Sabril

  • Skład

    1 tabl. powl. lub 1 saszetka zawiera 500 mg wigabatryny.

  • Działanie

    Lek przeciwdrgawkowy, będący selektywnym nieodwracalnym inhibitorem aminotransferazy GABA (enzymu odpowiedzialnego za rozkład GABA). Wigabatryna szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, niezależnie od pokarmu. Brak bezpośredniej zależności między stężeniem leku w osoczu a jego skutecznością. Czas działania zależy w większym stopniu od tempa resyntezy aminotransferazy GABA niż od stężenia leku w osoczu. Około 70% pojedynczej dawki wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem. T0,5 wynosi 5-8 h.  

  • Wskazania

    Leczenie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów z napadami częściowymi opornymi na leczenie, które są lub nie są wtórnie uogólnione, w przypadku, gdy wszystkie inne leki przeciwpadaczkowe stosowane w skojarzeniu są niewystarczające lub źle tolerowane. Monoterapia napadów padaczkowych u niemowląt (zespół Westa).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na wigabatrynę lub pozostałe składniki preparatu.

  • Środki ostrożności

    Preparat nie powinien być stosowany w monoterapii z wyjątkiem leczenia napadów padaczkowych u niemowląt. U około 1/3 pacjentów otrzymujących wigabatrynę obserwowano ograniczenia pola widzenia. Początek objawów występuje zwykle po kilkumiesięcznym lub kilkuletnim stosowaniu wigabatryny. Stopień ograniczenia pola widzenia może być na tyle duży, że może to mieć praktyczne konsekwencje dla pacjenta. Większość pacjentów, z defektem potwierdzonym w badaniu perymetrycznym, nie wykazywała objawów ograniczenia pola widzenia. W związku z tym, wymienione działanie niepożądane może być wiarygodnie zdiagnozowane poprzez systematycznie przeprowadzane badania perymetryczne, co jest zwykle możliwe tylko u pacjentów powyżej 9 lat. Specjalnie opracowana metoda oparta na badaniu wzrokowych potencjałów wywołanych (VEP) w celu badania widzenia obwodowego u dzieci w wieku 3 lat i starszych jest dostępna na żądanie u producenta. Metoda ta nie została jeszcze oficjalnie zatwierdzona do wykrywania ubytków pola widzenia związanych z zastosowaniem wigabatryny. Elektroretinografia może być użyteczna, ale może być stosowana tylko u dorosłych, którzy nie współpracują podczas wykonywania perymetrii lub bardzo młodych pacjentów. Ograniczenia pola widzenia są nieodwracalne nawet po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Nie można wykluczyć zwiększenia ubytków pola widzenia po zaprzestaniu leczenia wigabatryną. Dlatego wigabatryna może być stosowana jedynie po rozważeniu korzyści i ryzyka w stosunku do innych leków. Nie zaleca się stosowania wigabatryny u pacjentów z istniejącymi ubytkami pola widzenia o istotnym znaczeniu klinicznym. Pacjenci rozpoczynający leczenie wigabatryną powinni być poddawani systematycznym badaniom w kierunku ubytków pola widzenia na początku leczenia i co 6 miesięcy podczas całego okresu leczenia. W oparciu o dostępne dane można stwierdzić, że ubytek pola widzenia (VFD) ma w większości przypadków kształt koncentryczny, dotyczy obydwu oczu i jest znaczniejszy po stronie nosowej niż skroniowej. W centrum pola widzenia (w promieniu 30st.) często obserwuje się obrączkowy ubytek pola widzenia w części nosowej. Ubytki pola widzenia opisywane u pacjentów otrzymujących wigabatrynę wahały się od łagodnych do ciężkich. Ryzyko wystąpienia ograniczenia pola widzenia może być większe u mężczyzn niż u kobiet. Badanie pola widzenia (perymetria) należy wykonać, używając wystandaryzowanej statycznej perymetrii (metodą Humphreya lub Octopusa) lub perymetrii kinetycznej (metodą Goldmanna). Perymetria statyczna jest zalecaną metodą. Elektroretinografia może być stosowana jedynie u dorosłych, którzy nie współpracują podczas wykonywania perymetrii. Pierwszy potencjał oscylacyjny i odpowiedź na stymulację bodźcem migoczącym o częstotliwości 30 Hz w elektroretinogramie wydają się skorelowane z VFD związanymi z zastosowaniem wigabatryny. Reakcje te są opóźnione i zmniejszone w stosunku do normy. Zmian takich nie zaobserwowano u pacjentów leczonych wigabatryną, u których nie stwierdzono VFD. Zarówno pacjent, jak i jego opiekun powinni otrzymać dokładny opis częstości oraz skutków wystąpienia zaburzeń pola widzenia podczas leczenia wigabatryną. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności zgłaszania każdych nowych problemów z widzeniem oraz objawach, które mogą być związane z zawężeniem pola widzenia. W przypadku rozpoznania zaburzeń pola widzenia podczas obserwacji w trakcie leczenia, należy podjąć decyzję co do stopniowego przerwania stosowania wigabatryny. Jeśli leczenie będzie kontynuowane, należy rozważyć częstszą obserwację (perymetria). Wigabatryny nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami działającymi toksycznie na siatkówkę oka. Rzadko jest możliwe wykonanie badania perymetrycznego u dzieci

  • Ciąża i laktacja

    Wigabatryna powinna być stosowana w ciąży tylko wtedy, kiedy jest to bezwzględnie konieczne. Donoszono o występowaniu nieprawidłowości (wady wrodzone lub samoistne poronienia) u dzieci matek leczonych wigabatryną. Ze względu na ograniczoną liczbę danych, chorobę podstawową (padaczkę) oraz jednoczesne stosowanie innych leków przeciwpadaczkowych nie można jednoznacznie wywnioskować, czy stosowanie wigabatryny w okresie ciąży zwiększa ryzyko wystąpienia wad rozwojowych. Należy ponownie rozważyć konieczność leczenia przeciwpadaczkowego, jeśli kobieta planuje ciążę lub jeśli zajdzie w ciążę. U potomstwa matek stosujących leki przeciwpadaczkowe ryzyko wystąpienia wad rozwojowych jest 2-3 razy większe niż w populacji ogólnej (m.in.: rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe i wady cewy nerwowej). Leczenie kilkoma lekami przeciwpadaczkowymi może bardziej zwiększać ryzyko powstawania wad rozwojowych niż zastosowanie monoterapii. Nagłe przerwanie skutecznego leczenia przeciwpadaczkowego może prowadzić do zaostrzenia choroby u matki, co może mieć szkodliwe skutki dla płodu. Wigabatryna przenika do mleka matki - nie zaleca się karmienia piersią. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: senność, ubytki pola widzenia, zmęczenie, podniecenie (dzieci), niepokój psychoruchowy (dzieci). Często: zwiększenie masy ciała, zaburzenia mowy, ból i zawroty głowy, parestezje, zaburzenia koncentracji i pamięci, upośledzenie umysłowe (zaburzenia myślenia), drżenie, nieostre widzenie, podwójne widzenie, oczopląs, nudności, bóle brzucha, obrzęki, drażliwość, niepokój psychoruchowy, agresja, nerwowość, depresja, reakcja paranoidalna. Niezbyt często: ataksja, zaburzenia ruchów (włączając dystonię, dyskinezę i hipertonię występujące samodzielnie lub w połączeniu z nieprawidłowościami w obrazie z rezonansu magnetycznego), wysypka, hipomania, mania, psychoza. Rzadko: objawy encefalopatyczne (sedacja, stupor i splątanie z towarzyszącą niespecyficzną aktywnością fal wolnych w zapisie elektroencefalograficznym; reakcje te były w pełni odwracalne po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu wigabatryny), zaburzenia siatkówki (takie jak obwodowy zanik siatkówki), obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, próba samobójcza. Bardzo rzadko: zapalenie lub zanik nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, omamy. Częstość nieznana: nieprawidłowości w obrazie z rezonansu magnetycznego mózgu, które mogą być objawem obrzęku cytotoksycznego. Obserwowano zmniejszenie aktywności AlAT i AspAT. Długotrwałe leczenie wigabatryną może być związane z niewielkim zmniejszeniem stężenia hemoglobiny, co rzadko miało znaczenie kliniczne. Opisywano występowanie zaburzeń psychicznych, ustępowały one przeważnie po zmniejszeniu dawki wigabatryny lub jej stopniowym odstawieniu. Częstą reakcją była depresja, rzadko jednak wymagająca odstawienia wigabatryny. U niektórych pacjentów może wystąpić zwiększenie częstości napadów, w tym stan padaczkowy. Pacjenci z napadami mioklonicznymi mogą być szczególnie podatni na ten efekt. Rzadko może dochodzić do pojawienia się nowych lub zaostrzenia wcześniej występujących napadów mioklonicznych. Nagłe przerwanie leczenia może prowadzić do wystąpienia drgawek.

  • Działanie z innymi lekami

    Wigabatryna nie podlega przemianom metabolicznym, nie wiąże się z białkami osocza i nie indukuje enzymów wątrobowych cytochromu P-450, interakcje z innymi lekami są mało prawdopodobne. W przeprowadzonych badaniach klinicznych obserwowano stopniowe zmniejszenie stężenia fenytoiny we krwi o 16 do 33%, w większości przypadków interakcja ta nie ma znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych, w których stosowano wigabatrynę z karbamazepiną, fenobarbitalem lub walproinianem sodu nie obserwowano interakcji.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Leczenie preparatem powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalizujący się w leczeniu padaczki, neurolog lub neurolog dziecięcy. Kontrole w trakcie leczenia powinny się odbywać pod nadzorem wymienionych specjalistów. Jeżeli po przeprowadzeniu odpowiedniej próby leczenia nie stwierdza się istotnej poprawy pod względem skuteczności kontroli napadów padaczkowych, nie należy kontynuować leczenia wigabatryną. Lek należy stopniowo odstawić pod ścisłym nadzorem lekarza. Dorośli: maksymalną skuteczność obserwuje się zwykle po dawce 2-3 g na dobę. Dawka początkowa wynosi 1 g; należy ją dołączyć do aktualnie stosowanych leków przeciwpadaczkowych. Dawkę dobową należy następnie stopniowo zwiększać o 0,5 g co tydzień w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku. Zalecana dawka maksymalna wynosi 3 g na dobę. Dzieci: zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg/kg mc./dobę. Dzieci o mc. 10-15 kg - 0,5-1 g na dobę; dzieci o mc. 15-30 kg - 1-1,5 g/dobę; dzieci o mc. 30-50 kg - 1,5-3 g/dobę; dzieci o mc. >50 kg - 2-3 g/dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dla każdej z grup. Niemowlęta - monoterapia napadów padaczkowych wieku niemowlęcego (zespół Westa): dawka początkowa wynosi 50 mg/kg mc. na dobę. W razie konieczności można ją stopniowo zwiększyć w ciągu jednego tygodnia. Dawki do 150 mg/kg mc. na dobę były dobrze tolerowane. Pacjenci w podeszłym wieku lub z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny

  • Uwagi

    W przypadku konieczności przerwania leczenia, zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawki leku przez 2-4 tyg. Podczas stosowania preparatu obserwowano m.in. senność i ubytki pola widzenia. Należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu oraz wykonywania innych niebezpiecznych czynności mogących zagrażać życiu lub zdrowiu pacjenta. Może prowadzić do zmniejszenia wyników oznaczeń aktywności AlAT i AspAT. Wigabatryna może zwiększać ilość aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników testów przeprowadzanych w celu wykrycia niektórych rzadkich genetycznych zaburzeń metabolicznych (np. acyduria α-aminoadypinowa).

  • Danych o lekach dostarcza: