Raniberl 300

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 300 mg ranitydyny.

  • Działanie

    Kompetycyjny antagonista receptorów histaminowych H2. Hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zarówno podstawowe, jak i stymulowane, np.: histaminą, pentagastryną i pokarmem. Pod wpływem ranitydyny zmniejsza się wydzielanie pepsyny i w niewielkim stopniu zmniejsza się objętość soku żołądkowego. Biodostępność ranitydyny wynosi średnio około 50%. Jednak różnice osobnicze w biodostępności są znaczne. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie ranitydyny w osoczu jest zazwyczaj osiągane po 1,25 - 3 h. Stopień wiązania leku z białkami osocza wynosi ok. 15%. Po podaniu doustnym ranitydyna jest wydalana przez nerki w ciągu 24 h: ok. 30% w postaci niezmienionej, do 6% w postaci N-tlenku oraz w małej ilości w postaci demetylowanej, S-tlenku i analogu kwasu furanokarboksylowego. T0,5 w fazie eliminacji wynosi średnio ok. 2,3-3 h. U pacjentów z niewydolnością nerek, okres ten ulega 2-3 -krotnemu wydłużeniu.

  • Wskazania

    Choroba wrzodowa dwunastnicy. Łagodna postać choroby wrzodowej żołądka. Zapalenie przełyku będące następstwem refluksu żołądkowo-przełykowego. Zespół Zollingera-Ellisona.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na innego antagonistę receptora H2. Ostra porfiria w wywiadzie (pojedyncze doniesienia sugerują, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii).

  • Środki ostrożności

    Ranitydyna nie jest wskazana w leczeniu łagodnych dolegliwości żołądkowo-jelitowych, np.: nerwicy żołądka. Przed rozpoczęciem leczenia choroby wrzodowej żołądka, należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Przyjmowanie antagonistów receptora H2 może maskować objawy raka żołądka, a w konsekwencji opóźnić jego zdiagnozowanie. U pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, należy stwierdzić ewentualną obecność Helicobacter pylori. Jeżeli tylko jest to możliwe, u wszystkich pacjentów, u których wykryto obecność Helicobacter pylori, należy zastosować odpowiednie leczenie. U pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z przewlekłymi chorobami płuc, z cukrzycą lub pacjentów z obniżoną odpornością, istnieje zwiększone ryzyko rozwoju pozaszpitalnego zapalenia płuc. Ze względu na dużą zawartość substancji czynnej preparat nie jest odpowiedni do stosowania u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) oraz u dzieci.

  • Ciąża i laktacja

    Ranitydyny nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jej zastosowanie jest bezwzględnie konieczne. Ranitydyna przenika do mleka kobiecego - nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania ranitydyny.

  • Efekty uboczne

    Niezbyt często: ból głowy, zmęczenie, zawroty głowy, biegunka, zaparcia, nudności, wysypka, przemijające zmiany aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: zaburzenia widzenia, ciężkie zapalenie trzustki, zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu, rumień wielopostaciowy, świąd, bóle stawów, bóle mięśni, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez. Bardzo rzadko: arytmie (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy), zapalenie naczyń, zmiany obrazu krwi (leukocytopenia i (lub) małopłytkowość, agranulocytoza lub niedokrwistość aplastyczna, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku kostnego), silny ból głowy, zaburzenia ruchu, śródmiąższowe zapalenie nerek, zwiększona utrata włosów, ciężkie reakcje nadwrażliwości (np.: eozynofilia, pokrzywka, gorączka, spadek ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, trudności w przełykaniu, skurcz oskrzeli, bóle w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny), bóle w klatce piersiowej i ginekomastia u mężczyzn, zmniejszenie libido i zaburzenia potencji, stany dezorientacji i pobudzenia, omamy, depresja.

  • Działanie z innymi lekami

    Duże dawki preparatu mogą spowodować zmniejszenie wydalania prokainamidu i N-prokainamidu (hamowanie wydalania cewkowego). Leki zobojętniające kwas solny w żołądku lub sukralfat, przyjmowane w dużych dawkach (2 g), mogą zmniejszać wchłanianie ranitydyny - przy jednoczesnym stosowaniu ranitydynę należy przyjmować ok. 2 h przed tymi lekami. Podczas jednoczesnego podawania leków, których wchłanianie zależy od pH kwasu solnego w żołądku, np.: ketokonazolu, należy brać pod uwagę zmianę ich wchłaniania. Jednoczesne stosowanie ranitydyny z glipizydem, midazolamem i triazolamem, może powodować zwiększenie stężenia tych substancji w osoczu i nasilić ich działanie, np.: działanie hipoglikemizujące glipizydu. W badaniach klinicznych nie wykazano niekorzystnego wpływu ranitydyny na metabolizm teofiliny i (lub) zwiększenie stężenia teofiliny w osoczu. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o zwiększonym stężeniu teofiliny w osoczu i objawach przedawkowania teofiliny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie ranitydynę i teofilinę. W związku z tym, podczas jednoczesnego stosowania teofiliny i ranitydyny, należy kontrolować stężenie teofiliny i, w razie konieczności, zmniejszyć jej dawkę. Ranitydyna może nasilać działanie alkoholu.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli. Choroba wrzodowa dwunastnicy oraz łagodna postać choroby wrzodowej żołądka: 1 tabl. raz na dobę, po kolacji lub przed snem. Leczenie trwa zazwyczaj 4-8 tyg. Zapalenie przełyku będące następstwem refluksu żołądkowo-przełykowego: 1 tabl. raz na dobę, po kolacji lub przed snem. Leczenie trwa zazwyczaj 8-12 tyg. Zespół Zollingera - Ellisona: dawka początkowa to 1 tabl. zawierająca 150 mg ranitydyny 3 razy na dobę; w razie konieczności dawkę dobową można zwiększyć do 2 lub 3 tabl. preparatu Raniberl 300. Zwiększenie wydzielania soku żołądkowego może powodować konieczność podawania większych dawek ranitydyny, do 6 g ranitydyny na dobę. Dawka dobowa ranitydyny, u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min), wynosi 150 mg - tabl. zawierające 300 mg ranitydyny nie są odpowiednie dla tej grupy pacjentów.Tabletki należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością wody, przyjmować niezależnie od posiłku.

  • Uwagi

    Właściwości ranitydyny nie wskazują na jej wpływ na czynności psychomotoryczne, jednak pacjenci stosujący preparat, w trakcie prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu, powinni wziąć pod uwagę możliwość sporadycznego występowania: bólów i zawrotów głowy, zmęczenia, dezorientacji, pobudzenia, zaburzeń widzenia. Dodatkowo, jednoczesne przyjmowania ranitydyny i spożywanie alkoholu, może prowadzić do interakcji.

  • Danych o lekach dostarcza: