Meronem

  • Skład

    1 fiolka zawiera 500 mg meropenemu w postaci trójwodzianu oraz 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej 2 mEq sodu, tj. 45 mg. 1 fiolka zawiera 1 g meropenemu w postaci trójwodzianu oraz 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej 4 mEq sodu, tj. 90 mg.

  • Działanie

    Antybiotyk β-laktamowy z grupy karbapenemów. Meropenem działa na bakterie Gram-dodatnie (m.in. Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę), Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym S. epidermidis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, grupa Streptococcus milleri (S.anginosus, S.constellatus i S.intermedius), Streptococcus pyogenes, Enterococcus faecalis), bakterie Gram-ujemne (m.in. Citrobacter freudii, Citrobacter koseri, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, Morganella morgani, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Serratia marcescens) oraz bakterie beztlenowe (m.in. Clostridium perfringens, Peptoniphilus asaccharolyticus, Peptostreptococcus spp. w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus, Bacteroides caccae, grupa Bacteroides fragilis, Prevotella bivia, Prevotella disiens). Gatunki wśród których może wystąpić problem oporności nabytej: Enterococcus faecium, Acinetobacter spp., Burkholderia cepacia, Pseudomonas aeruginosa. Organizmy o oporności wrodzonej: Stenotrophomonas maltophilia, Legionella spp., Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Coxiella burnetii, Mycoplasma pneumoniae. Meropenem wiąże się z białkami osocza w około 2%. Lek dobrze przenika do większości tkanek i płynów ustrojowych (w tym także do zmienionego zapalnie płynu mózgowo-rdzeniowego), osiągając w nich stężenia terapeutyczne. Jest częściowo metabolizowany w wątrobie do nieaktywnego mikrobiologicznie metabolitu. Około 70% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 12 h, 2% dawki wydala się za kałem. T0,5 we krwi wynosi około 1 h. T0,5 u dzieci

  • Wskazania

    Leczenie zakażeń u dorosłych i dzieci powyżej 3 miesięcy: zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc; zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Preparat można stosować w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których podejrzewa się zakażenie bakteryjne.Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na meropenem, inne karbapenemy lub pozostałe składniki preparatu. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na antybiotyki β-laktamowe (np. penicyliny lub cefalosporyny).

  • Środki ostrożności

    Jeśli podczas leczenia wystąpi ciężka reakcja alergiczna należy przerwać stosowanie leku i wdrożyć odpowiednie postępowanie. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy - w przypadku rozpoznania tej choroby nie należy podawać leków hamujących perystaltykę jelit. Preparat zawiera sód - należy to uwzględnić u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

  • Ciąża i laktacja

    Należy unikać stosowania leku w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Wykrywano niewielkie stężenia meropenemu w mleku karmiących zwierząt. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu leczenia.

  • Efekty uboczne

    Często: trombocytemia, ból głowy, biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, wysypka, świąd, stan zapalny lub ból w miejscu podania, zwiększenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej, dehydrogenazy mleczanowej we krwi. Niezbyt często: drożdżyca jamy ustnej i pochwy, eozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, parestezje, pokrzywka, zwiększenie stężenia bilirubiny, kreatyniny i mocznika we krwi, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Rzadko: drgawki. Ponadto obserwowano: agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, zapalenie jelita, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy.

  • Działanie z innymi lekami

    Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, przez co hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, wydłuża okres półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększa stężenia meropenemu w osoczu; należy zachować ostrożność podczas leczenia skojarzonego. Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu 2 dni - należy unikać skojarzonego leczenia. Jednoczesne stosowanie antybiotyków i doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, może nasilać działanie przeciwzakrzepowe; zaleca się częstą kontrolę INR podczas leczenia i krótko po zakończeniu leczenia skojarzonego.

  • Dawkowanie

    Dożylnie. Dorośli i młodzież. Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g co 8 h. Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g co 8 h. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g co 8 h. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, klirens kreatyniny 26-50 ml/min: 1 dawka jednostkowa co 12 h; 10-25 ml/min: 1/2 dawki jednostkowej co 12 h; 50 kg należy podać dawkę jak dla osoby dorosłej. Skuteczność i bezpieczeństwo meropenemu u dzieci poniżej 3. mż. nie zostały ustalone, ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 h. Lek podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej ok. 15-30 min. Alternatywnie, dawki do 1 g u dorosłych i młodzieży lub 20 mg/kg mc. u dzieci można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym ok. 5 min. W leczeniu niektórych zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia wywołane przez Pseudomonas aeruginosa lub Acinetobacter spp., szczególnie wskazane może być stosowanie dawki 2 g 3 razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. 3 razy na dobę u dzieci.

  • Uwagi

    Podczas leczenia należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatoksyczności. Podczas leczenia może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu Coombsa.

  • Danych o lekach dostarcza: