Insulinum Solutio Neutralis WO-S alto depuratum TZF

  • Skład

    1 fiolka (10 ml) zawiera lub 800 j.m. insuliny wieprzowej wysokooczyszczonej.

  • Działanie

    Preparat wysokoczyszczonej insuliny wieprzowej o krótkim czasie działania. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, zwiększa transport glukozy do komórek i nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i wątrobie, zmniejsza glikogenolizę i glukoneogenezę. Hamuje lipolizę tłuszczów i pobudza syntezę kwasów tłuszczowych, zmniejszając tworzenie ciał ketonowych. Hormon pobudza również syntezę białek i hamuje ich rozpad w mięśniach i innych tkankach. Zwiększa lipogenezę w wątrobie i tkance tłuszczowej, hamuje lipolizę, zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Początek działania preparatu występuje w ciągu 20-30 min, maksimum działania - po 2-5 h, całkowity czas działania wynosi ok. 8 h.

  • Wskazania

    Cukrzyca wymagająca stosowania insuliny.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na insulinę wieprzową lub którykolwiek składnik preparatu. Hipoglikemia.

  • Środki ostrożności

    U pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby, z niedoczynnością przysadki i nadnerczy zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone. Zmiana na inny typ insuliny lub insulinę innego pochodzenia powinna odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską i może wymagać zmiany dawki. Szczególną ostrożność należy zachować stosując preparat u pacjentów, którzy planują wyjazd za granicę; zmiana strefy czasowej i diety może spowodować inne zapotrzebowanie na insulinę.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i stopniowo zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży, zmniejsza się w momencie wystąpienia czynności porodowej, po porodzie szybko wraca do wartości sprzed okresu ciąży. Nie ma ograniczeń w stosowaniu preparatu w czasie karmienia piersią, może być jednak konieczne dostosowanie dawki.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej: hipoglikemia. W miejscu podania insuliny mogą wystąpić: zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból, krwiak; sporadycznie: lipodystrofia. Rzadko: neuropatia cukrzycowa, zaburzenia refrakcji, retinopatia cukrzycowa, pokrzywka, wysypka. Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne.

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać leki o działaniu hipoglikemizującym takie jak: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany, steroidy anaboliczne, inhibitory MAO, nieselektywne β-adrenolityki, inhibitory ACE. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać leki o działaniu hiperglikemizującym takie jak: doustne środki antykoncepcyjne, chloropromazyna, hormony tarczycy, diuretyki tiazydowe, leki sympatykomimetyczne, glikokortykosteroidy. Zwiększać lub zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę mogą: alkohol, cyklofosfamidy, izoniazyd, β-adrenolityki. Nifedypina może zaburzać tolerancją glukozy. β-adrenolityki (np. propranolol) mogą maskować wczesne objawy hipoglikemii.

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat może być podawany razem z insuliną o dłuższym działaniu. U dzieci należy dążyć do uzyskania normoglikemii, najbardziej właściwa jest insulinoterapia czynnościowa. U pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby dawkę insuliny należy odpowiednio zmniejszyć. U pacjentów w podeszłym wieku nie należy dążyć do uzyskania normoglikemii; zaleca się algorytm 2 wstrzyknięć insuliny, utrzymanie glikemii poniżej progu nerkowego jest często wystarczające. Pacjenci z otyłością mogą wymagać zwiększonych dawek insuliny. Preparat podaje się zazwyczaj podskórnie 15-30 min przed posiłkiem. W klinicznie uzasadnionych przypadkach można podawać domięśniowo lub dożylnie. Preparat można mieszać z Insulinum Lente WO-S alto depuratum TZF. Preparat podaje się w ramię lub w przednią część uda, jeśli to konieczne można podać w okolice brzucha lub pośladek. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać, kolejne miejsce wstrzyknięcia powinno być oddalone od poprzedniego o co najmniej 1-2 cm.

  • Uwagi

    W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola stężenia glukozy we krwi. Kilka razy w roku należy oznaczać stężenie hemoglobiny glikozylowanej. Nie należy nadużywać alkoholu w trakcie terapii, nie pić alkoholu na czczo. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do upośledzenia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występuje hipoglikemia oraz u pacjentów, którzy nie rozpoznają objawów zapowiadających hipoglikemię należy rozważyć możliwość prowadzenia pojazdów.

  • Danych o lekach dostarcza: