Stamaril

  • Skład

    1 dawka (0,5 ml) zawiera: nie mniej niż 1000 jednostek LD50 żywego atenuowanego wirusa żółtej febry (szczep 17 D-204).

  • Działanie

    Szczepionka przeciw żółtej febrze, żywa. Tak jak w przypadku innych żywych atenuowanych szczepionek wirusowych, w wyniku podklinicznego zakażenia u zdrowych zaszczepionych osób powstają swoiste limfocyty T i B i wytwarzane są swoiste przeciwciała. Odporność pojawia się około 10 dni po szczepieniu. Międzynarodowe przepisy zdrowotne wymagają szczepienia przypominającego co 10 lat, w celu aktualizacji świadectwa.

  • Wskazania

    Czynne uodparnianie przeciw żółtej febrze u osób: podróżujących, przejeżdżających lub mieszkających na obszarze endemicznym; podróżujących do jakiegokolwiek kraju, w którym przy wjeździe wymagany jest Międzynarodowy Certyfikat Szczepień (co może, lecz nie musi, zależeć od poprzedniego planu podróży); narażonych na kontakt z potencjalnie zakaźnymi materiałami (np. personel laboratorium).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na którykolwiek składnik szczepionki, jaja lub białka kurze. Poważne reakcje nadwrażliwości (np. anafilaksja) po poprzednim podaniu szczepionki przeciw żółtej febrze. Niedobory odporności: wrodzone, samoistne lub będące skutkiem ogólnoustrojowego leczenia steroidami (większymi niż rutynowe dawki miejscowych lub wziewnych steroidów), radioterapii lub leczenia cytostatykami. Zaburzenia funkcjonowania grasicy w wywiadzie (w tym grasiczak, wycięcie grasicy). Objawowe zakażenie HIV. Nieobjawowe zakażenie HIV, któremu towarzyszą oznaki zaburzenia odporności. Dzieci

  • Środki ostrożności

    Przed podjęciem decyzji o podaniu szczepionki należy rozważyć, czy u danej osoby istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia poszczepiennych działań niepożądanych. U pacjentów w wieku ≥60 lat istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich i zagracających życiu działań niepożądanych (w tym YEL-AVD oraz YEL-AVD), dlatego szczepionka powinna być podana tylko osobom, które są szczególnie narażone na zachorowanie na żółtą febrę. Dzieci od 6 do 9 mż. powinny być szczepione tylko w wyjątkowych sytuacjach (np. podczas dużych epidemii) oraz na podstawie aktualnych oficjalnych zaleceń. U pacjentów z przejściowym niedoborem odporności szczepienie powinno być odroczone do czasu poprawy funkcji immunologicznych; u pacjentów otrzymujących dawki kortykosteroidów o działaniu ogólnoustrojowym przez ≥14 dni, wskazane jest odroczenie szczepienia co najmniej o 1 mies. od zakończenia leczenia. Obecnie nie ma wystarczających danych do określenia parametrów immunologicznych odróżniających osoby zakażone HIV, które można bezpiecznie zaszczepić i które mogą wytworzyć ochronny poziom przeciwciał, od osób, u których szczepienie mogłoby być zarówno ryzykowne jak i nieskuteczne, dlatego jeżeli osoba z bezobjawowym zakażeniem HIV nie może uniknąć podróży do obszaru endemicznego, należy biorąc pod uwagę dostępne oficjalne zalecenia, rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści wynikające ze szczepienia. Dzieci >6 mż., urodzone przez matki nosicielki wirusa HIV, mogą być szczepione, jeżeli potwierdzano, że nie są zakażone wirusem HIV, natomiast zakażone HIV, które potencjalnie wymagają ochrony przeciw wirusowi żółtej febry, powinny być skierowane do specjalistycznego zespołu z dziedziny pediatrii w celu określenia wskazania do szczepienia. Pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia (np. z hemofilią lub małopłytkowością lub otrzymującym leczenie przeciwzakrzepowe) nie należy podawać szczepionki domięśniowo, lecz podskórnie. Nie podawać szczepionki pacjentom z dziedziczną nietolerancją fruktozy.

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży i okresie karmienia piersią podawać tylko w przypadku bezwzględnej konieczności i tylko po uważnym rozważeniu stosunku potencjalnego ryzyka do korzyści. Jest bardzo niewiele zgłoszeń sugerujących, że wirus szczepionki przeciw żółtej febrze może być przeniesiony z matek, które otrzymały szczepionkę przeciw żółtej febrze w okresie poporodowym, na niemowlę. Po przeniesieniu, u niemowląt może wystąpić choroba neurotropowa (YEL-AND), zakończana wyzdrowieniem niemowląt.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: ból głowy, reakcje w miejscu podania (ból, zaczerwienienie, krwiak, stwardnienie, obrzęk). Często: nudności, biegunka, wymioty, ból mięśni, gorączka, osłabienie. Niezbyt często: ból brzucha, ból stawów. Ponadto mogą wystąpić: powiększenie węzłów chłonnych, anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, choroba neurotropowa związana ze szczepieniem przeciw żółtej febrze - YEL-AND (może się objawiać wysoką gorączka, bólem mięśni, bólem głowy i obniżeniem ciśnienia krwi, mogących przerodzić się w jeden lub kilka z następujących objawów: dezorientacja, ospałość, zapalenie mózgu, encefalopatia i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; kilka przypadków zakończonych zgonem; czynniki ryzyka YEL-AND obejmują: wrodzone lub nabyte niedobory odporności, wiek >60 lat), drgawki, zespół Guillain-Barré, ogniskowe deficyty neurologiczne, wysypka, pokrzywka, choroba trzewna związana ze szczepieniem przeciw żółtej febrze - YEL-AVD (może objawiać się gorączką, zmęczeniem, bólem mięśni, bólem głowy i niedociśnieniem, z możliwością rozwinięcia się w jedno lub kilka z poniższych: kwasica metaboliczna, rozpad komórek mięśni i wątroby, limfopenia i małopłytkowość, niewydolność nerek oraz niewydolność oddechowa; kilka przypadków zakończonych zgonem; czynniki ryzyka YEL-AVD obejmują: chorobę grasicy, wiek >60 lat).

  • Działanie z innymi lekami

    Nie podawać osobom będącym w trakcie leczenia lekami immunosupresyjnymi (m.in. leki cytostatyczne, steroidy o działaniu ogólnoustrojowym, większe niż rutynowe dawki miejscowych lub wziewnych steroidów lub innych środków). Szczepionkę można podać w tym samym czasie co szczepionkę: przeciw odrze, przeciw durowi brzusznemu zawierającą polisacharyd otoczkowy Vi, przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu A, inaktywowaną, jeżeli jest to w zgodzie z oficjalnymi zaleceniami - różne szczepionki należy wstrzykiwać w różne miejsca ciała.

  • Dawkowanie

    Podskórnie lub domięśniowo. Podanie domięśniowe - w przednioboczną część uda u niemowląt lub małych dzieci (od 6 mż. do 2 rż.) lub mięsień naramienny u starszych dzieci i dorosłych, może być wykonane jeżeli jest to w zgodzie z odpowiednimi oficjalnymi zaleceniami. Szczepienie podstawowe: dorośli i dzieci od 9 mż.: 1 dawka (0,5 ml) co najmniej 10 dni przed przyjazdem do obszaru endemicznego; dzieci w wieku 6-9 mż.: jedynie w wyjątkowych sytuacjach oraz na podstawie aktualnych oficjalnych zaleceń, w takim przypadku dawka jest taka sama jak u starszych dzieci i osób dorosłych. Osoby >60 lat: jedynie w sytuacji, gdy istnieje znaczne i nieuniknione ryzyko zakażenia żółtą gorączką, dawka jest taka sama jak u dorosłych. Szczepienie przypominające: 1 dawka (0,5 ml) po 10 latach u osób, które uważa się za narażone na ekspozycję.

  • Uwagi

    Zgodnie z przepisami dotyczącymi szczepień oraz oficjalnego ich uznania, szczepionki przeciw żółtej febrze należy podawać w centrum szczepień zatwierdzonym przez WHO a następnie odnotować ten fakt w Międzynarodowym Świadectwie Szczepień; takie świadectwo jest ważne przez 10 lat licząc od 10. dnia po szczepieniu oraz od razu po szczepieniu przypominającym. W czasie szczepienia należy zabezpieczyć odpowiednie leki i nadzór medyczny na wypadek wystąpienia reakcji anafilaktycznej. Szczepionkę należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

  • Danych o lekach dostarcza: