowano proces nowotworowy, w tym potransplantacyjną chorobę limfoproliferacyjną oraz inne chłoniaki, a także guzy lite - te zdarzenia niepożądane były zawsze związane ze skojarzonym użyciem różnych czynników immunosupresyjnych.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, takrolimusem, mykofenolanem mofetilu może powodować nadmierną immunosupresję i ryzyko wystąpienia choroby limfoproliferacyjnej. W trakcie leczenia nie zaleca się stosowania szczepionek zawierających żywe, atenuowane mikroorganizmy, ze względu na ryzyko uogólnionego zakażenia, zagrażającego życiu; ryzyko jest większe u pacjentów z obniżoną odpornością z powodu choroby podstawowej (anemią aplastyczną).

  • Dawkowanie

    Stosować pod ścisłym nadzorem medycznym w warunkach szpitalnych, pacjent powinien być monitorowany podczas infuzji. Dawkowanie zależy od wskazania, schematu podawania i jednoczesnego stosowania innych leków immunosupresyjnych. Dawkowanie tego leku różni się od dawkowania innych leków zawierających immunoglobulinę przeciw tymocytom, ponieważ różnią się one rodzajem i stężeniem białka. Należy się upewnić się, że przepisana dawka leku jest odpowiednia. Leczenie można przerwać bez konieczności stopniowego zmniejszania dawki. Immunosupresja w transplantologii. Zapobieganie odrzucaniu przeszczepu: 1-1,5 mg/kg mc./dobę przez 2-9 dni po przeszczepieniu nerki, trzustki lub wątroby, oraz przez 2-5 dni po przeszczepieniu serca. Leczenie ostrego odrzucania przeszczepu: 1,5 mg/kg mc./dobę przez do 14 dni. Zapobieganie wystąpieniu ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi: przeszczepiając komórki (szpiku kostnego lub macierzyste komórki krwiotwórcze z krwi obwodowej) od dawcy niezgodnego spokrewnionego lub zgodnego niespokrewnionego u pacjentów dorosłych zaleca się dawkę profilaktyczną 2,5 mg/kg mc./dobę od dnia -4 do dnia -2 lub dnia -1. Anemia aplastyczna: 2,5-3,5 mg/kg mc./dobę przez 5 dni (stosowanie leku w leczeniu anemii aplastycznej nie zostało ustalone na podstawie kontrolowanych badań klinicznych). Leczenie ostrej sterydoopornej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi: indywidualnie, zazwyczaj 2-5 mg/kg mc./dobę przez 5 dni.Przed podaniem leku należy zastosować premedykację (dobowe dawki leków przeciwgorączkowych, dożylnych kortykosteroidów i (lub) leków przeciwhistaminowych). Lek podaje się po rozpuszczeniu w wodzie do wstrzykiwań i rozcieńczeniu w izotonicznym (0,9%) roztworze soli fizjologicznej lub 5% roztworze glukozy. Podaje się w powolnej infuzji do dużej żyły, całkowity czas infuzji nie powinien być krótszy niż 4 h. Możliwe jest również podanie do żyły obwodowej; w tym przypadku równoczesne podanie heparyny i hydrokortyzonu w roztworze infuzyjnym 0,9% chlorku sodu zmniejsza ryzyko zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych oraz głębokiej zakrzepicy żylnej. Łączenie leku oraz heparyny i hydrokortyzonu w roztworze glukozy prowadziło do wytrącania się osadu - nie należy mieszać tych leków w jednym roztworze. Podczas podawania leku należy stosować wbudowany filtr o średnicy porów 0,2 µm i niskiej zdolności wiązania białek.

  • Uwagi

    W trakcie leczenia nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom może indukować powstawanie przeciwciał reagujących z innymi immunoglobulinami króliczymi. Wyniki badań surowicy przeprowadzonych za pomocą testów ELISA, w skład których wchodzą przeciwciała królicze, mogą być nieprawidłowe przez 2 mies. po podaniu leku. Lek należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

  • Danych o lekach dostarcza: