Lanvis

  • Skład

    1 tabl. zawiera 40 mg tioguaniny. Tabl. zawierają laktozę.

  • Działanie

    Cytostatyk, sulhydrylowa pochodna guaniny. Działa jak antymetabolit dla zasad purynowych. Tioguanina jest aktywowana do nukleotydu, kwasu tioguanylowego. Metabolity tioguaniny hamują syntezę puryn de novo oraz interkonwersję nukleotydów purynowych. Tioguanina jest również wbudowywana do kwasów nukleinowych i uważa się, że wbudowanie tioguaniny do DNA przyczynia się do cytotoksyczności leku. Po podaniu doustnym lek w ciągu 2-4 h osiąga maksymalne stężenie we krwi. Jest szybko metabolizowany na drodze metylacji do 2-amino-6-metylotiopuryny oraz dezaminacji do 2-hydroksy-6-merkaptopuryny i następnie utleniany, głównie do  kwasu 6- tiomoczowego. Eliminacja leku jest dwufazowa: T0,5 wynosi 3 h oraz 5-9 h w fazie końcowej. Jako pochodna merkaptopuryny wykazuje mniej działań niepożądanych na przewód pokarmowy, jednak odznacza się krzyżową z nią opornością. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie 6-MP, jest bardzo mało prawdopodobna reakcja na tioguaninę.

  • Wskazania

    Leczenie ostrych białaczek, zwłaszcza szpikowej i limfoblastycznej oraz przewlekłej białaczki granulocytowej.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Biorąc pod uwagę ciężkość chorób, w których wskazane jest stosowanie leku, brak bezwzględnych przeciwwskazań.

  • Środki ostrożności

    Immunizacja przy pomocy szczepionek zawierających żywe drobnoustroje może potencjalnie spowodować infekcję u pacjenta w immunosupresji. Dlatego nie zaleca się stosowania u tych pacjentów szczepionek zawierających żywe drobnoustroje. Nie zaleca się stosowania leku w trakcie leczenia podtrzymującego lub w innych schematach długotrwałego ciągłego leczenia, z powodu dużego ryzyka toksycznego uszkodzenia wątroby. Należy przerwać stosowanie leku u pacjentów, u których wystąpią objawy uszkodzenia wątroby (donoszono o odwracalności objawów po odstawieniu). Możliwa zwiększona wrażliwość na lek u osób z niedoborem metylotransferazy tiopuryny, prowadząca do szybko występującej mielosupresji. Chorzy z niedoborem transferazy fosforybozylohipoksantynoguaninowej (zespół Lescha-Nyhana) wykazują oporność na działanie tioguaniny. Lek hamuje czynność szpiku kostnego, prowadząc do leukopenii, małopłytkowości i rzadziej do niedokrwistości. Podczas indukcji remisji należy monitorować morfologię krwi. Po zakończeniu leczenia występuje dalsze zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi. W przypadku nadmiernego zmniejszenia liczby tych elementów krwi należy czasowo przerwać podawanie leku. Zahamowanie czynności szpiku kostnego jest przemijające, jeśli podawanie tioguaniny przerwie się dostatecznie wcześnie. Chorzy poddani leczeniu hamującemu czynność szpiku kostnego mogą być bardziej narażenia na występowanie zakażeń. W fazie indukcji remisji następuje szybki rozpad komórek, co może prowadzić do hiperurykemii, hiperurykozurii i nefropatii moczanowej. Preparat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.  

  • Ciąża i laktacja

    Należy unikać stosowania w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze. W każdym przypadku należy rozważyć stosunek potencjalnego zagrożenia dla płodu do oczekiwanych korzyści u matki. Należy zalecić stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych w przypadku stosowania preparatu przez któregokolwiek z partnerów. Kobiety przyjmujące preparat nie powinny karmić piersią. Opisano pojedyncze przypadki, w których mężczyźni poddani skojarzonej terapii lekami cytotoksycznymi (w tym lekiem Lanvis), spłodzili potomstwo z wadami wrodzonymi.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: zahamowanie czynności szpiku kostnego; toksyczne uszkodzenie wątroby związane z uszkodzeniem śródbłonka naczyniowego (w przypadku, gdy lek jest stosowany w leczeniu podtrzymującym lub w innych schematach długotrwałego ciągłego leczenia, co nie jest zalecane) z objawami zespołu zamknięcia żył wątrobowych, tj. hiperbilirubinemia, tkliwa hepatomegalia, zwiększenie masy ciała z powodu zatrzymania płynów i wodobrzusza lub z objawami nadciśnienia wrotnego, tj. splenomegalia, trombocytopenia, żylaki przełyku; zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, ALP i GGT, żółtaczka. Zmiany histologiczne związane z toksycznym uszkodzeniem wątroby obejmują stwardnienie wątrobowowrotne, guzkowy rozrost regeneracyjny wątroby, zmiany o typie peliosis hepatis oraz włóknienie okołowrotne wątroby. Często: zapalenie jamy ustnej, nietolerancja ze strony przewodu pokarmowego; toksyczne uszkodzenie wątroby w postaci zespołu zamknięcia żył wątrobowych w trakcie krótkotrwałego, cyklicznego leczenia (donoszono o odwracalności objawów hepatotoksyczności po odstawieniu). Rzadko: martwica i perforacja jelit; opisano kilka przypadków martwicy centralnej zrazików wątrobowych, w tym u pacjentów otrzymujących wielolekową chemioterapię, doustne środki antykoncepcyjne, duże dawki leku oraz pijących alkohol.

  • Działanie z innymi lekami

    U pacjentów w immunosupresji nie jest zalecane szczepienie szczepionkami zawierającymi żywe drobnoustroje. Allopurinol nie przedłuża i nie nasila działania leku. Badania in vitro wykazały, że pochodne aminosalicylanów, np. olsalazyna, mesalazyna lub sulfasalazyna hamują aktywność metylotransferazy tiopuryny i modyfikują działanie tioguaniny (należy zachować ostrożność podczas łącznego stosowania).

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli - zazwyczaj 100-200 mg/m2 pc. na dobę; dzieci - dawki zbliżone do dawek stosowanych u dorosłych w przeliczeniu na powierzchnię ciała. Leczenie preparatem powinno się odbywać wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w dziedzinie onkohematologii. Dokładne dawkowanie i czas leczenia są uzależnione od rodzaju oraz dawki innych stosowanych jednocześnie leków cytotoksycznych. Stopień wchłaniania tioguaniny po podaniu doustnym jest zróżnicowany. Stężenie w osoczu może być zmniejszone w przypadku wystąpienia wymiotów lub podania leku wraz z posiłkiem. Lek może być stosowany na różnych etapach leczenia, w krótkotrwałych cyklach. Nie zaleca się stosowania w trakcie leczenia podtrzymującego lub w innych schematach długotrwałego ciągłego leczenia, z powodu dużego ryzyka hepatotoksyczności. Szczególne grupy pacjentów. W przypadku zaburzeń czynności wątroby i/lub nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. U chorych w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.

  • Uwagi

    Nie badano wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W trakcie leczenia konieczna jest częsta kontrola morfologii krwi oraz parametrów czynności nerek i wątroby.

  • Danych o lekach dostarcza: