Riflux

  • Skład

    1 tabl. musująca zawiera 150 mg ranitydyny w postaci chlorowodorku; tabletki zawierają aspartam, sód oraz benzoesan sodu.

  • Działanie

    Kompetycyjny i odwracalny antagonista receptora histaminowego H2. Hamuje podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka (przez 12 h). Podwyższenie pH jest prawdopodobnie związane także z bezpośrednim działaniem substancji pomocniczych występujących w tabletce musującej: cytrynianu sodu i wodorowęglanu sodu, które działają buforująco na treść żołądkową już kilka min po podaniu leku. Biodostępność ranitydyny po podaniu doustnym wynosi ok. 50%, Cmax występuje w czasie ok. 2 h, wiązanie z białkami osocza - 15%. Ranitydyna przenika przez barierę krem-mózg, barierę łożyska i jest wydzielana do mleka kobiecego. Jest częściowo metabolizowana w wątrobie (w znacznym stopniu podczas pierwszego przejścia); głównymi metabolitami są: N-tlenek, S-tlenek oraz demetyloranitydyna. Jest wydalana głównie z moczem, w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów. T0,5 wynosi ok. 2,5 h; jest dłuższy u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

  • Wskazania

    Objawowe leczenie nawracających dolegliwości dyspeptycznych niezwiązanych z chorobą organiczną przewodu pokarmowego, takich jak zgaga, nadkwaśność soku żołądkowego, ból w nadbrzuszu.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na ranitydynę lub pozostałe składniki preparatu. Marskość wątroby z nadciśnieniem wrotnym w wywiadzie. Fenyloketonuria. Dzieci w wieku

  • Środki ostrożności

    Przed rozpoczęciem leczenia choroby wrzodowej żołądka należy wykluczyć nowotworowy charakter zmian, ponieważ leczenie ranitydyną może maskować objawy choroby nowotworowej i opóźniać rozpoznanie. Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz u osób w podeszłym wieku. Unikać stosowania u pacjentów z porfirią ostrą w wywiadzie. Nie zaleca się podawania leku jednocześnie z terapią substytucyjną enzymami trzustkowymi lub w ostrym zapaleniu trzustki. Ostrożnie stosować u pacjentów leczonych przeciwzakrzepowo lub NLPZ. Palenie tytoniu zmniejsza skuteczność leku. Zawartość sodu należy uwzględnić stosując lek u osób stosujących dietę ubogosodową. Zawarty w preparacie benzoesan sodu może powodować reakcje alergiczne oraz wystąpienie napadu astmy u chorych na astmę.

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży stosować jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersią (ranitydyna przenika do mleka kobiecego i może hamować wydzielanie żołądkowe, hamować metabolizm leków i pobudzać ośrodkowy układ nerwowy u karmionego piersią noworodka).

  • Efekty uboczne

    Najczęściej: ból głowy, zakażeń górnego odcinka układu oddechowego, katar, grypa, objawy grypopodobne, nudności, wymioty, biegunka, ból w nadbrzuszu, wzdęcia, odbijanie, zaburzenia smaku. Po dawkach 150-300 mg/dobę mogą wystąpić: stany splątania, niepokój ruchowy, omamy wzrokowe i słuchowe (działania ze strony układu nerwowego są bardziej nasilone w trakcie stosowania dużych dawek, u osób >65 lat oraz u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i (lub) wątroby), bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, tachykardia, reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, gorączka, niedociśnienie, wysypka), reakcje anafilaktyczne, pokrzywka połączona z obrzękiem twarzy oraz skurczem krtani, zespół Stevensa-Johnsona. Obserwowano także: leukopenię, granulocytopenię, trombocytopenię, rumień wielopostaciowy i świąd skóry. W pojedynczych przypadkach: ginekomastia, impotencja, obniżenie libido u mężczyzn, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zapalenie wątroby, przemijająca hipergastrynemia, zwiększenie stężenia kreatyniny.

  • Działanie z innymi lekami

    Ranitydyna zmniejsza wchłanianie ketokonazolu i innych leków, których wchłanianie zależy od kwaśności soku żołądkowego (podczas jednoczesnego stosowania należy zachować przynajmniej 2 h przerwy między podaniem tych leków i ranitydyny). Może hamować metabolizm glipizydu, glibenklamidu, metoprololu, midazolamu, nifedipiny, fenytoiny (zwiększone ryzyko ataksji), teofiliny. Podczas stosowania z warfaryną należy częściej kontrolować czas protrombinowy (może być zwiększony lub zmniejszony). Leki zobojętniające oraz pokarm nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne ranitydyny, wydłuża się jedynie Tmax.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli i młodzież od 16 lat: w przypadku nawracających objawów dyspeptycznych należy przyjąć 150 mg, w razie potrzeby 2 razy na dobę. Nie stosować więcej niż 300 mg/dobę. Jeśli dolegliwości nie ustępują po 2 tyg. leczenia, należy zweryfikować diagnozę. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się 2-3-krotne wydłużenie T0,5 oraz zmniejszenie klirensu osoczowego o 80%; u pacjentów dializowanych lek należy podawać po zakończeniu dializy. W niewydolności wątroby nie ma konieczności zmiany dawkowania leku. U pacjentów >65. rż. możliwe jest 2-krotne wydłużenie T0,5; należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki. Sposób podania. Przed użyciem tabletkę rozpuścić w 100 ml wody i wypić roztwór po całkowitym rozpuszczeniu preparatu.

  • Uwagi

    Lek zwykle nie pływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, jednak upośledzenie sprawności psychofizycznej może wystąpić jeżeli pojawią się takie objawy niepożądane jak zawroty głowy, senność, stany splątania, niewyraźne widzenie.

  • Danych o lekach dostarcza: