Lincocin

  • Skład

    1 ml roztworu zawiera 300 mg linkomycyny w postaci chlorowodorku. Roztwór zawiera alkohol benzylowy.

  • Działanie

    Antybiotyk linkozamidowy. W zależności od stężenia leku i wrażliwości drobnoustroju linkomycyna działa bakteriostatycznie lub bakteriobójczo. Drobnoustroje wrażliwe na linkomycynę - beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Actinomyces spp., Propionibacterium spp., Eubacterium spp., Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.; paciorkowce mikroaerofilne; tlenowe bakterie Gram-dodatnie: gronkowce, paciorkowce (z wyjątkiem Streptococcus faecalis) i pneumokoki. Drobnoustroje umiarkowanie wrażliwe - beztlenowe bakterie Gram-ujemne: Bacteriodes spp., Fusobacterium spp.; beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Clostridium spp. Drobnoustroje niewrażliwe lub słabo wrażliwe - Streptococcus faecalis, Neisseria spp., większość szczepów Haemophilus influenzae, Pseudomonas spp. i inne bakterie Gram-ujemne. Linkomycyna wykazuje oporność krzyżową z klindamycyną (bezwzględna oporność krzyżowa) oraz z makrolidami (erytromycyna, oleandomycyna, spiramycyna). Badania wskazują, że linkomycyna nie wykazuje działania antygenowego u osób uczulonych na penicyliny. Linkomycyna dobrze przenika do narządów i tkanek, w tym do kości. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest metabolizowana w wątrobie. T0,5 wynosi ok. 5 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek T0,5 może się wydłużać. Antybiotyk jest wydalany głównie z żółcią i w małych ilościach z moczem. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie usuwają linkomycyny z krwi.

  • Wskazania

    Ciężkie zakażenia wywołane przez wrażliwe bakterie beztlenowe, a także zakażenie wywołane przez wrażliwe paciorkowce lub gronkowce, gdy zastosowanie innych antybiotyków jest niewłaściwe lub przeciwwskazane lub gdy leczenie innymi antybiotykami jest nieskuteczne: zakażenia górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie ucha środkowego; zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zachłystowe zapalenie płuc, ropniak opłucnej i ropień płuca; zakażenia skóry i tkanek miękkich; zakażenia kości i stawów, w tym zapalenie szpiku kostnego; posocznica. Z uwagi na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (rzekomobłoniaste zapalenie jelit) należy zawsze rozważyć możliwość podania zamiast linkomycyny antybiotyku z innej grupy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na linkomycynę, klindamycynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Wcześniaki lub noworodki.

  • Środki ostrożności

    Nie stosować w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych z powodu niewystarczającego stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami układu pokarmowego w wywiadzie (zwłaszcza po przebytym zapaleniu jelita grubego), z bardzo ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz z występującymi jednocześnie zaburzeniami metabolicznymi (podczas stosowania dużych dawek linkomycyny należy monitorować stężenie leku we krwi, ponieważ T0,5 leku w osoczu może być 2 do 3 razy dłuższy), z chorobami atopowymi, z nadwrażliwością na penicylinę oraz u pacjentów, którym podawane są leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować czynność wątroby i nerek. Wskazaniem do odstawienia preparatu jest pojawienie się biegunki, zwłaszcza ciężkiej i długotrwałej, która może być objawem rzekomobłoniastego zapalenia jelit; natychmiast po ustaleniu rozpoznania tej choroby należy wdrożyć odpowiednie leczenie (metronidazol, a w ciężkich przypadkach - wankomycynę); nie należy podawać środków hamujących perystaltykę jelit ani innych działających zapierająco. Stosowanie linkomycyny może powodować nadmierny wzrost niewrażliwych drobnoustrojów, zwłaszcza drożdżaków. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego nie stosować u wcześniaków i noworodków. Alkohol benzylowy może działać toksycznie (m.in. może wystąpić zespół niewydolności oddechowej) oraz powodować wystąpienie reakcji alergicznych u niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat. Nie podawać w postaci nierozcieńczonego roztworu w szybkim wstrzyknięciu dożylnym.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy jest to konieczne. Nie stosować w okresie karmienia piersią. Linkomycyna przenika przez łożysko i do mleka matki.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (podrażnienie, stwardnienie i tworzenie się jałowego ropnia, zakrzepowe zapalenie żyły), nudności, wymioty, ból i dyskomfort w jamie brzusznej, dłużej utrzymująca się biegunka, zapalenie błony śluzowej przełyku, neutropenia, leukopenia, agranulocytoza, plamica małopłytkowa, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, świąd, wykwity plamiste, pokrzywka, zapalenie błony śluzowej pochwy, pęcherzowe zapalenie skóry, żółtaczka, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątrobowy (zwłaszcza zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi), obrzęk naczynioruchowy, zespół choroby posurowiczej, rumień wielopostaciowy, niekiedy przypominający zespół Stevensa-Johnsona, ciężkie reakcje anafilaktyczne. Zbyt szybkie podanie leku może spowodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, zatrzymanie krążenie i oddechu.

  • Działanie z innymi lekami

    Linkomycyna wykazuje antagonizm w stosunku do antybiotyków makrolidowych (nie stosować łącznie). Może nasilać działanie leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Wykazuje oporność krzyżową z klindamycyną.

  • Dawkowanie

    Domięśniowo. Dorośli: 600 mg co 24 h; w ciężkich zakażeniach 600 mg co 12 h lub częściej (w zależności od nasilenia objawów). Dzieci powyżej 1 mż.: 10 mg/kg mc./dobę w jednym wstrzyknięciu; w ciężkich zakażeniach 10 mg/kg mc. co 12 h lub częściej. Dożylnie, we wlewie (po odpowiednim rozcieńczeniu; podstawę obliczania stopnia rozcieńczenia stanowi taki roztwór linkomycyny, który zawiera 1 g antybiotyku przynajmniej w 100 ml roztworu i jest przetaczany przynajmniej 1 h). Dorośli: 600 mg do 1 g co 8-12 h; w ciężkich zakażeniach dawka może być większa; w zakażeniach zagrażających życiu można stosować dawki do 8 g na dobę (maksymalna dawka dobowa). Dzieci powyżej 1 mż.: 10-20 mg/ kg mc./dobę w dawkach podzielonych, w zależności od nasilenia objawów.W zakażeniach paciorkowcami β-hemolizującymi czas leczenia wynosi co najmniej 10 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby częstotliwość dawkowania powinna być zmniejszona; u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek podaje się dawkę wynoszącą 25-30% zwykle stosowanej dawki.

  • Uwagi

    Linkomycyna może wpływać na wyniki badania aktywności fosfatazy zasadowej w osoczu krwi, powodując ich zawyżenie.

  • Danych o lekach dostarcza: