Mixtard

  • Skład

    1 wkład (3 ml) zawiera 300 j.m. insuliny ludzkiej w postaci mieszaniny zawierającej odpowiednio 30%, 40% lub 50% insuliny rozpuszczalnej oraz 70%, 60% lub 50% insuliny izofanowej.

  • Działanie

    Preparat jest dwufazową zawiesiną insuliny ludzkiej otrzymywanej metodą rekombinacji DNA w Saccharomyces cerevisae - mieszaniną insuliny szybko działającej i długo działającej. Działanie insuliny polega na zmniejszeniu stężenia glukozy we krwi w wyniku ułatwienia wychwytu glukozy w komórkach mięśni i tkanki tłuszczowej, gdzie insulina wiąże się z odpowiednimi receptorami. Działanie hipoglikemizujące insuliny wynika także, z jednoczesnego hamowania uwalniania glukozy z wątroby. Początek działania występuje w ciągu 1/2 h, działanie maksymalne - między 2. a 8. h, a całkowity czas działania wynosi ok. 24 h.

  • Wskazania

    Leczenie cukrzycy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Hipoglikemia. Preparatu nie należy podawać dożylnie.

  • Środki ostrożności

    Nieodpowiednie dawkowanie lub przerwanie leczenia, szczególnie w cukrzycy typu 1, może prowadzić do hiperglikemii. W cukrzycy typu 1 nieleczona hiperglikemia może prowadzić do cukrzycowej kwasicy ketonowej, która jest zagrożeniem życia. U pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi zmniejszyło się mogą zmienić się objawy zapowiadające hipoglikemię. U pacjentów długo chorujących na cukrzycę objawy te mogą nie występować. Równocześnie występujące choroby, zwłaszcza zakażenia i stany podgorączkowe zwykle zwiększają zapotrzebowanie pacjenta na insulinę. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę. Zmiana typu lub rodzaju insuliny powinna odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza. U niektórych pacjentów, u których wystąpiła hipoglikemia po zmianie insuliny zwierzęcej na insulinę ludzką, wczesne objawy hipoglikemii były mniej nasilone lub różne od tych w czasie stosowania poprzedniej insuliny. Nie stosować zawiesiny insuliny w pompach insulinowych. Preparat zawiera metakrezol, który może powodować reakcje uczuleniowe. Zgłaszane przypadki niewydolności serca związane z leczeniem pioglitazonem w skojarzeniu z insuliną dotyczyły w szczególności pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka rozwoju niewydolności krążenia z przyczyn sercowych. Powinno to być brane pod uwagę w przypadku rozważania leczenia skojarzonego z pioglitazonem. Jeśli stosuje się leczenie skojarzone, pacjentów należy obserwować, czy nie pojawią się u nich oznaki i objawy niewydolności serca, przyrost masy ciała i obrzęki. Należy zaprzestać stosowania pioglitazonu w przypadku nasilenia się objawów sercowych.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. W okresie ciąży lub jej planowania u pacjentek z cukrzycą zalecana jest regularna kontrola stężenia glukozy. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i stopniowo zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży. Po porodzie zapotrzebowanie na insulinę gwałtownie wraca do wartości sprzed okresu ciąży. W okresie karmienia piersią może być konieczna modyfikacja dawki preparatu.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności i (lub) drgawek, a w następstwie do przemijającego lub trwałego upośledzenia czynności mózgu, a nawet śmierci. Niezbyt często: neuropatia obwodowa, retinopatia cukrzycowa (długotrwała poprawa kontroli glikemii zmniejsza ryzyko postępu retinopatii cukrzycowej; intensyfikacja leczenia insuliną z nagłą poprawą kontroli glikemii może być związana z czasowym nasileniem objawów retinopatii cukrzycowej), lipodystrofia (może wystąpić, jeśli nie zmienia się miejsc wstrzyknięć w obrębie danego obszaru anatomicznego), objawy w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból, krwiak w miejscu wstrzyknięcia), obrzęki (mogą wystąpić po rozpoczęciu leczenia, zwykle są przemijające), pokrzywka, wysypka. Bardzo rzadko: zaburzenia refrakcji (mogą wystąpić po rozpoczęciu leczenia, zwykle są przemijające), reakcje anafilaktyczne.

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory MAO, nieselektywne leki blokujące receptory β-adrenergiczne, inhibitory ACE, salicylany, steroidy anaboliczne, sulfonamidy i alkohol. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać: doustne środki antykoncepcyjne, leki tiazydowe, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, β-sympatykomimetyki, hormon wzrostu i danazol. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą maskować objawy hipoglikemii opóźniać jej ustąpienie. Oktreotyd lub lanreotyd mogą zmniejszać lub zwiększać zapotrzebowanie na insulinę. Alkohol może nasilać i przedłużać działanie hipoglikemizujące insuliny.

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat podawany jest zwykle 1-2 razy na dobę, gdy pożądany jest szybki początek i przedłużony czas działania. Wstrzyknięcie powinno być wykonane do 30 min przed planowanym posiłkiem lub przekąską zawierającą węglowodany. Preparat jest zwykle podawany podskórnie w udo lub w tkankę podskórną brzucha. Można także podawać insulinę w okolicę pośladka lub okolicę mięśnia naramiennego. Wstrzyknięcie w tkankę podskórną brzucha powoduje szybsze wchłanianie niż w przypadku wstrzyknięć w inne miejsca. Wstrzyknięcie w uniesiony fałd skóry zmniejsza ryzyko niezamierzonego podania domięśniowego. Po wstrzyknięciu igła powinna pozostać pod skórą przez co najmniej 6 s, aby mieć pewność, że wstrzyknięta została cała dawka insuliny. Miejsca wstrzyknięć powinny być zmieniane w obrębie jednego obszaru anatomicznego.

  • Uwagi

    Wkłady należy stosować ze wstrzykiwaczami firmy Novo Nordisk i igłami NovoFine lub NovoTwist. Przed podróżą pomiędzy różnymi strefami czasowymi może być konieczne przyjmowanie insuliny i posiłków o innych porach. W przypadku wystąpienia objawów hipoglikemii może dojść do upośledzenia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia samochodu i obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występują stany hipoglikemii lub nie rozpoznają objawów zapowiadających hipoglikemię należy rozważyć możliwość prowadzenia pojazdów.

  • Danych o lekach dostarcza: