Myleran

  • Skład

    1 tabl. zawiera 2 mg busulfanu.

  • Działanie

    Cytostatyk o działaniu alkilującym. Ester kwasu sulfonowego (metanosulfonian), który wybiórczo hamuje rozplem granulocytów. Jest cytostatykiem swoistym dla cyklu, fazowo - niespecyficznym. Hamuje rozwój komórek głównie w metafazie, wydłużając też okresy międzypodziałowe. Dobrze się wchłania z przewodu pokarmowego. Metabolizowany jest do kwasu metanosulfonowego i w tej postaci wydalany z moczem w 10-50%. T0,5 wynosi od 2,3 do 2,8 h.

  • Wskazania

    Leczenie kondycjonujące przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego u pacjentów, u których skojarzone stosowanie dużych dawek busulfanu i cyklofosfamidu zostało uznane za najlepszą dostępną opcję terapeutyczną. Leczenie paliatywne przewlekłej fazy przewlekłej białaczki granulocytowej. Lek skutecznie wywołuje długotrwałą remisję czerwienicy prawdziwej, szczególnie u pacjentów ze znaczną nadpłytkowością. Lek może być skuteczny w leczeniu niektórych przypadków nadpłytkowości samoistnej i mielofibrozy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na busulfan lub pozostałe składniki preparatu. Nie należy stosować u pacjentów, u których zaobserwowano wcześniej oporność choroby na leczenie busulfanem.

  • Środki ostrożności

    Immunizacja z użyciem żywych szczepionek może powodować infekcję u pacjentów w immunosupresji, dlatego nie jest zalecane stosowanie żywych szczepionek u tych pacjentów. Leczenie produktem leczniczym należy przerwać w przypadku wystąpienia działania toksycznego na układ oddechowy. Preparatu nie należy stosować jednocześnie z radioterapią lub wkrótce po niej. Preparat jest nieskuteczny po wystąpieniu transformacji blastycznej. Jeżeli wystąpi konieczność znieczulenia ogólnego u pacjentów, u których podejrzewa się wystąpienie działania toksycznego na układ oddechowy, stężenie wdychanego tlenu powinno być utrzymywane na możliwie najniższym bezpiecznym poziomie. Po zabiegu należy prowadzić staranną kontrolę czynności oddechowych pacjenta. Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hiperurykemię oraz hiperurykozurię stosując odpowiednie nawodnienie organizmu oraz allopurynol. W przypadku jednoczesnego stosowania itrakonazolu lub metronidazolu oraz standardowych dawek busulfanu, pacjentów należy ściśle monitorować pod kątem wystąpienia objawów toksyczności busulfanu (zaleca się kontrolę morfologii krwi raz w tygodniu). Pacjentom, u których zastosowano duże dawki leku, należy profilaktycznie podać leki przeciwdrgawkowe (zaleca się benzodiazepinę). Nie zaleca się jednoczesnego podawania dużych dawek busulfanu wraz z itrakonazolem lub metronidazolem. Obserwowano zmniejszoną częstość występowania zespołu zamknięcia żył wątrobowych i innych działań toksycznych związanych z chemioterapią u pacjentów otrzymujących duże dawki leku oraz cyklofosfamid, w przypadku, gdy cyklofosfamid podawano po upływie powyżej 24 h od podania ostatniej dawki busulfanu. Ze względu na potencjalne rakotwórcze działanie leku, należy szczególnie ostrożnie stosować w leczeniu czerwienicy prawdziwej i nadpłytkowości samoistnej. U młodszych pacjentów oraz u pacjentów bez objawów klinicznych choroby należy unikać stosowania busulfanu z powodu powyższych wskazań. Jeśli konieczne jest zastosowanie leku, należy stosować jak najkrótsze cykle leczenia. Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    Należy zalecić stosowanie skutecznej antykoncepcji. Należy unikać stosowania leku w ciąży. W badaniach na zwierzętach stwierdzono potencjalne działanie teratogenne, a ekspozycja na lek w drugiej połowie ciąży powodowała zaburzenia płodności u potomstwa. W każdym przypadku należy rozważyć potencjalne zagrożenie dla płodu wobec oczekiwanego efektu terapeutycznego u matki. Nie należy karmić piersią podczas przyjmowania leku.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: zależne od dawki hamowanie czynności szpiku kostnego objawiające się leukopenią i w szczególności małopłytkowością; idiopatyczne zapalenie płuc po zastosowaniu dużych dawek busulfanu; nudności, wymioty, biegunka, owrzodzenia jamy ustnej, podczas stosowania dużych dawek; hiperbilirubinemia, żółtaczka, zespół zamknięcia żył wątrobowych i śródzrazikowe zwłóknienie zatokowe z zanikiem i martwicą komórek wątrobowych;  zahamowanie czynności jajników, brak miesiączki z objawami menopauzalnymi u kobiet w wieku rozrodczym, u których stosowano duże dawki busulfanu; ciężka i utrzymująca się niewydolność jajników, w tym upośledzenie dojrzewania obserwowane po zastosowaniu dużych dawek busulfanu zarówno u młodych dziewczynek jak i dziewcząt w początkowej fazie dojrzewania; niepłodność, azoospermia, atrofia jąder u mężczyzn otrzymujących busulfan. Często: wtórna ostra białaczka; tamponada serca u pacjentów z talasemią otrzymujących duże dawki busulfanu; śródmiąższowe zapalenie płuc po długotrwałym stosowaniu dawek standardowych; łysienie podczas stosowania dużych dawek, przebarwienia skóry; krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego podczas stosowania dużych dawek w skojarzeniu z cyklofosfamidem. Niezbyt często: zahamowanie czynności jajników i brak miesiączki z objawami menopauzalnymi u kobiet w wieku rozrodczym, u których stosowano standardowe dawki busulfanu (w bardzo rzadkich przypadkach odnotowano powrót czynności jajników pomimo kontynuowania leczenia). Rzadko: niedokrwistość aplastyczna; drgawki w przypadku stosowania dużych dawek; zmiany w soczewkach i zaćma, które mogą być obustronne; ścieńczenie rogówki występujące po przeszczepieniu szpiku kostnego poprzedzonym zastosowaniem busulfanu w dużych dawkach; nudności, wymioty, biegunka, owrzodzenia jamy ustnej, podczas stosowania standardowych dawek; żółtaczka cholestatyczna i zaburzenia czynności wątroby podczas stosowania dawek standardowych; śródzrazikowe zwłóknienie zatokowe; łysienie podczas stosowania dawek standardowych, reakcje skórne tj. pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, późna porfiria skórna, wysypka skórna typowa dla allopurynolu, nadmierna suchość i wrażliwość skóry z całkowitym zahamowaniem wydzielania potu, suchość błon śluzowych jamy ustnej oraz zajady, zespół Sjogrena. Obserwowano zwiększoną reakcję skórną na radioterapię, w przypadku, gdy była ona stosowana krótko po podaniu dużych dawek busulfanu. Rzadko występowała rozległa dysplazja nabłonków. Bardzo rzadko: miastenia; ginekomastia; zespól objawów klinicznych po długotrwałej terapii (osłabienie, uczucie silnego zmęczenia, brak łaknienia, utrata masy ciała, nudności, wymioty i przebarwienie skóry) przypominający niewydolność kory nadnerczy (choroba Addisona), ale bez odchyleń w badaniach biochemicznych oraz bez przebarwienia błon śluzowych i łysienia.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie innych leków cytotoksycznych może powodować sumowanie się działania toksycznego na układ oddechowy. Podawanie fenytoiny pacjentom, u których zastosowano duże dawki leku może powodować zmniejszenie tzw. efektu mieloablacyjnego. U pacjentów otrzymujących jednocześnie itrakonazol i duże dawki busulfanu odnotowano zmniejszenie klirensu busulfanu o około 20%, z jednoczesnym zwiększeniem stężenia busulfanu w osoczu. Stosowanie metronidazolu powodowało zwiększenie najniższego stężenia busulfanu o około 80%. Flukonazol nie wpływał na klirens busulfanu. W związku z tym skojarzone stosowanie dużych dawek busulfanu oraz itrakonazolu lub metronidazolu powoduje zwiększone ryzyko toksyczności busulfanu. Obserwowano zmniejszoną częstość występowania zespołu zamknięcia żył wątrobowych i innych działań toksycznych związanych z chemioterapią u pacjentów otrzymujących duże dawki leku oraz cyklofosfamid, w przypadku, gdy cyklofosfamid podawano po upływie powyżej 24 h od podania ostatniej dawki busulfanu.

  • Dawkowanie

    Leczenie powinno być prowadzone przez specjalistę hematologa. Lek stosowany jest zwykle w leczeniu cyklicznym lub w leczeniu ciągłym. Dawkę należy dobierać indywidualnie, starannie kontrolując stan kliniczny i parametry morfologii krwi pacjenta. Jeżeli pacjent wymaga dobowej dawki mniejszej niż zawartość jednej tabletki, dawkę podtrzymującą można modyfikować poprzez wprowadzenie jednodniowych lub dłuższych przerw w podawaniu leku. Tabletek nie należy dzielić. U pacjentów otyłych należy rozważyć dawkowanie w oparciu o pole powierzchni ciała lub w oparciu o skorygowany wskaźnik należnej masy ciała. Leczenie kondycjonujące przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Dorośli - busulfan w dawce 1 mg/kg mc. co 6 h przez 4 dni, rozpoczynając 7 dni przed przeszczepieniem; cyklofosfamid w dawce 60 mg/kg mc./dobę przez 2 dni, rozpoczynając po upływie 24 h od ostatniej dawki busulfanu; dzieci poniżej 18 lat - busulfan do maksymalnej dawki 37,5 mg/m2 pc. co 6 h przez 4 dni, rozpoczynając 7 dni przed przeszczepieniem; cyklofosfamid w dawce 60 mg/kg mc./dobę przez 2 dni, rozpoczynając po upływie 24 h od ostatniej dawki busulfanu. Przewlekła białaczka granulocytowa. Dorośli - w przypadku indukcji remisji, leczenie wdraża się natychmiast po rozpoznaniu, stosując dawkę 0,06 mg/kg mc./dobę, maksymalnie do 4 mg/dobę; lek można podawać w pojedynczej dawce; dawkę leku należy zwiększyć dopiero wtedy, gdy po 3 tyg. stosowania nie wystąpiła reakcja na leczenie. Leczenie należy przerwać gdy leukocytoza zmniejszy się do wartości 15-25x109/l, co następuje zwykle po 12-20 tyg. podawania. W przypadku leczenia podtrzymującego stosuje się dawkę 0,5-2 mg/dobę, ale w indywidualnych przypadkach dawki mogą być mniejsze (należy wprowadzić 1 dniowe lub dłuższe przerwy w podawaniu). Należy stosować mniejsze dawki produktu leczniczego, jeśli podaje się go jednocześnie z innymi lekami cytotoksycznymi. Czerwienica prawdziwa: 4-6 mg/dobę przez 4-6 tyg.; kolejne cykle terapii przeprowadza się po wystąpieniu nawrotu choroby; w przypadku leczenia podtrzymującego stosuje się połowę dawki podawanej w indukcji; w przypadku, gdy czerwienica jest leczona pierwotnie przez krwioupusty, można stosować krótkie cykle leczenia preparatem Myleran wyłącznie w celu ograniczenia liczby płytek krwi. Mielofibroza: 2-4 mg/dobę. Nadpłytkowość samoistna: 2-4 mg/dobę; leczenie należy przerwać gdy leukocytoza zmniejszy się poniżej 5x109/l, lub jeśli liczba płytek krwi zmniejszy się poniżej 500x109/l.

  • Uwagi

    W trakcie przewlekłego leczenia busulfanem konieczna jest kontrola morfologii krwi i liczby płytek co 1-2 tygodnie, oraz okresowa kontrola RTG klatki piersiowej.

  • Danych o lekach dostarcza: