Mucosolvan

  • Skład

    2 ml roztw. do nebulizacji zawierają 15 mg chlorowodorku ambroksolu. Preparat zawiera chlorek benzalkoniowy.

  • Działanie

    Mukolityk ułatwiający odkrztuszanie. Zwiększa wydzielanie śluzu wdrogach oddechowych, co zwiększa wytwarzanie surfaktantu płucnego i poprawia czynność rzęsek nabłonka układu oddechowego. W rezultacie zwiększa się ilość śluzu i poprawia jego transport (klirens śluzowo-rzęskowy). Zwiększenie wydzielania śluzu i klirensu śluzowo-rzęskowego ułatwia odkrztuszanie i łagodzi kaszel. Wchłanianie jest szybkie i niemal całkowite. Ambroksol wiąże się z białkami osocza w ok. 90%. Największe stężenie substancji czynnej stwierdzono w tkance płucnej. Po podaniu doustnym około 30% dawki jest eliminowane w wyniku pierwszego przejścia przez wątrobę. CYP3A4 jest głównym izoenzymem odpowiedzialnym za metabolizm ambroksolu. Poza tym ambroksol jest metabolizowany głównie w wątrobie w mechanizmie sprzęgania. T0,5 wynosi 10 h.

  • Wskazania

    Ostre i przewlekłe choroby płuc i oskrzeli przebiegające z zaburzeniem wydzielania śluzu oraz utrudnieniem jego transportu.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną (chlorowodorek ambroksolu) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Dziedziczna, rzadko występująca nietolerancja którejkolwiek z substancji pomocniczych.

  • Środki ostrożności

    W przypadku niewydolności nerek lub ciężkiej niewydolności wątroby, lek może być stosowany tylko po konsultacji z lekarzem. Tak jak w przypadku innych leków metabolizowanych w wątrobie i następnie wydalanych przez nerki, w przypadku ciężkiej niewydolności nerek można spodziewać się gromadzenia metabolitów ambroksolu w organizmie. Zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna martwica naskórka (TEN) i ostra uogólniona krostkowica (AGEP) związanych ze stosowaniem chlorowodorku ambroksolu. Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy postępującej wysypki skórnej (czasem związane z pojawieniem się pęcherzy lub zmian na błonach śluzowych), należy natychmiast przerwać leczenie i udzielić pacjentowi porady lekarskiej. Dodatkowo w początkowej fazie zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznej martwicy naskórka u pacjentów mogą najpierw wystąpić niespecyficzne (prodromalne) objawy grypopodobne, takie jak: gorączka, uogólniony ból ciała, zapalenie błony śluzowej nosa, kaszel i ból gardła. Niespecyficzne objawy grypopodobne mogą być błędnie leczone za pomocą leków stosowanych w kaszlu i przeziębieniu. Preparat zawiera środek konserwujący: chlorek benzalkoniowy. Lek może powodować skurcz oskrzeli.

  • Ciąża i laktacja

    Należy zachować ostrożność podczas stosowania w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze ciąży nie zaleca się stosowania chlorowodorku ambroksolu. Chlorowodorek ambroksolu przenika do mleka kobiecego, nie zaleca się stosowania leku u kobiet karmiących piersią. Badania przedkliniczne nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję.

  • Efekty uboczne

    Często: zaburzenia smaku (np. zmieniony smak), niedoczulica gardła, nudności, niedoczulica jamy ustnej. Niezbyt często: biegunka, wymioty, niestrawność, ból brzucha, suchość błony śluzowej jamy ustnej. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, wysypka, pokrzywka. Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy i świąd), suchość gardła, ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka i ostra uogólniona krostkowica).

  • Działanie z innymi lekami

    Nie wykazano istotnych klinicznie niekorzystnych interakcji z innymi lekami. Nie należy stosować chlorowodorku ambroksolu jednocześnie z lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeiną), ponieważ mogą one hamować odruch kaszlowy i utrudniać odkrztuszanie upłynnionego śluzu z drzewa oskrzelowego.

  • Dawkowanie

    Dorośli i dzieci w wieku 6 lat i powyżej: 1-2 inhalacje po 2-3 ml roztworu w ciągu doby. Dzieci w wieku poniżej 6 lat: 1-2 inhalacje po 2 ml roztworu w ciągu doby. Lek można podawać przy użyciu dowolnego nowoczesnego inhalatora (z wyjątkiem parowego). Roztwór do nebulizacji można mieszać z solą fizjologiczną (0,9% roztwór chlorku sodu) w stosunku 1:1, w celu optymalnego nawilżenia powietrza, zwłaszcza podczas stosowania respiratora. Nie mieszać z kwasem kromoglikanowym oraz z innymi roztworami, z którymi powstanie roztwór o pH wyższym niż 6,3 np. sól emska. Ze względu na wzrost pH może pojawić się osad wolnej zasady chlorowodorku ambroksolu lub zmętnienie roztworu. Pacjent powinien oddychać normalnie w trakcie inhalacji, ponieważ sama inhalacja płynu może powodować odruch kaszlowy. Zaleca się podgrzanie płynu do nebulizacji do temperatury ciała przed rozpoczęciem inhalacji. Pacjenci z astmą oskrzelową powinni rozpocząć inhalację po przyjęciu zwykle stosowanych leków rozszerzających oskrzela. Leku nie należy podawać przed snem.

  • Danych o lekach dostarcza: