Isoptin

  • Skład

    1 tabl. zawiera 40 mg lub 80 mg chlorowodorku werapamilu. 1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 120 mg lub 240 mg chlorowodorku werapamilu. Tabl. 240 mg zawierają żółcień chinolinową.

  • Działanie

    Antagonista wapnia. Hamuje napływ jonów wapnia do wnętrza komórek mięśnia sercowego i komórek mięśni naczyń krwionośnych. Powoduje to zmniejszenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen bezpośrednio przez oddziaływanie na energochłonne procesy metaboliczne w mięśniu sercowym oraz pośrednio przez zmniejszanie obciążenia następczego. Blokowanie kanałów wapniowych mięśniówki gładkiej tętnic wieńcowych zwiększa perfuzję mięśnia sercowego, nawet w obszarze tkanek znajdujących się za miejscem zwężenia, i powoduje ustąpienie skurczów tętnic wieńcowych. Działanie przeciwnadciśnieniowe werapamilu jest wynikiem zmniejszenia oporu obwodowego bez towarzyszącego mu zwiększenia częstości akcji serca. Werapamil wywiera istotne działanie przeciwarytmiczne, zwłaszcza w przypadku występowania nadkomorowych zaburzeń rytmu serca. Zwalnia przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym. W wyniku tego następuje, w zależności od rodzaju zaburzeń rytmu, przywrócenie rytmu zatokowego i (lub) normalizacja częstości skurczów komór. Preparat nie powoduje zmiany prawidłowej częstości pracy serca lub zmniejsza ją tylko w nieznacznym stopniu. W ponad 90% szybko wchłania się z jelita cienkiego. Średnia biodostępność niezmienionego związku po podaniu pojedynczej dawki wynosi 22% w wyniku efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Cmax w osoczu obserwuje się po 1-2 h po podaniu dawki preparatu o niemodyfikowanym uwalnianiu. T0,5 wynosi 3-7 h. Wiąże się z białkami osocza w ok. 90%. Jest w znacznym stopniu metabolizowany. Werapamil i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki, 3-4% w postaci niezmienionej. Około 50% dawki wydalane jest przez nerki w ciągu 24 h, a 70% - w ciągu pięciu dni. Z kałem wydalane jest do 16% podanej dawki. Werapamilu nie można usunąć z ustroju drogą hemodializy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, T0,5 jest dłuższy ze względu na mniejszy klirens i większą objętość dystrybucji.

  • Wskazania

    Nadciśnienie tętnicze. Choroba wieńcowa (stany charakteryzujące się niewystarczającym zaopatrzeniem mięśnia sercowego w tlen), w tym: przewlekła stabilna dławica piersiowa, niestabilna dławica piersiowa (z narastającym bólem, bólem w spoczynku), dławica Prinzmetala, dławica po zawale mięśnia sercowego bez niewydolności serca, gdy nie jest wskazane stosowanie leków β-adrenolitycznych. Zaburzenia rytmu serca, takie jak: napadowy częstoskurcz nadkomorowy, migotanie/trzepotanie przedsionków z szybkim przewodzeniem przedsionkowo-komorowym (z wyjątkiem zespołu Wolffa-Parkinsona-White'a lub zespołu Lowna-Ganonga-Levine'a).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na chlorowodorek werapamilu lub pozostałe składniki preparatu. Wstrząs kardiogenny. Ostry, powikłany zawał mięśnia sercowego. Blok przedsionkowo-komorowy IIst. lub IIIst. (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca). Zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów ze sprawnym stymulatorem serca). Zastoinowa niewydolność serca. Migotanie/trzepotanie przedsionków z dodatkową drogą pobudzania (np. zespół Wolffa-Parkinsona-White'a, zespół Lowna-Ganonga-Levine'a).

  • Środki ostrożności

    Należy zachować ostrożność u pacjentów z: blokiem przedsionkowo-komorowym Ist., niedociśnieniem tętniczym, rzadkoskurczem, ciężką niewydolnością wątroby, zaburzeniami przewodzenia nerwowo-mięśniowego (miastenia, zespół Lamberta i Eatona, późne stadia dystrofii mięśniowej Duchenne'a) lub z zaburzeniami czynności nerek. Tabl. 240 mg zawierają żółcień chinolinową, która może powodować reakcje alergiczne.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Werapamil przenika przez barierę łożyska (wykrywano go we krwi pępowinowej) i do mleka kobiecego. Dzieci karmione piersią, otrzymują 0,1-1% dawki doustnej przyjętej przez matkę. Ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u karmionych piersią niemowląt, werapamil można stosować w okresie laktacji, jedynie wtedy, gdy jest to istotne dla zdrowia matki.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić: reakcje nadwrażliwości, ból głowy, ośrodkowe zawroty głowy, parestezje, drżenia mięśniowe, zaburzenia pozapiramidowe, obwodowe zawroty głowy, szumy uszne, blok przedsionkowo-komorowy (Ist., IIst., IIIst.), rzadkoskurcz zatokowy, zatrzymanie akcji węzła zatokowego, obrzęki obwodowe, kołatanie serca, częstoskurcz, niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca, nudności, wymioty, zaparcia, niedrożność jelit, przerost dziąseł, bóle brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, wysypka plamkowo-grudkowa, łysienie, pokrzywka, plamica, świąd, osłabienie siły mięśni, bóle mięśni, bóle stawów, zaburzenia erekcji, ginekomastia, mlekotok, uczucie zmęczenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi. Po wprowadzeniu do obrotu informowano o przypadku porażenia (niedowład czterokończynowy) po jednoczesnym zastosowaniu werapamilu i kolchicyny; mógł on być spowodowany przez kolchicynę, która przeniknęła przez barierę krew-mózg w wyniku zahamowania przez werapamil CYP3A i Pgp (nie zaleca się jednoczesnego stosowania obu leków).

  • Działanie z innymi lekami

    Werapamil jest metabolizowany przez izoenzymy 3A4, 1A2, 2C8, 2C9 i 2C18 cytochromu P450. Jest inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P. Inhibitory lub induktory CYP3A4 odpowiednio zwiększają lub zmniejszają stężenie werapamilu we krwi. Podczas jednoczesnego stosowania werapamilu z prazosyną lub terazosyną występuje addycyjne działanie hipotensyjne (werapamil zwiększa Cmax prazosyny, bez wpływu na T0,5 oraz zwiększa AUC terazosyny i jej Cmax). Werapamil wywiera niewielki wpływ na klirens osoczowy flekainidu oraz zmniejsza klirens chinidyny po podaniu doustnym. Leczenie skojarzone z chinidyną zwiększa ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego, a u pacjentów z kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu może wystąpić obrzęk płuc. Werapamil zwiększa AUC i Cmax metoprololu i propranololu u pacjentów z dusznicą. Podczas leczenia skojarzonego z lekami przeciwarytmicznymi i β-adrenolitycznymi występuje wzajemne nasilanie działania na układ krążenia (blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, większy stopień zmniejszenia częstości akcji serca, wywołanie niewydolności serca i nasilenie niedociśnienia tętniczego). Jednoczesne stosowanie z lekami hipotensyjnymi, moczopędnymi lub rozszerzającymi naczynia krwionośne powoduje nasilenie efektu hipotensyjnego. Teofilina zmniejsza klirens werapamilu. Werapamil zwiększa AUC karbamazepiny u pacjentów z oporną na leczenie padaczką częściową. Werapamil zwiększa stężenie karbamazepiny, co może powodować: podwójne widzenie, ból i zawroty głowy lub ataksje. Werapamil zwiększa AUC imipraminy, nie wywiera wpływu na stężenie aktywnego metabolitu - dezypraminy. Werapamil zwiększa Cmax i AUC gliburydu. Klarytromycyna i erytromycyna mogą zwiększać stężenia werapamilu. Ryfampicyna może osłabiać działanie hipotensyjne werapamilu, zmniejszając AUC, Cmax i jego biodostępność. Telitromycyna może podwyższać stężenie werapamilu. U pacjentów z rakiem drobnokomórkowym płuc, werapamil podany doustnie zwiększał AUC doksorubicyny. Fenobarbital zwiększa klirens werapamilu. Werapamil zwiększa AUC i Cmax buspironu i midazolamu. Werapamil obniża całkowity klirens i klirens nerkowy digitoksyny. U osób zdrowych, werapamil zwiększał Cmax, Css i AUC digoksyny. Cymetydyna podwyższa AUC werapamilu, obniżając jednocześnie jego klirens. Werapamil podwyższa AUC, Css i Cmax cyklosporyny. Werapamil może podwyższać stężenie ewerolimusa, syrolimusa i takrolimusa. Werapamil może zwiększać stężenie atorwastatyny i lowastatyny, atorwastatyna podwyższa AUC werapamilu. Werapamil zwiększa AUC i Cmax symwastatyny. Leczenie inhibitorami reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (np. symwastatyną, atorwastatyną, lowastatyną) u pacjentów stosujących werapamil należy rozpocząć od podawania najmniejszej możliwej dawki, którą następnie dostosowuje się przez stopniowe zwiększanie. Jeśli stosowanie werapamilu rozpoczyna się u pacjentów już przyjmujących inhibitor reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A, należy rozważyć zmniejszenie dawki statyny, a następnie powtórnie ją dostosować uwzględniając stężenie cholesterolu w surowicy. Fluwastatyna, prawastatyna i rozuwastatyna nie są metabolizowane przez CYP3A4 i prawdopodobieństwo interakcji z werapamilem jest mniejsze. Werapamil podwyższa AUC i Cmax almotryptanu. Sulfinpirazon zwiększa klirens werapamilu oraz zmniejsza jego biodostępność; działanie hipotensyjne może być mniejsze. Sok grejprutowy zwiększa AUC i Cmax werapamilu. Preparaty dziurawca zwyczajnego obniżają AUC i Cmax werapamilu. Ze względu na możliwe działanie hamujące metabolizm wywierane przez niektóre leki przeciwwirusowe przeciw ludzkiemu wirusowi upośledzenia odporności takie jak, rytonawir może się zwiększyć stężenie werapamilu w osoczu, należy zachować ostrożność lub zmniejszyć dawkę werapamilu. Werapamil nasila neurotoksyczność litu. Nie należy stosować jednocześnie werapamilu i kolchicyny - kolchicyna jest substratem dla CYP3A i glikoproteiny P (Pgp), werapamil jest inhibitorem CYP3A i Pgp. Werapamil nasila działanie leków blokujących przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe. Leczenie skojarzone z kwasem acetylosalicylowym zwiększa skłonność do krwawień. Spożycie alkoholu etylowego podczas stosowania werapamilu prowadzi do zwiększenia stężenia etanolu we krwi.

  • Dawkowanie

    Doustnie, indywidualnie. Dorośli i młodzież o mc. >50 kg. Nadciśnienie. Tabl. 40 i 80 mg: 120-480 mg na dobę w 3 dawkach podzielonych. Tabl. 120 i 240 mg: 120-480 mg na dobę w 1-2 dawkach podzielonych. Choroba wieńcowa, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, migotanie przedsionków i trzepotanie przedsionków. Tabl. 40 i 80 mg: 120-480 mg na dobę w 3-4 dawkach podzielonych. Tabl. 120 i 240 mg: 120-480 mg na dobę w 1-2 dawkach podzielonych. Zaburzenia rytmu serca. Tabl. 40 i 80 mg. Dzieci do 6 lat: 80-120 mg na dobę w 2-3 dawkach podzielonych; 6-14 lat: 80-360 mg na dobę w 2, 3 lub 4 dawkach podzielonych. Tabl. 120 i 240 mg nie należy stosować u dzieci. Podczas długookresowego stosowania dawka dobowa nie powinna przekraczać 480 mg, natomiast w leczeniu krótkookresowym można stosować większą dawkę. Czas stosowania leku jest nieograniczony. Po długim stosowaniu nie należy odstawiać leku gwałtownie, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów z niewydolnością wątroby werapamil działa silniej i dłużej, dlatego należy zachować ostrożność podczas dobierania dawki a w początkowym okresie leczenia podawać małe dawki, np. tabl. 40 mg. Pacjenci w podeszłym wieku mogą wykazać zadowalającą odpowiedź na małe dawki, tj. tabl. 40 mg. Tabletki należy połykać w całości (nie ssać , nie rozgryzać), popijając odpowiednią ilością płynu, najlepiej w trakcie lub bezpośrednio po posiłku.

  • Uwagi

    Preparat, szczególnie w początkowym okresie leczenia, podczas zwiększania dawki lub zmiany leku, może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: