Pentasa

  • Skład

    1 czopek zawiera 1 g mesalazyny. 100 ml zawiesiny (1 wlewka) zawiera 1 g mesalazyny.

  • Działanie

    Lek o miejscowym działaniu przeciwzapalnym na zmienioną zapalnie tkankę ściany jelita. Hamuje chemotaksję leukocytów, zmniejsza wytwarzanie cytokin i leukotrienów oraz usuwa wolne rodniki. Mesalazyna metabolizowana jest w błonie śluzowej jelita oraz w wątrobie. Tylko w niewielkim stopniu jest wchłaniana do krwi. Wiąże się z białkami krwi w ok. 50%, a główny metabolit (acetylomesalazyna) w ok. 80%. Wydalana jest z moczem i kałem. Szybkość wydalania jest zmniejszona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

  • Wskazania

    Czopki: Leczenie wrzodziejącego zapalenia odbytnicy. Zawiesina doodbytnicza: Leczenie wrzodziejącego zapalenia esicy i odbytnicy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na mesalazynę, inne składniki leku lub salicylany. Ciężkie zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby. Choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy. Skaza krwotoczna.

  • Środki ostrożności

    Należy zachować ostrożność u pacjentów z nadwrażliwością na sulfasalazynę (ryzyko uczulenia na salicylany) i u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy zlecić wykonanie badań wydolności wątroby, takich jak AlAT lub AspAT). Należy natychmiast przerwać stosowanie leku w przypadku wystąpienia ostrych objawów nietolerancji. Nie należy stosować leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (należy regularnie kontrolować parametry czynności nerek np. stężenie kreatyniny w surowicy krwi, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia). Nefrotoksyczne działanie mesalazyny należy podejrzewać u pacjentów, u których do rozwoju zaburzeń czynności nerek dochodzi w czasie terapii. Równoczesne stosowanie preparatów o działaniu nefrotoksycznym jak NLPZ czy azatiopryna, może zwiększać ryzyko zaburzeń ze strony nerek - należy zwiększyć częstość kontrolowania czynności nerek podczas terapii skojarzonej. Przed rozpoczęciem i podczas leczenia (2 tyg. po rozpoczęciu leczenia, a następnie 2-3 razy w odstępach 4 tyg.) należy przeprowadzać badanie krwi (rozmaz krwi obwodowej) i badanie fizykochemiczne moczu. W przypadku prawidłowych wyników kolejne badania kontrolne przeprowadzać co 3 miesiące. W przypadku wystąpienia innych objawów choroby badania przeprowadzić natychmiast po wystąpieniu objawów. Pacjenci z zaburzeniami czynności płuc, w szczególności pacjenci z astmą, powinni pozostawać pod kontrolą w trakcie leczenia. Doświadczenie dotyczące stosowania czopków i zawiesiny doodbytniczej u dzieci jest ograniczone.

  • Ciąża i laktacja

    Lek należy stosować w ciąży i podczas karmienia piersią ostrożnie i tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka. Mesalazyna przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego. Donoszono o zaburzeniach dotyczących krwi (leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość) u noworodków matek leczonych mesalazyną. Stężenie mesalazyny w mleku matek jest mniejsze niż we krwi matek, natomiast stężenie metabolitu, acetylomesalazyny jest podobne lub większe.

  • Efekty uboczne

    Często: biegunka, ból brzucha, nudności, wymioty; wysypka (w tym pokrzywka, wysypka rumieniowa); ból głowy. Rzadko: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia; zawroty głowy; zwiększenie aktywności amylazy, ostre zapalenie trzustki, wzdęcie. Bardzo rzadko: eozynofilia (jako część reakcji alergicznej), niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, leukopenia (w tym granulocytopenia i neutropenia), trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia; pancolitis; neuropatia obwodowa; reakcje alergiczne i zmiany włókniste w płucach (w tym duszność, kaszel, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, eozynofilia płucna, śródmiąższowa choroba płuc, naciek płucny, zapalenie płuc, skurcz oskrzeli); zaburzenia czynności nerek (w tym ostre i przewlekłe śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, niewydolność nerek), odbarwienie moczu; łysienie; ból mięśni, ból stawów, reakcje podobne do tocznia rumieniowatego; zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększone stężenie wskaźników cholestazy i bilirubiny, hepatotoksyczność (w tym zapalenie wątroby, zastoinowe zapalenie wątroby, marskość, niewydolność wątroby); oligospermia (przemijająca). Częstość nieznana: reakcje nadwrażliwości, gorączka polekowa. Mechanizm powodowanego przez mesalazynę zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia osierdzia, zapalenia trzustki, zapalenia nerek i zapalenia wątroby jest nieznany, ale może mieć podłoże alergiczne.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie leku z azatiopryną lub 6-merkaptopuryną, lub tioguaniną wykazało w kilku badaniach większą częstość występowania działania mielosupresyjnego i wydaje się, że interakcja istnieje, jednak mechanizm interakcji nie jest w pełni ustalony. Zalecane jest regularne monitorowanie krwinek białych i odpowiednie dostosowywanie dawkowania tiopuryn. Istnieją mało przekonujące dowody na to, że mesalazyna może zmniejszać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny.

  • Dawkowanie

    Doodbytniczo. Czopki. Dorośli: 1 czopek 1-2 razy na dobę, po wypróżnieniu. Zawiesina doodbytnicza. Dorośli: 1 wlewka (100 ml zawiesiny) wieczorem po wypróżnieniu przed snem. Leczenie trwa zwykle 2-4 tyg. i jest oceniane na podst. objawów klinicznych i wyników badań endoskopowych esicy i odbytnicy.

  • Danych o lekach dostarcza: