Salbutamol WZF

  • Skład

    1 ml roztworu zawiera 0,5 mg salbutamolu w postaci siarczanu.

  • Działanie

    Lek β-sympatykomimetyczny o działaniu na receptory β2 znajdujące się w oskrzelach. Salbutamol wiąże się z białkami osocza w ilości powyżej 10%. T0,5 salbutamolu podanego dożylnie wynosi 4-6 h. Wydalany jest głównie w moczu, częściowo w postaci niezmienionej a częściowo po przemianie do nieaktywnego metabolitu - 4'-O-siarczanu. Niewielka ilość wydala się z kałem.

  • Wskazania

    Ciężkie stany skurczowe dróg oddechowych. W stanach skurczowych lek szybko (w ciągu 5 min) lecz krótkotrwale (na 4-6 h) rozkurcza drogi oddechowe.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na siarczan salbutamolu lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Mimo, że salbutamol w postaci roztworu do wstrzykiwań, a także sporadycznie w postaci tabletek stosuje się w porodzie przedwczesnym bez komplikacji, takich jak łożysko przodujące, krwotok przedporodowy lub zatrucie ciążowe, nie powinien być stosowany w poronieniu zagrażającym.

  • Środki ostrożności

    Leków rozszerzających oskrzela nie należy stosować jako jedynych lub podstawowych leków u pacjentów z ciężką lub niestabilną astmą. Tacy pacjenci wymagają regularnej kontroli, w tym przeprowadzania testów oceniających czynność płuc - należy rozważyć zastosowanie doustnych kortykosteroidów i (lub) maksymalnej dawki kortykosteroidów w postaci inhalacji. Pacjenci otrzymujący salbutamol w postaci iniekcji mogą także stosować krótko działające wziewne leki rozszerzające oskrzela w celu złagodzenia objawów. Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadczynnością tarczycy, u chorych na padaczkę, cukrzycę oraz u pacjentów z nadmierną reakcją na aminy sympatykomimetyczne. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej hipokaliemii szczególną ostrożność zaleca się w przypadku ciężkiej astmy, ponieważ hipokaliemię może nasilać hipoksja oraz jednoczesne leczenie pochodnymi ksantyny, steroidami i lekami moczopędnymi - w takich przypadkach należy monitorować stężenie potasu. Zastosowanie salbutamolu w postaci iniekcji w leczeniu ciężkiego skurczu dróg oddechowych może być niewystarczające i może wymagać leczenia kortykosteroidami. Jeżeli jest to możliwe, jednocześnie z salbutamolem należy zastosować tlenoterapię. Salbutamol może powodować przemijające zmiany metabolizmu, takie jak zwiększenie stężenia glukozy we krwi; u pacjentów z cukrzycą może wystąpić kwasica metaboliczna. Jednoczesne stosowanie salbutamolu i kortykosteroidów może nasilać ten efekt. Ze względu na możliwość nadmiernego pobudzenia układu współczulnego, salbutamol należy ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza z chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami rytmu i nadciśnieniem tętniczym. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu krążenia, w przypadku zwiększającego się zapotrzebowania na β-adrenomimetyki w przebiegu astmy oskrzelowej należy przeanalizować dotychczasowy sposób leczenia i ewentualnie zastąpić β-adrenomimetyki innymi lekami. Ze względu na ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca pacjenci ze współistniejącą ciężką chorobą serca (np. chorobą niedokrwienną serca, z zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca), którzy otrzymują salbutamol ze wskazań oddechowych powinni być uprzedzeni o konieczności zasięgnięcia porady lekarskiej w przypadku wystąpienia bólu w klatce piersiowej lub innych objawów mogących świadczyć o pogorszeniu się choroby serca. Jeśli wystąpi skurcz oskrzeli, leczenie salbutamolem należy przerwać. Nie ma wystarczających danych, aby określić dawkowanie salbutamolu w postaci roztworu do wstrzykiwań u dzieci.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w okresie ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Preparat może hamować czynność skurczową macicy. Stosowanie salbutamolu w czasie porodu jest dopuszczalne tylko w razie bezwzględnej konieczności. Salbutamol prawdopodobnie przenika do mleka kobiecego - nie zaleca się stosowania tego leku u kobiet karmiących piersią, chyba że korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla dziecka. W takich sytuacjach zaleca się jednak zastosowanie salbutamolu w postaci inhalacji, aczkolwiek nie można również wykluczyć szkodliwego wpływu leku na noworodka.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: drżenie. Często: ból głowy, tachykardia, kołatanie serca, kurcze mięśni. Rzadko: rozszerzenie obwodowych naczyń krwionośnych, hipokaliemia. Bardzo rzadko: zaburzenia rytmu serca (w tym migotanie przedsionków, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, skurcze dodatkowe serca), choroba niedokrwienna serca, sztywność mięśni, nadpobudliwość, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, skurcz oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, zapaść).

  • Działanie z innymi lekami

    Nie należy stosować jednocześnie innych leków adrenomimetycznych w postaci doustnej lub wstrzykiwań, ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych ze strony układu krążenia. W wyjątkowych przypadkach dopuszczalne jest natomiast ostrożne jednoczesne zastosowanie wziewnych postaci β-adrenomimetyków. Jeśli zachodzi konieczność regularnego stosowania tego typu terapii skojarzonej, należy zastąpić β-adrenomimetyki innymi lekami. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów stosujących trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i inhibitory MAO oraz w ciągu 2 tyg. po zaprzestaniu stosowania tych leków, ponieważ mogą nasilać działanie salbutamolu na układ sercowo-naczyniowy. Salbutamol i β-adrenolityki działają antagonistycznie i nie należy ich jednocześnie stosować. β-adrenolityki mogą spowodować skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą. Jeśli nie można zastosować innych leków, stosując β-adrenolityki i salbutamol u pacjentów np. w zawale serca, należy zachować szczególną ostrożność. Stosowanie leków moczopędnych nieoszczędzających potasu i β-adrenomimetyków może spowodować zmiany w obrazie EKG albo hipokaliemię, szczególnie podczas stosowania dużych dawek. Zaleca się ostrożność podczas podawania tych leków.

  • Dawkowanie

    Podskórnie, domięśniowo lub dożylnie. Dorośli. Podskórnie lub domięśniowo: 0,5 mg (8 µg/kg mc.); w razie konieczności dawkę można powtarzać co 4 h. Dożylnie: wstrzykiwać powoli od 0,25 mg do 0,5 mg (od 4 µg/kg mc. do 8 µg/kg mc.). Przed podaniem 0,5 mg salbutamolu (1 ml roztworu) można rozcieńczyć do 10 ml wodą do wstrzykiwań (stężenie po rozcieńczeniu 50 µg/ml) i podawać po 5 ml rozcieńczonego leku (250 µg/5 ml) powoli dożylnie. W razie konieczności dawkę leku można powtórzyć po 15 min, najlepiej we wlewie kroplowym z szybkością 5 µg/min., kontrolując tętno i ciśnienie tętnicze. Preparat można rozcieńczać 0,9% roztworem NaCl lub 5% roztworem glukozy - okres trwałości takiego roztworu wynosi 24 h. W trakcie stosowania dożylnego wskazana jest tlenoterapia i suplementacja potasu. Preparat może być stosowany również drogą nebulizacji w dawce 2,5 mg do 5 mg (w stanie astmatycznym co 1 do 3 h).

  • Danych o lekach dostarcza: