Neupogen

  • Skład

    1 fiolka zawiera 300 µg (30 mln j.m.) filgrastymu w 1 ml roztworu do wstrzykiwań. 1 ampułkostrzykawka zawiera 300 µg (30 mln j.m.) lub 480 µg (48 mln j.m.) filgrastymu w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań. Lek zawiera sorbitol.

  • Działanie

    Ludzki czynnik wzrostu dla kolonii granulocytów (G-CSF), glikoproteina regulująca dojrzewanie i uwalnianie dojrzałych granulocytów obojętnochłonnych ze szpiku kostnego. Preparat zawiera rekombinowany metionylowany G-CSF (r-metHuG-CSF), który powoduje znaczące zwiększenie liczby granulocytów obojętnochłonnych we krwi obwodowej w ciągu 24 h od podania oraz niewielkie zwiększenie liczby monocytów. Zwiększenie liczby granulocytów obojętnochłonnych zależy od dawki leku. U niektórych pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią filgrastym indukuje także, w mniejszym stopniu, zwiększenie liczby krążących granulocytów kwasochłonnych i zasadochłonnych w porównaniu z wartościami początkowymi. Na podstawie badań aktywności chemotaktycznej i fagocytarnej wykazano, że granulocyty obojętnochłonne wytwarzane po podaniu filgrastymu wykazują prawidłową lub wzmożoną aktywność. Po zakończeniu leczenia liczba krążących granulocytów obojętnochłonnych zmniejsza się o 50% w ciągu 1-2 dni i powraca do zakresu wartości prawidłowych w ciągu 1-7 dni. T0,5 wynosi około 3,5 h. Po podaniu dożylnym lub podskórnym filgrastymu stwierdza się dodatnią liniową zależność pomiędzy dawką, a stężeniem leku we krwi.

  • Wskazania

    Skrócenie czasu trwania neutropenii i zmniejszenie częstości występowania gorączki neutropenicznej u pacjentów poddanych chemioterapii cytotoksycznej z powodu nowotworu złośliwego (z wyjątkiem przewlekłej białaczki szpikowej i zespołów mielodysplastycznych). Skrócenie czasu trwania neutropenii u chorych poddawanych chemioterapii mieloablacyjnej, po której wykonuje się przeszczepienie szpiku kostnego, narażonych na wystąpienie przedłużonej ciężkiej neutropenii. Mobilizacja komórek progenitorowych do krwi obwodowej (PBPC). Zwiększenie liczby granulocytów obojętnochłonnych oraz zmniejszenie częstości i czasu trwania powikłań infekcyjnych u pacjentów dorosłych oraz u dzieci z ciężką wrodzoną, cykliczną lub idiopatyczną neutropenią z bezwzględną liczbą neutrofilów (ANC) ≤0,5 x 109/l, u których w wywiadzie stwierdza się ciężkie lub nawracające zakażenia. Leczenie przewlekłej neutropenii (ANC ≤1,0 x 109/l) u pacjentów z zaawansowanym stadium zakażenia wirusem HIV w celu zmniejszenia ryzyka zakażeń bakteryjnych, gdy nie można zastosować innych metod leczenia neutropenii.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na filgrastym lub pozostałe składniki preparatu.

  • Środki ostrożności

    Stosowanie filgrastymu u pacjentów z nowotworami i zdrowych dawców wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu przesiąkania włośniczek (CLS) - pacjentów należy uważnie obserwować kątem występowania objawów CLS, takich jak: uogólniony obrzęk z uczuciem opuchnięcia (co może być związane z rzadszym oddawaniem moczu), trudności w oddychaniu, obrzęk brzucha lub uczucie pełności, zmęczenie, niedociśnienie, hipoalbuminemia i zagęszczenie krwi; w przypadku ich wystąpienia należy niezwłocznie rozpocząć standardowe leczenie objawowe, które może obejmować intensywną opiekę medyczną. Nie należy podawać preparatu w celu zwiększenia dawek cytostatyków powyżej ustalonego schematu dawkowania. Nie należy stosować u chorych z ciężką wrodzoną neutropenią, u których wystąpiła białaczka lub jest prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Ostrożnie stosować u pacjentów z ostatnio obserwowanymi zapalnymi zmianami naciekowymi w płucach lub przebytym zapaleniem płuc - kaszel, gorączka i duszność, występujące razem z objawami radiologicznymi świadczącymi o naciekach zapalnych w płucach, pogorszenie wydolności oddechowej mogą świadczyć o rozpoczynającym się zespole ostrej niewydolności oddechowej typu dorosłych (ARDS) - w takim przypadku zaleca się przerwanie podawania filgrastymu. Filgrastym w warunkach in vitro może stymulować wzrost komórek szpikowych, w tym nowotworowych. Nie należy stosować preparatu u pacjentów z zespołem mielodysplastycznym i przewlekłą białaczką szpikową - bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały dotychczas ustalone w tych grupach pacjentów. Ostrożnie stosować u pacjentów z wtórną ostrą białaczką szpikową. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku u pacjentów z ostrą białaczką szpikową występującą de novo w wieku < 55 lat, z korzystnymi wynikami badania cytogenetycznego - t (8;21), t (15;17) i inv (16). Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia pacjentów otrzymujących chemioterapię w dużych dawkach. Ze względu na możliwość zwiększenia dawki chemioterapii pacjent może podlegać zwiększonemu ryzyku wystąpienia trombocytopenii i niedokrwistości. Szczególną ostrożność należy zachować w razie stosowania cytostatyków, w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym, o znanym działaniu wywołującym ciężką małopłytkowość. Nie badano skutków stosowania preparatu u pacjentów ze znacznie zredukowaną liczbą szpikowych komórek progenitorowych. U pacjentów ze zmniejszoną liczbą prekursorów granulocytów obojętnochłonnych (np. otrzymujących intensywną radioterapię lub chemioterapię, lub mających nacieki nowotworowe w szpiku) odpowiedź ze strony granulocytów obojętnochłonnych może być zmniejszona. Pacjenci poddani uprzedniemu bardzo intensywnemu leczeniu mielosupresyjnemu mogą nie wykazywać dostatecznej mobilizacji PBPC w celu uzyskania zalecanej minimalnej liczby komórek (≥2,0 x 106 komórek CD34+/kg) lub przyspieszenia regeneracji płytek krwi, w tym samym stopniu co pacjenci mniej intensywnie leczeni. Niektóre leki cytotoksyczne (m.in. melfalan, karmustyna, karboplatyna) stosowane przed podaniem filgrastymu mogą zmniejszać liczbę pozyskanych komórek progenitorowych - ponieważ zastosowanie tych leków w skojarzeniu z filgrastymem umożliwia skuteczną mobilizację komórek progenitorowych, zaleca się zaplanowanie procedury mobilizacji komórek pnia we wczesnym etapie leczenia. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności filgrastymu u zdrowych dawców poddawanych mobilizacji PBPC w wieku < 16 lat i > 60 lat. U chorych z ciężką przewlekłą neutropenią, u których podczas leczenia preparatem wystąpią zmiany cytogenetyczne, należy dokładnie rozważyć korzyści i zagrożenia związane z kontynuacją stosowania filgrastymu, z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołów mieloblastycznych lub białaczek. Nie zostało ustalone bezpieczeństwo i skuteczność stosowania preparatu u noworodków i u chorych z neutropenią autoimmunologiczną. U pacjentów, u których rozpoznano zakażenie lub nowotwór, powodujące naciekanie szpiku kostnego, należy rozważyć wdrożenie właściwego leczenia choroby podstawowej, oprócz leczenia neutropenii filgrastymem. U pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową stosować tylko po dokładnym rozważeniu potencjalnego ryzyka i korzyści, ze względu na ryzyko wystąpienia przełomu choroby, czasem ze skutkiem śmiertelnym. U pacjentów otrzymujących produkty G-CSF po allogenicznym przeszczepie szpiku kostnego odnotowano przypadki choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), w tym zakończone zgonem. Nie należy stosować leku u pacjentów z wrodzoną nietolerancją fruktozy (preparat zawiera sorbitol).

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży dopuszcza się stosowanie jedynie w przypadku, gdy przewidywane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    U pacjentów leczonych z powodu nowotworów - bardzo często: nudności lub wymioty, zwiększenie aktywności GGTP, fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej, zwiększenie stężenia kwasu moczowego; często: zmęczenie, osłabienie, zaparcie, jadłowstręt, ból głowy, biegunka, zapalenie błon śluzowych, ból w klatce piersiowej, bóle kostno-mięśniowe, kaszel, ból gardła i krtani, łysienie, wysypka; niezbyt często: ból; rzadko: angiopatia; bardzo rzadko: nieprawidłowe wyniki badania moczu. Ponadto: zapalenie naczyń skóry, zespół Sweta (ostra gorączkowa dermatoza), zaostrzenie reumatoidalnego zapalenia stawów, rzekoma dna moczanowa, reakcje nadwrażliwości (w tym: anafilaksja, wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, zmniejszenie ciśnienia tętniczego), zaburzenia oddawania moczu. Obserwowano także objawy niepożądane ze strony układu oddechowego (w tym: śródmiąższowe zapalenie płuc, obrzęk płuc i nacieki w płucach, powodujące niewydolność oddechową lub zespół niewydolności oddechowej typu dorosłych, które mogą być śmiertelne) oraz u pacjentów po allogenicznym przeszczepie szpiku kostnego - chorobę przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), w tym przypadki śmiertelne. Sporadycznie obserwowano zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi, niewymagające leczenia. U pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową odnotowano pojedyncze przypadki przełomu choroby. U zdrowych dawców poddawanych mobilizacji PBPC - bardzo często: ból głowy, leukocytoza, małopłytkowość, bóle kostno-mięśniowe; często: zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej i dehydrogenazy mleczanowej; niezbyt często: zaburzenia śledziony, zwiększenie aktywności AspAT, zwiększenie stężenia kwasu moczowego, zaostrzenie reumatoidalnego zapalenia stawów. Ponadto: działania niepożądane w obrębie płuc (krwioplucie, krwotok płucny, nacieki zapalne w płucach, duszność, niedotlenienie), przypadki anafilaksji, pęknięcie śledziony. Zgłaszano występowanie zespołu przesiąkania włośniczek - CLS (w tym przypadki zakończone zgonem) u pacjentów poddawanych chemioterapii oraz u zdrowych dawców poddawanych mobilizacji komórek progenitorowych do krwi obwodowej, u których stosowano filgrastym; zdarzenia te występowały na ogół u pacjentów z zaawansowaną chorobą nowotworową, posocznicą, przyjmujących wielokrotnie chemioterapię lub pacjentów poddawanych aferezie. U pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią - bardzo często: niedokrwistość, powiększenie śledziony, zmniejszenie stężenie glukozy we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej, dehydrogenazy mleczanowej, zwiększenie stężenia kwasu moczowego, bóle kostno-mięśniowe, krwawienie z nosa; często: ból głowy, biegunka, małopłytkowość, powiększenie wątroby, osteoporoza, łysienie, zapalenie naczyń skóry, ból w miejscu podania, wysypka; niezbyt często: zaburzenia śledziony, krwiomocz, białkomocz. Obserwowano także występowanie zespołów mieloblastycznych lub białaczek (te działania niepożądane stanowią naturalne powikłanie ciężkiej wrodzonej neutropenii i ich związek ze stosowaniem filgrastymu jest niepewny). U pacjentów z HIV - bardzo często; bóle kostno-mięśniowe; często: zaburzenia śledziony - związek ze stosowaniem filgrastymu nie jest pewny (powiększenie śledziony często występuje u pacjentów z HIV i u większości chorych na AIDS).

  • Działanie z innymi lekami

    Z uwagi na potencjalną wrażliwość szybko dzielących się komórek szpiku na chemioterapię cytotoksyczną, nie stosować filgrastymu w okresie 24 h od rozpoczęcia oraz 24 h po chemioterapii. Leczenie skojarzone za pomocą filgrastymu i 5-fluorouracylu (5-FU) może nasilać neutropenię. Nie ustalono dotychczas interakcji z innymi krwiotwórczymi czynnikami wzrostu i cytokinami. Lit może nasilać działanie filgrastymu - nie istnieją dowody świadczące o tym, że podobna interakcja może być szkodliwa.

  • Dawkowanie

    Leczenie należy prowadzić tylko we współpracy ze specjalistycznym ośrodkiem onkologicznym. Chemioterapia cytotoksyczna: 0,5 mln j.m. (5 µg)/kg mc./dobę w postaci wstrzyknięć podskórnych (preferowana droga podania) lub, po wcześniejszym rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy, we wlewie dożylnym 30-minutowym. Pierwsza dawka leku nie powinna być podawana przed upływem 24 h od zakończenia podawania leków cytotoksycznych. Lek należy podawać codziennie, aż do przeminięcia spodziewanego nadiru granulocytów obojętnochłonnych i powrotu ich liczby do wartości prawidłowych. Pacjenci poddawani leczeniu mieloablacyjnemu, a następnie przeszczepieniu szpiku kostnego: początkowo 1 mln j.m. (10 µg)/kg mc./dobę we wlewie dożylnym 30-minutowym lub 24-godzinnym lub w 24-godzinnej infuzji podskórnej. Preparat należy rozcieńczyć w 20 ml 5% roztworu glukozy. Pierwszej dawki preparatu nie należy podawać przed upływem 24 h od zakończenia chemioterapii cytotoksycznej i w ciągu 24 godzin od przeszczepienia szpiku kostnego. Następne dawki są dostosowane do bezwzględnej liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC), tj. jeśli ANC wynosi > 1,0 x 109/l przez 3 kolejne dni - dawkę leku zmniejsza się do 0,5 mln j.m./kg mc./dobę, jeśli ANC dalej przekracza 1,0 x 109/l przez 3 kolejne dni - lek należy odstawić. Jeżeli podczas leczenia ANC zmniejszy się do < 1,0 x 109/l, należy ponownie zwiększyć dawkę leku zgodnie z powyższym schematem. Mobilizacja PBPC u pacjentów poddanych leczeniu mielosupresyjnemu lub mieloablacyjnemu, a następnie przeszczepieniu autologicznych komórek progenitorowych: w monoterapii 1 mln j.m. (10 µg)/kg mc./dobę w 24-godzinnej infuzji podskórnej (po uprzednim rozcieńczeniu w 20 ml 5% roztworu glukozy) lub w pojedynczych wstrzyknięciach podskórnych przez 5-7 kolejnych dni. Często wystarczające jest przeprowadzenie jednej lub dwóch leukaferez w 5. i 6. dniu podawania leku. W szczególnych przypadkach może być konieczne przeprowadzenie dodatkowych leukaferez. Należy utrzymać podawanie filgrastymu aż do czasu ostatniej leukaferezy. Natomiast po chemioterapii mielosupresyjnej: 0,5 mln j.m. (5 µg)/kg mc./dobę w codziennych wstrzyknięciach podskórnych od 1. dnia po zakończeniu chemioterapii do przeminięcia spodziewanego nadiru granulocytów obojętnochłonnych i powrotu ich liczby do wartości prawidłowych. Leukaferezy powinny być przeprowadzane w czasie zwiększenia ANC od 5,0 x 109/l. U pacjentów, którzy nie byli w przeszłości poddani intensywnej chemioterapii, często wystarcza przeprowadzenie jednej leukaferezy; w pozostałych przypadkach zaleca się przeprowadzenie dodatkowych leukaferez. Mobilizacja PBPC u zdrowych dawców przed przeszczepieniem allogenicznych komórek progenitorowych krwi obwodowej: 10 µg/kg mc./dobę podskórnie przez 4-5 kolejnych dni. Przeprowadzanie leukaferez należy rozpocząć 5. dnia i kontynuować, jeśli to konieczne, do dnia 6. tak, aby zebrać 4 x 106 komórek CD34+/kg mc. biorcy. Ciężka przewlekła neutropenia: neutropenia wrodzona - 1,2 mln j.m. (12 µg)/kg mc./dobę podskórnie w dawce pojedynczej lub dawkach podzielonych; neutropenia idiopatyczna lub cykliczna - początkowo 0,5 mln j.m. (5 µg)/kg mc./dobę podskórnie w dawce pojedynczej lub w dawkach podzielonych. Preparat należy podawać codziennie, aż zwiększy się liczba granulocytów obojętnochłonnych i utrzyma na poziomie wyższym niż 1,5 x 109/l. Po uzyskaniu odpowiedzi terapeutycznej należy ustalić minimalną skuteczną dawkę, wystarczającą do utrzymania tej liczby granulocytów obojętnochłonnych. W celu utrzymania odpowiedniej liczby granulocytów obojętnochłonnych konieczne jest długotrwałe codzienne podawanie leku. Po 1-2 tyg. dawkę początkową można podwoić lub zmniejszyć o połowę w zależności od odpowiedzi chorego. Następnie dawkę leku można indywidualnie modyfikować co 1-2 tyg. tak, aby utrzymać przeciętną liczbę granulocytów obojętnochłonnych w zakresie 1,5 x 109-10 x 109/l. Szybsze zwiększenie dawek należy rozważyć u pacjentów z objawami ciężkiego zakażenia. Nie ustalono bezpieczeństwa długotrwałego stosowania w dawkach wyższych niż 24 µg/kg mc./dobę u chorych z ciężką przewlekłą neutropenią. Pacjenci zakażeni wirusem HIV: w celu cofnięcia neutropenii - zalecaną dawką początkową jest 0,1 mln j.m. (1 µg)/kg mc./dobę podawane codziennie podskórnie. Dawka początkowa może być stopniowo zwiększana do wartości maksymalnej 0,4 mln. j.m. (4 µg)/kg mc./dobę do momentu uzyskania i utrzymania prawidłowej liczby neutrofilów (ANC > 2,0 x 109/l); w celu utrzymania prawidłowej liczby neutrofilów - po uzyskaniu prawidłowej liczby neutrofilów należy ustalić minimalna dawkę, aby utrzymać efekt leczenia. Zaleca się zwiększanie dawki początkowej do 30 mln j.m. (300 µg)/dobę podawanej podskórnie co drugi dzień, może być konieczne długotrwałe podawanie leku. U dzieci (z ciężką przewlekłą neutropenią i chorobą nowotworową) - dawkowanie jak u dorosłych otrzymujących chemioterapię mielosupresyjną. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Nie ustalono specjalnych zaleceń dot. dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

  • Uwagi

    W trakcie leczenia preparatem należy uważnie kontrolować wielkość śledziony (np. badanie lekarskie, ultrasonografia) - u pacjentów i (lub) zdrowych dawców zgłaszających ból w lewym nadbrzuszu lub na szczycie barku należy rozważyć rozpoznanie pęknięcia śledziony. Należy regularnie wykonywać badanie ogólne moczu oraz kontrolować obraz morfologiczny krwi: liczbę leukocytów, trombocytów i wartości hematokrytu. Leczenie należy natychmiast przerwać jeśli liczba krwinek białych przekroczy 50 x 109 /l, a w przypadku stosowania leku w procedurach mobilizacji, gdy liczba leukocytów zwiększy się > 70 x 10 9/l. Należy rozważyć odstawienie na pewien czas lub zmniejszenie dawki preparatu u pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią, u których wystąpi trombocytopenia, tj. liczba płytek < 100 000/ mm3. Dawcy otrzymujący filgrastym w celu mobilizacji PBPC powinni być dokładnie monitorowani do czasu, aż parametry hematologiczne powrócą do normy. Nie można wykluczyć ryzyka promocji złośliwego klonu szpikowego u zdrowych dawców - zaleca się, aby ośrodek, w którym przeprowadzano aferezy, prowadził systematyczne obserwacje dawców komórek pnia przynajmniej przez 10 lat, w celu zapewnienia monitorowania długoterminowego bezpieczeństwa. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów z ciężką przewlekłą neutropenią należy zwrócić szczególną uwagę na różnicowanie neutropenii z innymi zaburzeniami układu krwiotwórczego, takimi jak niedokrwistość aplastyczna, mielodysplazja i białaczka szpikowa. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać pełne badanie morfologii krwi obwodowej (w tym ocenę rozmazu, liczbę płytek), badanie szpiku i badanie kariotypu; badanie morfologiczne i cytogenetyczne szpiku należy wykonywać regularnie (co 12 mies.) - w przypadku wystąpienia zespołów mielodysplastycznych (MDS) lub białaczki, leczenie preparatem należy przerwać. U pacjentów z zakażeniem HIV w czasie kilku pierwszych tygodni leczenia filgrastymem należy regularnie kontrolować bezwzględną liczbę neutrofilów (ANC). Zaleca się oznaczanie ANC codziennie przez pierwsze 2-3 dni stosowania leku, następnie przynajmniej dwa razy w tyg. przez pierwsze dwa tyg., a potem raz w tyg. lub co drugi tydz. w czasie leczenia podtrzymującego. Jeśli preparat podaje się nieregularnie przez kilka dni w tyg., zaleca się pobieranie próbek krwi do badania tuż przed podaniem każdej wynikającej ze schematu leczenia dawki preparatu. U pacjentów z osteoporozą leczonych filgrastymem przez okres dłuższy niż 6 mies. wskazane jest kontrolowanie gęstości kości. Zwiększenie aktywności krwiotwórczej szpiku w odpowiedzi na terapię powodującą wzrost komórek było związane z przemijającym występowaniem nieprawidłowych wyników obrazowania kości - należy brać to pod uwagę podczas interpretowania wyników badań obrazowych kości. Osłonka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Lek zawiera

  • Danych o lekach dostarcza: