Klimicin

  • Skład

    1 kaps. zawiera 300 mg klindamycyny (w postaci chlorowodorku). Preparat zawiera laktozę.

  • Działanie

    Antybiotyk linkozamidowy. W zależności od stężenia i rodzaju drobnoustroju działa silnie bakteriostatycznie lub bakteriobójczo. Drobnoustroje wrażliwe na klindamycynę: tlenowe bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis - szczepy wytwarzające penicylinazę i szczepy niewytwarzające penicylinazy, Streptococcus spp. - zwłaszcza S. pneumoniae, S. pyogenes grupa A); beztlenowe bakterie Gram-dodatnie (Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.); beztlenowe bakterie Gram-ujemne (Fusobacterium spp., Bacteroides spp. - w tym B. fragilis, B. melaninogenicus). Bakterie Clostridium difficile, Bacteroides gravilis, Flavobacterium spp. mogą być wrażliwe lub oporne. Nie działa na Enterococcus spp. i Gram-ujemne bakterie tlenowe. Klindamycyna działa także na: Toxoplasma gondii, Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax i Babesia spp. oraz na Pneumocystis jiroveci (carinii) w połączeniu z prymachiną. Lek szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax w ciągu 1-2 h. Jednoczesne przyjęcie pokarmu wydłuża czas wchłaniania. W 60-94% wiąże się z białkami osocza. Dobrze przenika do tkanek (w tym do kości, dziąseł, tkanek otaczających odleżyny, błony śluzowej żołądka), płynów ustrojowych (śliny, wydzieliny oskrzeli, soku żołądkowego, płynu puchlinowego w przypadku zapalenia otrzewnej, żółci; w przypadku niedrożności przewodów żółciowych antybiotyk nie przenika do żółci). Przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiecego. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Klindamycyna jest metabolizowana w wątrobie; niektóre z jej metabolitów są aktywne. Metabolity są wydalane są głównie z żółcią i częściowo z moczem. Około 13% dawki jest wydalane z moczem w postaci aktywnej - częściowo jako klindamycyna i częściowo jako jej aktywne metabolity. Tylko 5% aktywnej postaci jest wydalane z kałem. Hemodializa nie usuwa klindamycyny z organizmu. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 2-4 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z niewydolnością wątroby T0,5 jest dłuższy.  U wcześniaków T0,5 jest wyraźnie dłuższy, wynosi ok. 8,7 h. U pacjentów z celiakią, uchyłkowatością jelita lub chorobą Crohna wchłanianie klindamycyny jest zwiększone. U pacjentów chorych na AIDS biodostępność klindamycyny jest 1,5 razy większa niż u osób zdrowych.

  • Wskazania

    Ciężkie zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na klindamycynę: zakażenia układu oddechowego wywołane przez bakterie beztlenowe, Streptococcus pneumoniae i inne paciorkowce, Staphylococcus aureus; zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus i bakterie beztlenowe; zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus; posocznica wywołana przez Staphylococcus aureus; zakażenia w obrębie jamy brzusznej wywołane przez bakterie beztlenowe; zakażenia żeńskich narządów płciowych wywołane przez bakterie beztlenowe. W przypadku ciężkiego przebiegu choroby wskazane jest zastosowanie preparatu w postaci dożylnej. U chorych z posocznicą zaleca się rozpoczynanie leczenia od dożylnego podania klindamycyny. Klindamycynę należy stosować wyłącznie w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Planując zastosowanie klindamycyny lekarz powinien wziąć pod uwagę rodzaj zakażenia oraz rozważyć ryzyko biegunki. Notowano bowiem przypadki zapalenia okrężnicy, występującego nawet 2 lub 3 tyg. po podaniu preparatu. Podejmując decyzję o leczeniu należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na klindamycynę, linkomycynę lub substancje pomocnicze preparatu.

  • Środki ostrożności

    Nie stosować w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych z powodu niewystarczającego stężenia leku w płynie mózgowo-rdzeniowym. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (takimi jak celiakia, uchyłkowatość jelit, choroba Leśniowskiego-Crohna), zwłaszcza u pacjentów z chorobami żołądka i jelit w wywiadzie (np. przebytym zapaleniem jelita grubego), ze względu na możliwość zwiększonego wchłaniania klindamycyny; z alergią (atopią) w wywiadzie; z nadwrażliwością na penicylinę; z zaburzeniami czynności wątroby (okresowo kontrolować aktywność enzymów wątrobowych); z zaburzeniami czynności nerek; z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia, choroba Parkinsona). U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy - po ustaleniu rozpoznania tej choroby należy odstawić antybiotyk i wdrożyć odpowiednie leczenie. Wystąpienie wstrząsu anafilaktycznego, zespołu Stevensa-Johnsona lub innych reakcji nadwrażliwości jest wskazaniem do odstawienia preparatu. Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży stosować tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie należy karmić piersią podczas stosowania klindamycyny.

  • Efekty uboczne

    Bardzo często: reakcje nadwrażliwości z wysypką. Często: biegunka, ból brzucha, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby. Niezbyt często: blokada nerwowo-mięśniowa, nudności, wymioty, wysypka plamisto-grudkowa, pokrzywka. Rzadko: gorączka, obrzęk (Quinckego, obrzęki stawów). Bardzo rzadko: ciężkie, ostre reakcje nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, przemijające zapalenie wątroby. Ponadto: zapalenie pochwy, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia, neutropenia, małopłytkowość, reakcje rzekomoanafilaktyczne, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), zaburzenia smaku, jadłowstręt, wzdęcia, gazy, zapalenie przełyku, owrzodzenie przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, żółtaczka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka odropodobna, świąd. Długotrwale leczenie może prowadzić do nadkażeń wywołanych przez oporne drobnoustroje, najczęściej grzyby.

  • Działanie z innymi lekami

    Klindamycyna może nasilać działanie leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (np. eteru, tubokuraryny, bromku pankuronium) - w przypadku jednoczesnego stosowania może być konieczne zmniejszenie ich dawki. Może osłabiać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych - zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas leczenia klindamycyną. Jednoczesne stosowanie z preparatami hamującymi perystaltykę zwiększa ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, gdyż może nasilać się wchłanianie toksyn uwalnianych przez Clostridium difficile. Klindamycyna działa antagonistycznie z antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyną) lub chloramfenikolem - nie stosować łącznie. Działa synergistycznie z gentamycyną w stosunku do wielu szczepów Enterobacteriacae i Pseudomonas aeruginosa; z prymachiną w stosunku do Pneumocystis jiroveci (carinii); z trowafloksacyną lub lewofloksacyną w stosunku do bakterii beztlenowych. Drobnoustroje oporne na linkomycynę wykazują również oporność na klindamycynę (tzw. oporność krzyżowa). U pacjentów otrzymujących klindamycynę razem z antagonistą witaminy K (tj. warfaryna, acenokumarol i fluindion) notowano zwiększenie wartości wskaźników krzepnięcia: czasu protrombinowego (PT), międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) i (lub) czasu krwawienia. U pacjentów leczonych antagonistami witaminy K należy często kontrolować parametry krzepnięcia.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: umiarkowane zakażenia - 150 mg co 6 h; ciężkie zakażenia 300-450 mg co 6 h. Dzieci o mc. >10 kg: 8-25 mg kg/mc./dobę w 3-4 dawkach podzielonych. W zakażeniach wywołanych przez paciorkowce ß-hemolizujące lek podaje się przez co najmniej 10 dni. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki, jeśli lek podawany jest co 8 h. Jednakże u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy monitorować stężenie klindamycyny we krwi i zależnie od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami. U pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie ma konieczności zmniejszenia dawki, jeśli lek podawany jest co 8 h. Jednakże u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub bezmoczem należy monitorować stężenie klindamycyny we krwi i zależnie od wyników może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami do 8 lub nawet 12 h. Klindamycyna nie jest eliminowana z organizmu podczas hemodializy, dlatego nie ma konieczności podawania dodatkowej dawki leku przed dializą ani po dializie. U osób w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest konieczne. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłku. Kapsułkę należy połknąć popijając płynem (np. szklanką wody).

  • Uwagi

    Podczas długotrwałego stosowania (ponad 3 tyg.) należy regularnie kontrolować morfologię krwi oraz czynność wątroby i nerek. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia (np. opornymi bakteriami lub grzybami).

  • Danych o lekach dostarcza: