Portal Świat Zdrowia:
| Rejestracja

Sekcje tematyczne

  Świat Zdrowia
Świat Kardiologii i Diabetologii
Kardiologia
Diabetologia

Encyklopedia leków

Nazwa leku

Nebbud
Teva Pharmaceuticals Polska
  • Nebbud , zawiesina do nebulizacji, 20 amp. 2 ml
  • Nebbud , zawiesina do nebulizacji, 20 amp. 2 ml
Astma oskrzelowa u pacjentów, u których stosowanie inhalatora ciśnieniowego z dozownikiem lub inhalatora proszkowego nie powoduje wystarczającego działania lub jest niewskazane. Preparat do stosowania u pacjentów dorosłych, młodzieży oraz u niemowląt i dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat.
1 amp. (2 ml) zawiera 0,5 mg lub 1 mg budezonidu.
Glikokortykosteroid o silnym miejscowym działaniu przeciwzapalnym. Lek powoduje zmniejszenie zwężenia oskrzeli w natychmiastowych, jak również opóźnionych reakcjach astmatycznych, zmniejsza reaktywność dróg oddechowych na histaminę i metacholinę u pacjentów z nadreaktywnością oskrzeli, jest skuteczny w zapobieganiu astmie wywołanej wysiłkiem fizycznym. Budezonid jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP3A4 i podlega przemianie do metabolitów o małej aktywności glikokortykosteroidowej. Maksymalne stężenie w osoczu po inhalacji 1 mg budezonidu za pomocą inhalatora proszkowego jest osiągane po ok. 20 min.
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
Środki ostrożności: Preparat nie jest wskazany do stosowania w leczeniu nagle występujących trudności w oddychaniu, w tym ostrych napadów astmy. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku pacjentów z gruźlicą płuc i zakażeniami wirusowymi dróg oddechowych; u tych pacjentów preparat można stosować tylko wtedy, gdy choroby te są odpowiednio leczone. U pacjentów nieleczonych steroidami z obfitą wydzieliną oskrzelową można zalecić początkowo krótkotrwałe leczenie skojarzone (przez ok. 2 tyg.) doustnymi glikokortkosteroidami. Po zakończeniu terapii doustnej leczenie preparatem w monoterapii powinno być wystarczające. U pacjentów leczonych steroidami zmiana leczenia z doustnych kortykosteroidów na kortykosteroidy wziewne oraz dalsze prowadzenie terapii wymaga zachowania szczególnej ostrożności, można do niej przystąpić, gdy stan pacjenta jest względnie stabilny. Preparat podawać jednocześnie ze stosowanymi dotychczas steroidami doustnymi przez ok. 10 dni. Po tym czasie dawkę steroidu doustnego należy stopniowo zmniejszać (np. o 2,5 mg prednizolonu lub równoważną dawkę odpowiednika na miesiąc) do możliwie najmniejszej dawki. W wielu przypadkach możliwe jest całkowite zastąpienie doustnych kortykosteroidów preparatem. Długotrwałe leczenie dużymi dawkami wziewnych glikokortykosteroidów (w szczególności dawkami większymi od zalecanych) może powodować kliniczne znaczące zahamowanie czynności nadnerczy. Należy rozważyć zwiększenie dawki glikokorytkosteroidów w okresie stresu lub podczas planowanych zabiegów chirurgicznych. Pacjenci, u których po przejściu na leczenie kortykosteroidami wziewnymi wystąpią zaburzenia czynności kory nadnerczy oraz pacjenci leczeni długotrwale dużymi dawkami glikokortykosteroidów wziewnych mogą wymagać leczenia uzupełniającego kortykosteroidami ogólnoustrojowymi w okresach stresu związanego np. z zabiegami chirurgicznymi, zakażeniem lub nasileniem ataków astmy. Zazwyczaj ogólnoustrojowe działanie steroidów zmniejsza się podczas zmiany z leczenia doustnego na leczenie preparatem, co może powodować występowanie objawów alergicznych lub zapalenia stawów, takie jak zapalenie błony śluzowej nosa oraz ból mięśni i stawów - należy wówczas zastosować odpowiednie leczenie tych objawów. W rzadkich przypadkach, na niewystarczającą aktywność glikokortykosteroidową mogą wskazywać takie objawy, jak zmęczenie, ból głowy, nudności i wymioty. W tych przypadkach jest niekiedy konieczne okresowe zwiększenie dawki doustnych glikokortykosteroidów. Po podaniu preparatu może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli z nasileniem świstów bezpośrednio po podaniu dawki. Jeśli wystąpi ciężka reakcja, należy ponownie ocenić leczenie i w razie konieczności rozpocząć leczenie alternatywne. Jeśli pomimo dobrze kontrolowanego leczenia u pacjenta wystąpi ostry napad duszności, należy zastosować szybko działający, wziewny lek rozszerzający oskrzela i rozważyć ponowną ocenę leczenia. Jeśli pomimo zastosowania maksymalnych dawek kortykosteroidów wziewnych nie udaje się w odpowiednim stopniu opanować objawów astmy, może być konieczne zastosowanie u pacjenta krótkotrwałego leczenia kortykosteroidami działającymi ogólnoustrojowo. W takich przypadkach konieczne jest kontynuowanie leczenia kortykosteroidami wziewnymi w skojarzeniu z leczeniem ogólnoustrojowym. Zaleca się regularne kontrolowanie wzrostu u dzieci długotrwale leczonych kortykosteroidami wziewnymi. W przypadku spowolnienia wzrostu należy ocenić sposób leczenia i zmniejszyć dawkę kortykosteroidu wziewnego do najmniejszej dawki zapewniającej skuteczną kontrolę astmy. Ponadto należy rozważyć skierowanie pacjenta do pulmonologa dziecięcego. Brak danych dotyczących stosowania budezonidu wziewnego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, niemniej jednak można spodziewać się wzrostu stężeń w osoczu i zwiększenia ryzyka niepożądanych działań ogólnoustrojowych. Należy unikać jednoczesnego podawania ketokonazolu, itrakonazolu oraz innych silnych inhibitorów CYP3A4; jeśli nie jest to możliwe przerwa pomiędzy podaniem leków powinna być jak najdłuższa; można również rozważyć zmniejszenie dawki budezonidu. Bezpieczeństwo i skuteczność preparatu u niemowląt w wieku poniżej 6 miesięcy nie zostały ustalone.
Stosowanie leku w okresie ciąży jest możliwe jedynie wówczas, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Należy preferować zastosowanie glikokortykosteroidów wziewnych w porównaniu z glikokortykosteroidami doustnymi, z powodu ich słabszego działania ogólnoustrojowego w dawkach wymaganych do uzyskania podobnej odpowiedzi płucnej. Noworodki urodzone przez matki leczone budezonidem w okresie ciąży należy monitorować, czy nie występuje u nich niedoczynność kory nadnerczy. Leczenie wziewnym budezonidem należy regularnie oceniać i stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Dane dotyczące przebiegu ciąży u 2000 kobiet wskazują, że nie zwiększa się ryzyko teratogenności związane ze stosowaniem wziewnego budezonidu. Budezonid przenika do mleka matki. Karmienie piersią nie jest wskazane.
Często: kandydoza jamy ustnej i gardła, chrypka, kaszel, podrażnienie gardła, podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej, trudności w przełykaniu. Rzadko: natychmiastowe i opóźnione reakcje nadwrażliwości (w tym wysypka), kontaktowe zapalenie skóry, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie skóry twarzy, wysypka, zapalenie skóry, pokrzywka, świąd, rumień, obrzęk naczynioruchowy, nerwowość, nadpobudliwość psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja, agresja, zmiany zachowania (szczególnie u dzieci), siniaczenie. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaćma, jaskra, podrażnienie skóry twarzy, spowolnienie wzrostu, zmniejszenie gęstości mineralnej kości. Zdolność przystosowania do sytuacji stresowych może być zaburzona. Możliwe jest wystąpienie ogólnoustrojowych działań kortykosteroidów wziewnych, szczególnie w przypadku długotrwale przyjmowanych dużych dawek. Wystąpienie takich działań jest dużo mniej prawdopodobne niż w przypadku leczenia kortykosteroidami doustnymi. Możliwe działania ogólnoustrojowe to: zespół Cushinga, wygląd jak w zespole Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz rzadziej zaburzenia psychiczne lub zmiany zachowania, w tym nadpobudliwość psychoruchowa, zaburzenia snu, lęk, depresja lub agresja (szczególnie u dzieci).
Inhibitory CYP3A4 np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, sakwinawir, cyklosporyna, etynyloestradiol lub troleandomycyna mogą zwiększać ekspozycję ogólnoustrojową na budezonid - należy unikać jednoczesnego stosowania preparatu i silnych inhibitorów CYP3A4; jeśli nie jest to możliwe przerwa pomiędzy podaniem wchodzących w interakcje leków powinna być jak najdłuższa; należy również rozważyć zmniejszenie dawki budezonidu. Jednoczesne podawanie cymetydyny może prowadzić do nieznacznego zwiększenia stężenia budezonidu w osoczu, które jest zazwyczaj nieistotne klinicznie. Jednoczesne stosowanie budezonidu ze steroidami o działaniu ogólnoustrojowym lub podawanymi donosowo prowadzi do addytywnego działania hamującego czynność nadnerczy.
Wziewnie. Nebbud 0,25 mg/ml. Dawka początkowa (na początku leczenia, w okresach zaostrzenia objawów astmy lub podczas zmniejszania dawki lub odstawiania doustnych glikokortykosteroidów). Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: zazwyczaj 0,5-2 mg na dobę; w bardzo ciężkich przypadkach dawkę można zwiększyć. Dzieci (6 miesięcy-12 lat): 0,25-1 mg na dobę. U dzieci przyjmujących doustne steroidy jako leczenie podtrzymujące można w razie konieczności zwiększyć dawkę dobową do 2 mg. Dzieci muszą stosować preparat pod nadzorem osoby dorosłej. Inhalację należy wykonywać w pozycji wyprostowanej. Dawkę podtrzymującą należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Po uzyskaniu pożądanego działania dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do najmniejszej dawki, zapewniającej skuteczną kontrolę astmy. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 0,5-2 mg na dobę; w bardzo ciężkich przypadkach dawkę można dodatkowo zwiększyć. Dzieci (6 miesięcy-12 lat): 0,25-1 mg na dobę. U dzieci i dorosłych ze stabilną astmą lekką do umiarkowanej można rozważyć stosowanie 1 dawki leku na dobę. Dawka podtrzymująca powinna wynosić 0,25-1 mg. Podawanie raz na dobę można zapoczątkować u pacjentów, którzy nie są leczeni kortykosteroidami oraz u pacjentów z dobrze kontrolowanymi objawami choroby za pomocą wziewnych steroidów. Lek stosowany raz na dobę można podawać rano lub wieczorem. Jeżeli nastąpi nasilenie objawów astmy, należy zwiększyć dawkę dobową poprzez podawanie dawki 2 razy na dobę. Preparat może być mieszany z 0,9% roztworem chlorku sodu oraz z roztworami do inhalacji z nebulizatora substancji takich, jak terbutalina, salbutamol, kromoglikan sodowy lub bromek ipratropium. Nebbud 0,5 mg/ml. Dawka początkowa (na początku leczenia, w okresach zaostrzenia objawów astmy lub podczas zmniejszania dawki lub odstawiania doustnych glikokortykosteroidów). Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 1-2 mg na dobę; w bardzo ciężkich przypadkach dawkę można zwiększyć. Dzieci (6 miesięcy-12 lat): 0,25-0,5 mg na dobę. U dzieci, które przyjmują doustne glikokortykosteroidy, można w razie konieczności zwiększyć dawkę dobową do 1 mg. U małych dzieci, które nie mogą wdychać preparatu przez ustnik, lek powinien być podawany przez maskę. Dawkę podtrzymującą należy dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta. Po uzyskaniu pożądanego działania dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do najmniejszej dawki, zapewniającej skuteczną kontrolę astmy. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: 0,5-4 mg na dobę. Dzieci (6 miesięcy-12 lat): 0,25-2 mg na dobę. Jeżeli dawka dobowa wynosi 1 mg, preparat można stosować raz na dobę. Preparat można podawać raz na dobę u pacjentów nieleczonych dotychczas glikokortykosteroidami oraz u pacjentów z dobrze kontrolowanymi objawami choroby za pomocą wziewnych glikokortykosteroidów. Lek stosowany raz na dobę można podawać rano lub wieczorem. Jeżeli nastąpi nasilenie objawów astmy, należy zwiększyć dawkę dobową poprzez podawanie dawki 2 razy na dobę. Przy dawce >1 mg na dobę, preparat należy podawać 2 razy na dobę. Preparat może być mieszany z 0,9% roztworem chlorku sodu oraz z roztworami do inhalacji z nebulizatora substancji takich, jak terbutalina, salbutamol, fenoterol, acetylocysteina, kromoglikan sodowy lub bromek ipratropium.
Poprawa stanu klinicznego w wyniku stosowania preparatu u pacjentów z astmą może nastąpić w ciągu 3 dni od rozpoczęcia leczenia budezonidem. Pełne działanie lecznicze uzyskuje się dopiero po kilku tygodniach leczenia. Stosowanie preparatu może pozwolić na zastąpienie lub zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów przy jednoczesnym zachowaniu kontroli astmy. Jeżeli konieczne jest uzyskanie silniejszego działania leczniczego, szczególnie u pacjentów bez większego wydzielania śluzu w drogach oddechowych, zaleca się raczej zwiększenie dawki preparatu niż leczenie skojarzone z doustnymi kortykosteroidami z powodu mniejszego ryzyka niepożądanych działań ogólnoustrojowych. Preparat należy podawać za pomocą nebulizatora dyszowego wyposażonego w ustnik lub odpowiednią maskę na twarz. Nebulizator powinien być podłączony do kompresora o odpowiednim przepływie powietrza (6-8 l/min), a objętość napełnienia powinna wynosić 2-4 ml. Nebulizator powinien mieć konstrukcję zapewniającą wytwarzanie cząstek o właściwej wielkości pozwalającej małym kroplom na przejście do płuc (zazwyczaj będą miały one DV(50) <3 µm oraz DV(90) <6 µm). Nebulizatory ultradźwiękowe nie są odpowiednie do podawania preparatu. Dzieci oraz ich opiekunów należy zachęcić oraz przeszkolić do stosowania raczej ustnika niż maski na twarz.
W celu ograniczenia ryzyka kandydozy jamy ustnej oraz chrypki należy poinstruować pacjentów, aby: po każdej inhalacji płukali jamę ustną wodą w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia grzybicy jamy ustnej i gardła; po każdym użyciu maski na twarz przemywali twarz wodą w celu uniknięcia podrażnienia skóry.

Moje kontozwiń

Aby korzystać z Mojego Konta lub zarejestruj!

Newsletter

Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.