Minirin Melt

  • Skład

    1 liofilizat doustny zawiera 60 µg, 120 µg lub 240 µg desmopresyny w postaci octanu.

  • Działanie

    Lek antydiuretyczny, syntetyczny analog naturalnego hormonu przysadki mózgowej - argininowazopresyny. W porównaniu do argininowazopresyny zmiany w budowie chemicznej cząsteczki desmopresyny polegają na dezaminacji cysteiny oraz zastąpieniu L-argininy D-argininą. Wynikiem tego jest znaczące wydłużenie działania antydiuretycznego desmopresyny i całkowity brak działania naczynioskurczowego w stosowanych klinicznie dawkach. Średnia biodostępność desmopresyny podanej podjęzykowo w postaci liofilizatu doustnego wynosi około 0,25%. Spożycie posiłku równocześnie z przyjęciem leku znacznie zmniejsza jego wchłanianie. T0,5 wynosi 2,8 h. Prawdopodobnie lek nie jest metabolizowany w wątrobie. Wydalany jest z moczem.

  • Wskazania

    Leczenie moczówki prostej ośrodkowej. Leczenie pierwotnego izolowanego moczenia nocnego u pacjentów powyżej 6 lat z prawidłową zdolnością zagęszczania moczu. Leczenie objawowe nokturii u dorosłych, związanej z nocnym wielomoczem (objętość moczu wytwarzanego w nocy przekracza pojemność pęcherza moczowego).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nawykowa lub psychogenna polidypsja (skutkująca zwiększoną ilością wydalanego moczu - większą niż 40 ml/kg mc./dobę). Niewydolność układu krążenia lub inne choroby wymagające podawania leków moczopędnych. Umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 ml/min). Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Hiponatremia.

  • Środki ostrożności

    Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami układu krążenia, zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, z ryzykiem zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego. Nie zaleca się wdrażania leku u osób w wieku podeszłym, zwłaszcza u pacjentów z chorobami zwiększającymi prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń wodno-elektrolitowych. Jeśli rozważa się leczenie pacjentów w takim wieku, należy oznaczać stężenie sodu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia i 3 dni po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki, a także w innych terminach leczenia, jeśli jest to konieczne. U osób w podeszłym wieku, z małym stężeniem sodu we krwi oraz z dużą dobową objętością wydalanego moczu istnieje zwiększone ryzyko hiponatremii. W przypadku jednoczesnego stosowania leków powodujących uwalnianie hormonu antydiuretycznego (jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, chlorpomazyna, karbamazepina) lub NLPZ należy zachować środki ostrożności mające na celu uniknięcie hiponatremii tj. ograniczenie podaży płynów oraz częstsze oznaczanie poziomu sodu w surowicy. Leczenie desmopresyną należy przerwać w przypadku wystąpienia ostrych dolegliwości z zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, jak np. uogólnione zakażenia, choroby przebiegające z gorączką, zapalenie żołądka i jelit. U osób z nietrzymaniem moczu, naglącym parciem, schorzeniami organicznymi przebiegającymi z częstym oddawaniem moczu i nokturią (łagodny przerost gruczołu krokowego, zakażenia układu moczowego, guzy lub kamica pęcherza moczowego), nadmiernym pragnieniem i niewyrównaną cukrzycą należy stosować leczenie przyczynowe.

  • Ciąża i laktacja

    Dane dotyczące ograniczonej liczby kobiet w ciąży leczonych desmopresyną wskazują, że desmopresyna nie ma niepożądanego wpływu na przebieg ciąży oraz stan zdrowia płodów i noworodków. Nie są dostępne inne odpowiednie badania epidemiologiczne. Należy zachować ostrożność podczas stosowania w ciąży. Wyniki badań zawartości desmopresyny w mleku kobiet karmiących piersią, otrzymujących desmopresynę w dużych dawkach (300 μg donosowo), wskazują, że ilość desmopresyny przekazywanej dziecku jest znacząco mniejsza niż ilość wpływająca na diurezę.

  • Efekty uboczne

    Dorośli. Bardzo często: ból głowy. Często: hiponatremia, zawroty głowy, nadciśnienie, nudności, ból brzucha, biegunka, zaparcie, wymioty, objawy ze strony pęcherza moczowego i cewki moczowej, obrzęk, uczucie zmęczenia. Niezbyt często: bezsenność, senność, parestezje, upośledzone widzenie, zaburzenia równowagi, kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, wiatry, wzdęcie i rozdęcie brzucha, pocenie się, świąd, wysypka, pokrzywka, skurcze mięśniowe, ból mięśni, złe samopoczucie, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, zwiększona masa ciała, zwiększone stężenie enzymów wątrobowych, hipokaliemia. Rzadko: splątanie, alergiczne zapalenie skóry. Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne, odwodnienie i hipernatremia (tylko w przypadku leczenia moczówki prostej ośrodkowej), drgawki, osłabienie (tylko w przypadku leczenia moczówki prostej ośrodkowej), śpiączka. Dzieci i młodzież. Często: ból głowy. Niezbyt często: chwiejność emocjonalna, agresywność, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, objawy ze strony pęcherza moczowego i cewki moczowej, obrzęki obwodowe, uczucie zmęczenia. Rzadko: niepokój, koszmary nocne, zmienność nastroju (głównie u dzieci

  • Działanie z innymi lekami

    Leki powodujące uwalnianie ADH: trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, chlorpromazyna, karbamazepina mogą wywierać dodatkowe działanie przeciwdiuretyczne, zwiększając ryzyko nadmiernego zatrzymywania wody w organizmie. NLPZ, loperamid mogą prowadzić do nadmiernego zatrzymania wody w organizmie lub hiponatremii. Mimo braku badań, należy przyjąć, że leki powodujące zwolnienie pasażu jelitowego mogą dawać taki sam efekt. Jednoczesne leczenie dimetikonem może zmniejszać wchłanianie desmopresyny.

  • Dawkowanie

    Podjęzykowo. Moczówka prosta ośrodkowa. Dawkowanie jest indywidualne, ale całkowita dawka dobowa mieści się zwykle w granicach 120-720 µg. Zazwyczaj leczenie dzieci i dorosłych rozpoczyna się od podania 60 µg 3 razy na dobę. Następne dawki ustala się w zależności od reakcji pacjenta. U większości pacjentów dawka podtrzymująca wynosi 60-120 µg 3 razy na dobę. Pierwotne izolowane moczenie nocne. Zalecana dawka początkowa wynosi 120 µg, przed snem raz na dobę. Jeśli ta dawka jest niewystarczająca, ilość leku można zwiększyć do 240 µg dobę. Należy wprowadzić ograniczenie podaży płynów. Leczenie powinno trwać przez okres do 3 mies. Po 3 mies. leczenia należy przerwać podawanie leku na co najmniej 1 tydz. i ocenić, czy dalsze leczenie jest konieczne. Nokturia. W celu stwierdzenia nocnego wielomoczu u pacjentów z nokturią należy prowadzić, co najmniej przez 2 doby przed rozpoczęciem leczenia, kartę częstości i objętości wydalanego moczu. Nocny wielomocz rozpoznaje się, gdy ilość moczu wytwarzanego w nocy przekracza czynnościową pojemność pęcherza moczowego lub 1/3 dobowego wytwarzania moczu. Zalecana dawka początkowa wynosi 60 µg przed snem. Jeśli ta dawka nie jest wystarczająco skuteczna po 1 tyg. stosowania, można ją zwiększyć do 120 µg a następnie do 240 µg, z zachowaniem tygodniowych odstępów przy zwiększaniu dawki. Należy przestrzegać ograniczenia podaży płynów. Szczególne grupy pacjentów. Nie zaleca się rozpoczynania leczenia u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Jeśli lekarz decyduje się rozpocząć leczenie pacjentów w takim wieku, należy oznaczać stężenie sodu w surowicy przed rozpoczęciem leczenia i 3 dni po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawki, a także w innych terminach w trakcie leczenia, jeśli lekarz prowadzący uznaje to za konieczne. Nie stosować u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (CCr poniżej 50 ml/min). Dzieci: desmopresyna wskazana jest do leczenia moczówki prostej ośrodkowej i pierwotnego izolowanego moczenia nocnego; zalecenia dotyczące dawkowania są takie same jak u dorosłych. Sposób podawania. Krążek liofilizatu należy umieścić pod językiem, gdzie rozpuszcza się bez potrzeby popijania wodą. Pokarm może zmniejszać intensywność i czas działania przeciwdiuretycznego małych dawek desmopresyny. W razie wystąpienia objawów nadmiernego zatrzymania wody w organizmie lub zmniejszenia stężenia sodu we krwi (ból głowy, nudności, wymioty, zwiększenie masy ciała lub, w ciężkich przypadkach, drgawki) leczenie należy przerwać do czasu całkowitego wyzdrowienia pacjenta. Po wznowieniu leczenia konieczne jest ograniczenie podaży płynów do minimum. Jeśli w ciągu 4 tyg. po dobraniu właściwej dawki nie uzyskuje się odpowiedniego działania klinicznego, należy przerwać leczenie.

  • Uwagi

    Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: