Multiload-Cu 375

  • Skład

    Wkładka uwalnia 30 µg miedzi na dobę.

  • Działanie

    Wkładka wewnątrzmaciczna o działaniu antykoncepcyjnym. Działanie polega głównie na zapobieganiu wniknięcia plemnika do komórki jajowej i zapobieganiu zagnieżdżeniu się zarodka. Antykoncepcyjne działanie miedzi związane jest z jej utlenianiem i późniejszym uwalnianiem tlenków miedzi w środowisku wewnątrzmacicznym. Wkładki wewnątrzmaciczne zawierające miedź wywołują miejscowy odczyn zapalny, co prowadzi do aktywacji lizosomalnej i innych zmian zapalnych, które są plemnikobójcze. Plastikowy trzon zawiera siarczan baru, co umożliwia uwidocznienie wkładki w radiogramie. Zastosowanie wkładki uwalniającej miedź nie ma znaczącego klinicznie wpływu na zwiększenie stężenia miedzi i ceruloplazminy we krwi.

  • Wskazania

    Antykoncepcja wewnątrzmaciczna.

  • Przeciwwskazania

    Przeciwwskazania bezwględne. Nadwrażliwość na składniki preparatu. Ciąża lub jej podejrzenie. Nowotwory trzonu macicy i szyjki. Krwawienia z pochwy o nieznanej etiologii. Ciąża pozamaciczna w wywiadzie lub obecność czynników sprzyjających stanom zapalnym jajowodów, błony śluzowej macicy lub narządów w obrębie macicy mniejszej. Wrodzone lub nabyte zniekształcenia macicy lub szyjki, duże lub mnogie włókniako-mięśniaki macicy w połączeniu z nadmiernym i silnym krwawieniem miesiączkowym; przerost błony śluzowej macicy; dysplazja szyjki macicy. Stany zapalne narządów rodnych (z wyjątkiem kandydozy). Choroby przenoszone drogą płciową przebyte w ciągu ostatniego roku (z wyjątkiem bakteryjnego zapalenia pochwy, kandydozy, nawracającego zakażenia wirusem opryszczki, wirusowego zapalenia wątroby typu B lub zakażenia cytomegalowirusem). Przebyte podczas ostatnich 3 miesięcy poronienie z zakażeniem. Obecne lub nawracające stany zapalne narządów w obrębie miednicy mniejszej. Przeciwwskazania względne. Przypadki (częściowego) wypadnięcia wkładki Multiload lub innej wewnątrzmacicznej wkładki antykoncepcyjnej. Wady zastawkowe mięśnia sercowego (zastosowanie wkładki wewnątrzmacicznej może spowodować zwiększenie ryzyka podostrych bakteryjnych zapaleń wsierdzia; w czasie zakładnia lub usuwania wkładki należy profilaktycznie zastosować osłonę antybiotykową). Anemia lub nadmierne krwawienia maciczne w wywiadzie. Zaburzenia krzepliwości lub stosowanie leków przeciwzakrzepowych. Ostre, bolesne krwawienia miesiączkowe. Blizny macicy po zabiegach innych niż cięcie cesarskie lub przebicia macicy w przeszłości. Małe włókniako-mięśniaki macicy, polipy błony śluzowej macicy lub endometrioza (regularne badania pacjentek z mięśniakami jest istotne ze względu na zmianę ich wielkości). Długotrwałe leczenie kortykosteroidami lub NLPZ. Długotwałe leczenie immunosupresyjne. Zaburzenia metabolizmu miedzi (choroba Wilsona). Obecne lub nawracające zakażenia dolnej części narządu rodnego. Mnogość partnerów seksualnych.

  • Środki ostrożności

    Przed założeniem wkładki należy wykluczyć przeciwwskazania do jej stosowania na podstawie wywiadu i badania lekarskiego, które powinno objemować układ rodny, badanie cytologiczne i jeżeli istnieje możliwość testy na obecność chorób przenoszonych drogą płciową. Ponowne badanie powinno nastąpić krótko po wystąpieniu pierwszej miesiączki od założenia wkładki. Kobiety, którym założono wkładkę po poronieniu lub po porodzie powinny być badane, co miesiąc przez 3 miesiące, następnie w regularnych odstępach czasu np.: co 6 miesięcy. Jeżeli nitki wkładki nie są wyczuwalne i kobieta nie zauważyła jej wypadnięcia, badanie lekarskie jest konieczne w celu wykluczenia perforacji macicy lub wydalenia wkładki. Badanie USG lub RTG mogą być potrzebne, aby ustalić położenie wkładki. U kobiet, które nie rodziły ryzyko i korzyści z antykoncepcji wewnątrzmacicznej powinny być szczególnie dokładnie rozważone pod kątem przyszłej płodności. Bóle w czasie i po założeniu mogą występować częściej u nieródek niż u wieloródek. Jeśli do zakażenia jamy macicy dojdzie podczas zakładania wkładki, objawy chorobowe wystąpią w ciągu 20 dni. U nieródek i u kobiet, które leczyły się w ostatnim czasie z powodu zakażeń w obrębie miednicy mniejszej należy rozważyć korzyści wynikające ze stosowania wkładki antykoncepcyjnej w stosunku do potencjalnego ryzyka. U kobiet, u których podejrzewa się zakażenie w obrębie miednicy mniejszej, a założono wkładkę antykoncepcyjną zaleca się: w łagodnych przypadkach rozpocząć leczenie antybiotykami, jeżeli po 24 h nie nastąpi poprawa wkładkę należy usunąć; w umiarkowanych przypadkach ze zdecydowanymi objawami klinicznymi przed rozpoczęciem leczenia antybiotykami należy usunąć wkładkę antykoncepcyjną; w ostrych przypadkach z wyraźnymi bólami podbrzusza i podwyższoną temperaturą wkładkę antykoncepcyjną należy usunąć, a pacjentkę skierować do szpitala. Powody do usunięcia wkładki z przyczyn medycznych: ciąża, zapalenie narządów w obrębie miednicy mniejszej, nadmierne i uporczywe krwawienia i skurcze, perforacja ściany macicy lub szyjki przesunięcie wkładki z jamy macicy do kanału szyjki, przemieszczenie. Założenie wkładki może wywołać nasilenie napadów padaczkowych, dlatego u tych pacjentek w czasie zakładania należy przedsięwziąć specjalne środki ostrożności. Wkładka antykoncepcyjna może doprowadzić do anemii z powodu niedoboru żelaza, w związku z dużą utratą krwi w czasie krwawień miesiączkowych.

  • Ciąża i laktacja

    Ciąża wewnątrzmaciczna: jeżeli w czasie stosowania wkładki wystąpi ciąża wewnątrzmaciczna należy postępować ściśle z poniższymi wskazówkami: do 12 tyg. ciąży wkładkę należy usunąć, jeżeli nitki są widoczne; powyżej 12 tyg. lub jeżeli nitki nie są widoczne, należy rozważyć ryzyko związane z utrzymaniem ciąży i zaproponować jedną z możliwości, mając jednak na uwadze, że ryzyko powikłań związane z przerwaniem ciąży wzrasta z wiekiem ciąży. Jeżeli kobieta z założoną wkładką zdecyduje się utrzymać ciążę, należy zadbać o opiekę prenatalną. Nieliczne doniesienia wskazują na wzrost przypadków septycznego poronienia u kobiet, które z wkładką antykoncepcyjną zaszły w ciążę. Septyczne poronienie niekiedy może być powikłane posocznicą, a niezwykle rzadko zejściem śmiertelnym. Jeżeli kobieta z wkładką decyduje się na utrzymanie ciąży należy ją stale obserwować i poinformować o konieczności natychmiastowego zawiadamiania lekarza o wszystkich objawach, takich jak: zespoły grypo-podobne, podwyższona temperatura ciała, skurcze i bóle podbrzusza, dyspareunia, krwawienia lub wydzielina z pochwy. Wkładka pozostawiona przez okres ciąży zostaje wydalona razem z łożyskiem i błonami w trakcie porodu. W przypadku wątpliwości należy ustalić lokalizację wkładki przy pomocy badania RTG lub USG. Jak dotąd nie wykazano ujemnego wpływu wkładki na przebieg porodu. Ciąża pozamaciczna: wymagana jest natychmiastowa interwencja ginekologiczna. Wkładka może być stosowana w okresie karmienia piersią. Ze względu na możliwość zwiększonego ryzyka perforacji macicy w czasie laktacji, pacjentkę należy otoczyć szczególną opieką.

  • Efekty uboczne

    Bradykardia, ból brzucha, powikłania po założeniu lub usunięciu wkładki, uszkodzenie wkładki, wrośnięcie wkładki w ścianę macicy, wypadnięcie (częściowe) wkładki, zakażenia narządów rodnych, posocznica, zakażenia układu moczowego, perforacja macicy (przemieszczenie sie wkładki do jamy brzusznej może powodować zapalenie otrzewnej, powstanie zrostów w jamie brzusznej, penetrację do światła jelita, niedrożność jelit i powstawanie torbieli w obrębie miednicy), ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego, ból kończyn dolnych, omdlenia wazowagalne, poronienie samoistne, ciąża pozamiciczna, bolesne miesiączkowanie, dyspareunia, obfite krwawienie miesiączkowe, krwotok maciczny, wydzielina z pochwy, alergiczne reakcje skórne, pokrzywka.

  • Działanie z innymi lekami

    Wkładka powoduje stan "pseudozapalny" endometrium i wszelkie leczenie przeciwzapalne może kolidować z tym stanem zmniejszając skuteczność antykoncepcyjną wkładek. Kobiety poddawane długotrwałej terapii kortykosteroidami, NLPZ lub terapii immunosupresyjnej powinny wybrać inną metodę antykoncepcji. W sytuacji przypadkowego leczenia lekami przeciwzapalnymi lub immunosupresyjnymi pacjentki z założoną wkładką wewnątrzmaciczną powinny zastosować dodatkową metodę antykoncepcji w trakcie leczenia. Tetracykliny mogą zmniejszać skuteczność antykoncepcyjną wkładek wewnątrzmacicznych zawierających miedź. Mnogość partnerów seksualnych uważa się za względne przeciwwskazanie do stosowania wkładek, ponieważ choroby przenoszone drogą płciową są podstawowym ryzykiem występowania zakażeń w obrębie miednicy mniejszej. U pacjentek leczonych diatermią (krótkie fale i mikrofale) okolicy brzusznej i krzyżowej, obecność metalicznej miedzi we wkładce może powodować urazy termiczne. Jakkolwiek stosowanie diatermii w dawkach terapeutycznych u pacjentek z wkładką jest uznawane za bezpieczne. Wpływ MRI na wkładkę jest nieistotny. Obecność wkładki wewnątrzmacicznej nie ma wpływu na wyniki badania MRI.

  • Dawkowanie

    Wkładkę zakłada się sterylnie, metodą bezdotykową, na okres 5 lat. Optymalny termin założenia wkładki to ostatnie dni krwawienia miesiączkowego lub pierwsze dni tuż po nim. Wkładkę można również założyć do 10 min po poronieniu lub po porodzie (towarzyszy temu jednak zwiększone ryzyko jej przemieszczenia lub wydalenia, a także zmniejsza się jej skuteczność antykoncepcyjna). Założenie natychmiastowe po poronieniu lub po porodzie nie wpływa na obkurczanie macicy lub karmienie piersią. Jeżeli założenia nie dokonuje się natychmiast po poronieniu lub po porodzie należy odczekać do zakończenia obkurczania macicy, czyli co najmniej 6 tyg. (tzw. opóźnione założenie poporodowe). W przypadku cięcia cesarskiego założenie powinno nastąpić 12 tyg. po porodzie. Skutecznie wymiernym zabiegiem zapobieżenia ciąży jest założenie wkładki po odbytym stosunku płciowym bez zabezpieczenia. Wkładkę można zakładać najpóźniej 5 dni po stosunku. Należy poinformować pacjentkę, że tego rodzaju nagłe i wyjątkowe zakładanie wkładki pociąga za sobą ryzyko zakażeń w obrębie miednicy; ma to szczególnie znaczenie w przypadkach gwałtu.

  • Danych o lekach dostarcza: