Metizol

  • Skład

    1 tabl. zawiera 5 mg tiamazolu. Preparat zawiera laktozę.

  • Działanie

    Aktywny metabolit karbimazolu. Tiamazol w sposób zależny od dawki hamuje wbudowywanie jodu do tyrozyny i tym samym hamuje syntezę hormonów tarczycy. Nie wpływa istotnie na wychwyt jodu przez tarczycę, ani na konwersję obwodową tyroksyny do trijodotyroniny. Po podaniu doustnym lek wchłania się szybko i całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu ok. 0,5-1 h. Tiamazol kumuluje się w tarczycy. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 5-6 h i ulega wydłużeniu w niewydolności wątroby. Jest metabolizowany w wątrobie i wydalany z moczem oraz żółcią. Lek przechodzi przez barierę łożyska i jest wydzielany do mleka kobiecego.

  • Wskazania

    Nadczynność tarczycy. Przełom tarczycowy. Przygotowanie do zabiegu wycięcia tarczycy. Wspomaganie leczenia jodem radioaktywnym.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na tiamazol lub inne składniki preparatu.

  • Środki ostrożności

    Przedwczesne odstawienie tiamazolu może spowodować nasilenie nadczynności tarczycy. W przypadku wystąpienia objawów mogących świadczyć o agranulocytozie należy wykonać kontrolne badanie morfologii krwi. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością wątroby, gdyż eliminacja leku z ustroju w tej grupie pacjentów może być wydłużona. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Nie zaleca się stosowania tiamazolu u dzieci w wieku 2 lat lub mniej.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat stosować w ciąży w najmniejszych dawkach skutecznych jedynie, gdy jest to bezwzględnie konieczne, a zastosowanie alternatywnej metody leczenia jest niemożliwe i niewskazane. Tiamazol wydzielany jest do mleka, dlatego u kobiet karmiących piersią należy stosować najmniejsze dawki skuteczne nie przekraczające 10 mg na dobę. W razie konieczności stosowania wysokich dawek tiamazolu, pacjentka powinna zaprzestać karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: leukopenia. Często: gorączka; wysypki skórne lub świąd skóry. Niezbyt często: agranulocytoza. Bardzo rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości skórnej, w tym zespół Stevensa-Johnsona. Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia, limfadenopatia; neuropatia obwodowa, zawroty głowy; zapalenie naczyń; bóle i zapalenie stawów, zespół toczniopodobny; nudności, wymioty, bóle brzucha, zmiany w obrębie ślinianek; żółtaczka zastoinowa i martwica wątroby; zapalenie nerek i zapalenie naczyń nerkowych; osłabienie apetytu.

  • Działanie z innymi lekami

    Jod oraz leki zawierające jod (np. amiodaron), a także radiologiczne środki cieniujące zmniejszają siłę działania tiamazolu. Natomiast tiamazol powoduje zmniejszenie wychwytu jodu radioaktwynego przez tarczycę. Wraz z powrotem stężeń hormonów tarczycy we krwi do prawidłowych wartości pod wpływem leczenia tiamazolem, stężenie we krwi niektórych jednocześnie stosowanych leków (teofiliny, teofilinianu choliny, aminofiliny, glikozydów nasercowych, leków przeciwzakrzepowych) może ulec zmianie. W związku z tym konieczne może być zmiana ich dawkowania.

  • Dawkowanie

    Doustnie, dawkowanie ustala się indywidualnie, w zależności od nasilenia nadczynności tarczycy i wielkości wola. Dorośli. Początkowa dawka wynosi zwykle 40-60 mg na dobę i podawana jest w 3-4 dawkach podzielonych. Dawkowanie takie utrzymuje się aż do zahamowania czynności tarczycy (zwykle 2-3 tyg., choć niekiedy nawet przez 8 tyg. lub dłużej). Następnie dawki leku należy stopniowo zmniejszać do dawki podtrzymującej wynoszącej zwykle 5-20 mg na dobę w dawce pojedynczej lub 2 dawkach podzielonych. Leczenie nadczynności tarczycy trwa zwykle 0,5-2 lata. Przełom tarczycowy: początkowa dawka to 100 mg, a następnie 30 mg co 8h. W przygotowaniu do zabiegu wycięcia tarczycy preparat stosuje się zwykle 3-4 tyg. poprzedzające zabieg. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i osób w podeszłym wieku. Najmniejsze dawki stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Dzieci i młodzież (w wieku od 3 do 17 lat). Dawka początkowa powinna być dostosowana do masy ciała pacjenta. Zazwyczaj na początku leczenia stosuje się 0,5 mg/kg mc w 2-3 równych dawkach. Dawka stosowana w leczeniu podtrzymującym może być mniejsza, w zależności od odpowiedzi pacjenta na leczenie. Może być konieczne dodatkowe podawanie lewotyroksyny w celu uniknięcia niedoczynności gruczołu tarczowego. Nie należy przekraczać całkowitej dawki dobowej 40 mg tiamazolu.

  • Uwagi

    Podczas leczenia należy wykonywać okresowe badania morfologii krwi.

  • Danych o lekach dostarcza: