Novo-Veramil

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 80 mg lub 120 mg chlorowodorku werapamilu.

  • Działanie

    Antagonista wapnia z grupy pochodnych fenylalkiloamin o działaniu rozszerzającym naczynia (blokowanie kanałów Ca i α-receptorów) i przeciwarytmicznym - hamuje napływ jonów Ca (i prawdopodobnie Na) przez wolne kanały wapniowe w komórkach mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń; wpływa na wolne kanały wapniowe w komórkach układu bodźcoprzewodzącego: działa depresyjnie na włókna o wolnej odpowiedzi: węzeł zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy, zwłaszcza w jego części przedsionkowo-węzłowej; zwalnia narastanie wolnej fazy repolaryzacji komórek rozrusznikowych; zwalnia przewodzenie przez węzeł P-K w kierunku zstępującym i wstępującym, wydłuża okres refrakcji węzła. W zespole niewydolności węzła powoduje znaczne zwolnienie przewodnictwa, aż do wystąpienia bloku P-K; nie wpływa depresyjnie na elektrofizjologię włókien o szybkiej odpowiedzi, nie wydłuża okresu refrakcji struktur fizjologicznych (mięśnia przedsionków, komór, włókien Purkinjego) jak i szlaków dodatkowych. Zmniejsza obciążenie następcze, kurczliwość mięśnia sercowego, opór naczyniowy; może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego i podwyższenie ciśnienia napełniania lewej komory. U pacjentów ze średnio ciężką i ciężką niewydolnościa serca ujemne działanie inotropowe może nasilić niewydolność serca. Początek działania występuje po około 1 h, maksymalne - po kilku godzinach i utrzymuje się około 24 h. W wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza, jest metabolizowany w wątrobie do N- i O-dealkilowych pochodnych. Około 70% dawki wydalane jest z moczem w postaci metabolitów, około 3-4 % - w postaci nie zmienionej, około 16% - z kałem. Przenika przez barierę łożyska i do mleka matki. Nie jest eliminowany drogą hemodializy.

  • Wskazania

    Stabilna dławica piersiowa, dławica piersiowa będąca wynikiem skurczu naczyń wieńcowych, nieoperacyjna kardiomiopatia przerostowa, migotanie lub trzepotanie przedsionków (gdy glikozydy naparstnicy są nieskuteczne), łagodne i umiarkowane nadciśnienie tętnicze.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na lek, powikłany zawał mięśnia sercowego z niewydolnością komorową i obrzękiem płuc, ciężka lewokomorowa niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ciężkie niedociśnienie, blok A-V II lub IIIst., zespół chorego węzła zatokowego, znaczny rzadkoskurcz, trzepotanie lub migotanie przedsionków u chorych z dodatkową drogą przewodzenia omijającą węzeł przedsionkowo-komorowy (np. zespół WPW, LGL); ciąża (z wyłączeniem przypadków, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu); karmienie piersią; dzieci.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić: hipotensja, całkowity blok AV (I, II i IIIst.), bradykardia, zastoinowa niewydolność serca, obrzęk płuc, asystolia, zaburzenia rytmu serca (w tym zaburzenia czynnośći komór), dławica piersiowa, uderzenia krwi do głowy, rozkojarzenie AV, ból w klatce piersiowej, chromanie, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, plamica, omdlenie, ciężki częstoskurcz, nasilenie niewydolności serca, nadwrażliwość na zimno, drętwienie kończyn, zawroty głowy, uczucie zmęczenia, udar mózgu, splątanie, zaburzenia równowagi, bezsenność, skurcze mięśni, parestezje, objawy psychotyczne, senność, depresja, pobudzenie, oczopląs rotacyjny, drżenia, zaburzenia pozapiramidowe, nużliwość mięśni, hiperkinezy, zaparcia, nudności, wymioty, biegunka, suchość w ustach, rozrost dziąseł, pogorszenie czynności wątroby (ze wzrostem aktywności enzymów AspAT, ALAT i fosfatazy zasadowej), żółtaczka, objawy cholestazy wątrobowej, skurcz oskrzeli, duszność, ginekomastia, zwiększona częstość oddawania moczu, zaburzenia miesiączkowania, impotencja, wybroczyny, skłonność do siniaków, bóle stawów, wysypka, utrata włosów, zwiększone rogowacenie naskórka, pocenie, pokrzywka, zespół Stevens-Johnsona, rumień wielopostaciowy, świąd, zaburzenia widzenia.

  • Działanie z innymi lekami

    W połączeniu z β-adrenolitykami nasilają się działania niepożądane, może spowodować (w pierwszym tygodniu leczenia) podwyższenie stężenia glikozydów naparstnicy we krwi (o 50-75%); nasila działanie leków hipotensyjnych (moczopędnych, inhibitorów ACE, wazodilatatorów) - nie stosować łącznie z α-adrenolitykami w leczeniu nadciśnienia; z flekainidem może osłabić siłę skurczu mięśnia sercowego, z chinidyną - znacznie obniżyć ciśnienie (zwiększa stężenie chinidyny). Werapamil nasila działanie leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, zwiększa stężenie we krwi i nasila toksyczność karbamazepiny, zwiększa neurotoksyczność i obniża stężenie litu we krwi, może podwyższać stężenie cyklosporyny, nasila działanie hipotensyjne wziewnych anestetyków. Cymetydyna przedłuża czas działania werapamilu, rifampicyna zmniejsza jego biodostępność, teofilina zwiększa jego stężenie we krwi.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: w dławicy piersiowej początkowo 80 mg 3-4 razy/dobę; zwiększane w razie potrzeby do 120 mg 3-4 razy/dobę. Nie przekraczać 480 mg/dobę. W migotaniu lub trzepotaniu przedsionków z szybką czynnością komór dawkowanie jak w dławicy piersiowej ze zmodyfikowaną dawką glikozydu nasercowego. W zaciskającej kardiomiopatii przerostowej 80-120 mg 3-4 razy/dobę; wyjątkowo 600-720 mg/dobę.

  • Danych o lekach dostarcza: