Tamoxifen-Egis

  • Skład

    1 tabl. zawiera 20 mg tamoksyfenu w postaci cytrynianu.

  • Działanie

    Tamoksyfen jest izomerem trans niesteroidowej pochodnej trójfenyloetylenu o zwiększonej aktywności antyestrogenowej. Wykazuje również działanie agonistyczne w stosunku do estrogenu. U ludzi, w tkankach gruczołu sutkowego, tamoksyfen wykazuje aktywność antyestrogenową. Zależnie od wieku, dawki i okresu leczenia obserwowano częściowe lub całkowite działanie agonistyczne w obrębie niektórych układów (np. endometrium, kości, gospodarki lipidowej). Działanie antyestrogenowe tamoksyfenu jest większe u kobiet przed menopauzą, podczas gdy u kobiet po menopauzie działanie estrogenne w tkankach pochwy i szyjki macicy. Korzystne działanie długotrwałego leczenia na kościec (redukcja utraty masy) i układ krążenia, jak również niektóre z działań niepożądanych (np. zwiększenie ryzyka raka endometrium) są związane z aktywnością estrogenną tamoksyfenu. Tamoksyfen wiąże się nieodwracalnie z receptorem estrogenowym, tworząc stabilne kompleksy. Blokuje w ten sposób wiązanie estrogenu i uniemożliwia jego działanie. W większych stężeniach tamoksyfen hamuje wytwarzanie receptorów progesteronowych. Mechanizm przeciwnowotworowego działania leku nie jest dokładnie poznany. Oczekuje się, że zastosowanie tamoksyfenu u kobiet po menopauzie w zaawansowanym stadium raka piersi wykaże większą skuteczność w przypadków guzów z receptorami estrogenowymi (ER+, PR+) niż guzów bez tych receptorów (ER-, PR-). U kobiet po menopauzie tamoksyfen zmniejsza o 10-20% stężenie cholesterolu całkowitego oraz lipoprotein LDL; nie zmniejsza wysycenia mineralnego kości. Po podaniu doustnym tamoksyfen szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 4-7 h. Stężenie w stanie stacjonarnym jest osiągane po około 4 tyg. leczenia po wielokrotnych dawkach. T0,5 wynosi 7 dni. Tamoksyfen ulega intensywnym przemianom metabolicznym. 2 główne metabolity - N-desmetylo-tamoksyfen i 4-hydroksy-tamoksyfen - wykazują aktywność antyestrogenową. Lek i jego metabolity są wydalane powoli w postaci glukuronianów, głównie z kałem.

  • Wskazania

    Leczenie raka piersi.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na tamoksyfen lub inne składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenie czynności wątroby. Pacjenci, u których rozpoznano kiedykolwiek objawy choroby zatorowo-zakrzepowej.

  • Środki ostrożności

    Podczas terapii tamoksyfenem istnieje zwiększone ryzyko hiperplazji endometrium i rozwinięcia się polipów błony śluzowej macicy, u pacjentek stosujących duże dawki (>30 mg) w trakcie długotrwałego leczenia (3-5 lat); odnotowano również u tych pacjentek większą zapadalność na raka endometrium. W przypadku wystąpienia jednego z poniższych objawów (zmiana cyklu miesiączkowego, nieprawidłowe krwawienie maciczne lub wydzielina z pochwy, ból w obrębie miednicy, powiększenie węzła chłonnego na klatce piersiowej, obrzęk nóg, niewyjaśniona duszność, ból w klatce piersiowej, niewyraźne widzenie) zalecane jest natychmiastowe wykonanie dokładnego badania lekarskiego. W trakcie leczenia tamoksyfenem częściej występują incydenty zatorowo-zakrzepowe, szczególnie u pacjentek przyjmujących jednocześnie cytostatyki. Ze szczególną ostrożnością należy stosować tamoksyfen u pacjentek z zaburzoną czynnością wątroby, hiperlipidemią, nadczynnością tarczycy, zaćmą, leukopenią lub trombocytopenią. Należy poinformować pacjentki z nietolerancją laktozy o zawartości tego cukru w tabletkach. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    Lek jest przeciwwskazany do stosowania w ciąży i podczas karmienia piersią. Przed rozpoczęciem leczenia tamoksyfenem u kobiet w wieku rozrodczym, należy wykluczyć ciążę. Zaleca się stosowanie antykoncepcji (niehormonalnej) podczas stosowania leku.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić: zmniejszenie apetytu, nudności, wymioty; zaburzenia czynności wątroby (niewielkie nieprawidłowości aktywności enzymów wątrobowych), tłuszczowe zwyrodnienie wątroby, cholestaza, zapalenie i martwica wątroby (lek należy odstawić przy zaburzeniach wątroby i dróg żółciowych); nadmierne zatrzymywanie płynów, rzadziej zakrzepica i zatorowość płucna; ból głowy, senność, splątanie; nieregularne cykle miesiączkowe, krwawienie maciczne, świąd sromu; zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie, zmiany w rogówce, zaburzenia widzenia barwnego, zakrzepica żył siatkówkowych, zaćma; łysienie, wysypka; leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, rzadko neutropenia i pancytopenia (również ciężkie postacie); zwiększone stężenie trójglicerydów, zapalenie trzustki; bóle kostne, hiperkalcemia (u pacjentów z przerzutami do kości); anafilaksja, skurcz oskrzeli, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, śródmiąższowe zapalenie płuc; objawy klimakterium (np. uderzenia gorąca, zaczerwienienie twarzy, tachykardia, zwiększona potliwość), uczucie zmęczenia. U kobiet przed menopauzą rzadko może wystąpić powiększenie cystyczne jajnika. Donoszono o przypadkach włókniaków macicy i zmian endometrium (przerost, polipy, większa zapadalność na raka endometrium). Odnotowano pojedyncze przypadki rumienia wielopostaciowego oraz zespołu Stevensa-Johnsona i pemfigoidu.

  • Działanie z innymi lekami

    Tamoksyfen, N-desmetylo-tamoksyfen i 4-hydroksy-tamoksyfen są silnymi inhibitorami cytochromu P-450. Nie wiadomo, czy tamoksyfen może wpływać na metabolizm innych leków metabolizowanych przez kompleks enzymatyczny cytochromu P-450 (np. ryfampicyna). Zwiększenie aktywności enzymu CYP3A4, który bierze udział w metabolizmie tamoksyfenu, może spowodować zmniejszenie stężenia leku we krwi - brak danych klinicznych dotyczących tego działania. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych kumaryny - może wystąpić nasilenie działania przeciwzakrzepowego - nie należy stosować jednocześnie obu leków, w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania, należy często monitorować parametry krzepnięcia. Tamoksyfenu nie należy stosować z allopurinolem, ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby. Ostrożnie należy stosować tamoksyfen w połączeniu z: bromokryptyną (może powodować zwiększenie stężenia tamoksyfenu i N-desmetylo-tamoksyfenu we krwi), a także ze środkami cytotoksycznymi (zwiększone ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych).

  • Dawkowanie

    Leczenie preparatem może być prowadzone jedynie przez doświadczonych onkologów lub pod ich nadzorem.Doustnie: zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. Stosowanie większych dawek w celu uzyskania dodatkowych korzyści, takich jak opóźnienie nawrotów choroby, poprawa przeżycia pacjentów wydaje się nie przynosić oczekiwanych rezultatów. Pacjenci z zaawansowanym stadium raka piersi mogą przyjmować dawki 30-40 mg na dobę. Leczenie wspomagające zwykle kontynuuje się przez 3-5 lat lub do czasu wdrożenia terapii paliatywnej z powodu postępu choroby.

  • Uwagi

    Zaleca się częste kontrolowanie wskaźników morfologii krwi, liczby płytek krwi, aktywności enzymów wątrobowych, stężenia cholesterolu we krwi i wapnia we krwi, jak również regularne badania okulistyczne i ginekologiczne (coroczne przezpochwowe badanie USG określające grubość endometrium). W przypadku wystąpienia zaburzeń widzenia nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn. Pacjentki stosujące lek powinny unikać spożywania napojów alkoholowych.

  • Danych o lekach dostarcza: