Teveten

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 600 mg eprosartanu w postaci mezylanu.

  • Działanie

    Antagonista receptora angiotensyny II (typu AT1). Obniżenie ciśnienia utrzymuje się przez ponad 24 h, bez hipotonii ortostatycznej po pierwszej dawce. Przerwanie leczenia nie powoduje szybkiego zwiększenia ciśnienia tętniczego na zasadzie "efektu odbicia". U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym eprosartan nie wpływa na stężenie osoczowe triglicerydów na czczo, cholesterolu całkowitego ani cholesterolu LDL. Po podaniu doustnym eprosartan wchłania się z przewodu pokarmowego w stopniu ograniczonym (biodostępność wynosi około 13%). Maksymalne stężenie we krwi osiąga po 1-2 h po przyjęciu na czczo. W około 98% wiąże się z białkami osocza. Jest wydalany z moczem i z kałem. T0,5 wynosi 5-9 h.

  • Wskazania

    Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Ciężka niewydolność wątroby. Istotne hemodynamicznie obustronne zwężenie tętnic nerkowych lub ciężkie zwężenie tętnicy jedynej czynnej nerki. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR

  • Środki ostrożności

    Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ istnieje ograniczone doświadczenie w tej grupie pacjentów. U pacjentów ze znaczną hipowolemią i (lub) niedoborem soli (np. podczas stosowania leków moczopędnych w dużych dawkach) może wystąpić objawowe niedociśnienie - stany te należy skorygować przed rozpoczęciem leczenia. Zaleca się ostrożność w przypadku stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min lub pacjentów dializowanych. U pacjentów z czynnością nerek zależną od aktywności układu renina-angiotensyna (pacjenci z ciężką niewydolnością serca - IV klasa wg NYHA, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki) może wystąpić skąpomocz i (lub) postępująca azotemia, rzadko - ostra niewydolność nerek. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, omdleń, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA (np. poprzez łączne stosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Nie należy stosować jednocześnie antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Brak doświadczenia u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z hiperaldosteronizmem pierwotnym. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków rozszerzających naczynia krwionośne, należy zachować ostrożność podczas stosowania eprosartanu u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej albo z kardiomiopatią przerostową. Ze względu na zawartość laktozy preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania preparatu u dzieci i młodzieży nie została ustalona - nie zaleca się stosowania w tej grupie pacjentów.

  • Ciąża i laktacja

    Nie zaleca się stosowania eprosartanu w I trymestrze ciąży. Stosowanie eprosartanu w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Leki wpływające bezpośrednio na układ renina-angiotensyna-aldosteron mogą mieć szkodliwy wpływ na ciążę i płód lub noworodka (włączając zgony) i (lub) mogą powodować ciężkie wady wrodzone, jeżeli są podawane w II i III trymestrze ciąży. Ze względu na brak danych odnośnie stosowania eprosartanu podczas karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: ból głowy. Często: zawroty głowy, zapalenie błony śluzowej nosa, skórne reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka), niespecyficzne dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. mdłości, wymioty, biegunka, osłabienie). Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy. Ponadto obserwowano: zaburzenia czynności nerek (w tym niewydolność nerek) u pacjentów z grup ryzyka (np. ze zwężeniem tętnicy nerkowej).

  • Działanie z innymi lekami

    Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE oraz nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie eprosartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: zalecana dawka wynosi 600 mg raz na dobę, rano. U większości pacjentów osiągnięcie maksymalnej skuteczności może nastąpić po 2-3 tyg. leczenia. Eprosartan może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, jeśli konieczne jest silniejsze działanie obniżające ciśnienie krwi. Zalecane jest przede wszystkim leczenie skojarzone z tiazydowymi lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazyd) lub antagonistami wapnia (np. nifedypina). U pacjentów z niewydolnością nerek stopnia umiarkowanego lub ciężkiego (klirens kreatyniny

  • Uwagi

    U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, należy ocenić czynność nerek przed rozpoczęciem leczenia i regularnie w trakcie jego trwania. Podczas leczenia nadciśnienia mogą wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu.

  • Danych o lekach dostarcza: