Loperamid WZF

  • Skład

    1 tabl. zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu. Tabl. zawiera laktozę.

  • Działanie

    Lek przeciwbiegunkowy. Loperamid wiąże się z receptorem opioidowym komórek ściany jelita, hamując ruchy perystaltyczne i wydłużając czas przejścia pokarmu przez przewód pokarmowy. Zwiększa spoczynkowe napięcie zwieracza odbytu oraz zmniejsza parcie na stolec. Po podaniu doustnym lek dobrze wchłania się z jelit. Początek działania obserwuje się w ciągu 1 h od podania pojedynczej dawki. T0,5 wynosi ok. 9-14 h. Eliminacja zachodzi głównie na drodze oksydacyjnej N-demetylacji, która jest najważniejszym szlakiem metabolicznym loperamidu. Loperamid w postaci niezmienionej i jego metabolity wydalane są głównie z kałem. U pacjentów z chorobami wątroby stężenie leku we krwi może się zwiększać.

  • Wskazania

    Objawowe leczenie ostrej i przewlekłej biegunki. U pacjentów z wytworzoną przetoką jelita krętego może być stosowany w celu zmniejszenia ilości i objętości stolców oraz zwiększenia ich konsystencji. Lek jest wskazany do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku 6 lat i powyżej.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na loperamid lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nie należy stosować jako leczenia zasadniczego u pacjentów z ostrą czerwonką, która charakteryzuje się obecnością krwi w kale i wysoką gorączką, u pacjentów z ostrym rzutem wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, z bakteryjnym zapaleniem jelita cienkiego i okrężnicy spowodowanym chorobotwórczymi bakteriami z rodzaju Salmonella, Shigella i Campylobacter oraz z rzekomobłoniastym zapaleniem jelit, związanym z z podawaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania. Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 6 lat. Leku nie należy stosować w przypadkach, w których powinno się unikać zwolnienia perystaltyki jelit, z powodu możliwego ryzyka wystąpienia ciężkich powikłań, w tym niedrożności jelit, okrężnicy olbrzymiej i toksycznego rozszerzenia okrężnicy.

  • Środki ostrożności

    Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia zaparcia, wzdęcia brzucha lub niedrożności jelit. Leczenie biegunki loperamidem jest leczeniem wyłącznie objawowym. W każdym przypadku, w którym możliwe jest ustalenie etiologii, gdy jest to uzasadnione (lub wskazane) należy zastosować leczenie przyczynowe. U pacjentów z biegunką, zwłaszcza u dzieci, może dojść do utraty płynów i elektrolitów; w tych przypadkach należy uzupełnić odpowiednią ilość płynów i elektrolitów. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (ryzyko przedawkowania, prowadzące do działania toksycznego na o.u.n.); należy uważnie obserwować pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z AIDS leczonych z powodu biegunki loperamidem, należy przerwać podawanie leku przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia toksycznego rozszerzenia okrężnicy podczas stosowania loperamidu u pacjentów z AIDS z zakaźnym zapaleniem okrężnicy wywołanym zarówno przez bakterie jak i wirusy. Lek zawiera laktozę - lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    Mimo, że nic nie wskazuje na to, aby loperamid wykazywał działanie teratogenne lub embriotoksyczne, należy dokładnie rozważyć przewidywane korzyści terapeutyczne względem potencjalnego ryzyka związanego z podaniem leku kobietom w ciąży, szczególnie w I trymestrze. Małe ilości loperamidu są wydzielane z mlekiem kobiecym, dlatego nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Bardzo rzadko: wysypka, pokrzywka, świąd, pojedyncze przypadki reakcji alergicznych, niekiedy ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i reakcje przypominające anafilaksję, ból brzucha, niedrożność jelit, wzdęcie brzucha, nudności, zaparcia, wymioty, rozszerzenie okrężnicy (w tym toksyczne), wzdęcie z oddawaniem wiatrów, niestrawność, pojedyncze przypadki zatrzymania moczu, zawroty głowy, senność. W pojedynczych przypadkach obserwowano obrzęk naczynioruchowy, wysypkę pęcherzową, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie loperamidu i chinidyny lub rytonawiru może powodować zwiększenie stężenia loperamidu w osoczu.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli i dzieci ≥6 lat. Ostra biegunka: początkowo 2 tabl. dla dorosłych i 1 tabl. dla dzieci; następnie 1 tabl. po każdym luźnym stolcu. Przewlekła biegunka: początkowo 2 tabl. na dobę dla dorosłych i 1 tabl. na dobę dla dzieci, w razie konieczności można zastosować dawkę podtrzymującą 1-6 tabl. na dobę, do momentu uzyskania 1-2 normalnych stolców na dobę. Dawka maksymalna w ostrej i przewlekłej biegunce wynosi 8 tabl. na dobę dla dorosłych; 3 tabl./20 kg mc./dobę dla dzieci. Leku nie należy stosować długotrwale, dopóki przyczyna biegunki nie zostanie ustalona. Jeżeli po podaniu leku w ostrej biegunce, w ciągu 48 h nie obserwuje się poprawy stanu klinicznego pacjenta, podawanie leku należy przerwać i ponownie ocenić stan pacjenta.

  • Uwagi

    Po zastosowaniu leku mogą wystąpić zawroty głowy, zmęczenie lub senność, stąd wskazane jest zachowanie ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

  • Danych o lekach dostarcza: