Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma

  • Skład

    1 ampułka 10 ml zawiera 2,0 g siarczanu magnezowego.

  • Działanie

    Sole magnezu hamują pobudliwość OUN i przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Zwiększone stężenie jonów magnezu w płynie pozakomórkowym hamuje czynność komórek. Magnez jest endogennym blokerem kanałów wapniowych oraz składnikiem wielu systemów enzymów. Po podaniu dożylnym działanie występuje natychmiast i trwa ok. 30 min. Po podaniu domięśniowym działanie występuje po ok. 1 h. i trwa 3-4 h. Siarczan magnezu wydala się przez nerki, niewielkie ilości przechodzą do śliny.

  • Wskazania

    Ciąża powikłana nadciśnieniem (gestoza EPH), począwszy od gestozy EPH jednoobjawowej, przez wieloobjawową, zagrożenie rzucawką, aż do rzucawki. Preparat stosuje się w zapobieganiu i leczeniu. Stany ostrego niedoboru magnezu w zespole upośledzonego wchłaniania, alkoholizmie, marskości wątroby, ostrym zapaleniu trzustki lub podczas długotrwałego stosowania płynów infuzyjnych nie zawierających magnezu. Jako lek zapobiegający niedoborowi magnezu u pacjentów odżywianych parenteralnie. Stany drgawkowe wywołane niedoborem magnezu w przebiegu padaczki, kłębuszkowego zapalenia nerek lub niedoczynności tarczycy. Napadowy częstoskurcz przedsionkowy bez oznak uszkodzenia mięśnia sercowego, jeśli inne sposoby leczenia okazały się nieskuteczne. Torsade de pointes. Leczenie łagodnych i średnio ciężkich napadów dychawicy oskrzelowej.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na magnez i jego sole lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Blok serca lub uszkodzenie mięśnia sercowego. Nużliwość mięśni (myasthenia gravis). Niewydolność nerek.

  • Środki ostrożności

    Nie należy stosować leku u pacjentów w śpiączce wątrobowej, jeśli występuje ryzyko niewydolności nerek. W celu uniknięcia zatrucia podczas parenteralnego stosowania siarczanu magnezu, pacjentów należy obserwować i oznaczać stężenie jonów magnezowych w surowicy krwi. Leczenie należy przerwać gdy stężenie magnezu wróci do normy 1,5 - 3 mEq/l lub uzyskany zostanie właściwy efekt terapeutyczny. Klinicznym objawem zatrucia magnezem, który należy kontrolować przed podaniem każdej następnej dawki leku jest zanik odruchu kolanowego. W razie zaniku tego odruchu nie należy kontynuować leczenia. Podczas stosowania leku należy kontrolować liczbę oddechów (przed podaniem kolejnej dawki nie powinna być mniejsza niż 16/min.). Nie należy kontynuować leczenia, jeśli w ciągu 4 h. pacjent wydali mniej niż 100 ml moczu. Ze względu na ryzyko zatrucia, ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

  • Ciąża i laktacja

    Stosowanie leku w okresie ciąży lub karmienia nie jest zalecane, o ile lekarz nie uzna tego za konieczne. W takim przypadku podawanie leku musi odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza. Podawanie leku przed porodem w infuzji ciągłej przez okres dłuższy niż 24 h. zwiększa ryzyko wystąpienia objawów zatrucia magnezem u noworodków. Preparatu nie należy podawać dożylnie na 12 h. przed porodem. Jony magnezu przenikają do mleka matki. Nie należy karmić piersią podczas stosowania leku.

  • Efekty uboczne

    Po podaniu parenteralnym: osłabienie mięśniowe, senność, dezorientacja, śpiączka, zmniejszenie odruchów, niedowład, zwiększona potliwość, uczucie pragnienia, depresja oddechowa, zaburzenia rytmu serca i zatrzymanie akcji serca, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia czynności nerek, zaczerwienienie twarzy, hipotermia, nudności i wymioty. Podczas leczenia rzucawki może wystąpić znacząca hipokalcemia oraz tężyczka hipokalcemiczna.

  • Działanie z innymi lekami

    Sole magnezu nasilają działanie leków zwiotczających typu tubokuraryny. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania siarczanu magnezu i preparatów blokujących zakończenia nerwowo-mieśniowe - może wystąpić blokada nerwowo-mięśniowa. Siarczan magnezu nasila działanie preparatów działających hamująco na OUN (np. barbituranów, opioidów, leków stosowanych do narkozy i innych), podczas równoczesnego stosowania należy zmienić dawkowanie tych leków. Lek należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy - mogą wystąpić zaburzenia przewodnictwa w sercu. Blok serca może wystąpić u pacjentów, u których podczas leczenia zatrucia magnezem konieczne jest zastosowanie soli wapnia. Sole wapnia zastosowane dożylnie znoszą działanie magnezu. Sole magnezu nasilają działanie antagonistów wapnia.

  • Dawkowanie

    Stany zagrożenia rzucawką i w rzucawce: Domięśniowo. 30 ml 20% roztworu siarczanu magnezu. Po 4 i 8 h. następne 30 ml roztworu. Następnie należy zachować 12 h. przerwę w podawaniu. Jeżeli objawy zatrucia utrzymują się, powtórzyć podawanie zgodnie z podanym schematem. W kontroli drgawek można zastosować 1 - 2 g leku/h. w ciągłej infuzji.  Stany ostrego niedoboru magnezu: Domięśniowo 250 mg/kg mc. w odstępach większych niż 4 h. lub w dożylnym wlewie kroplowym 5 g siarczanu magnezu w 1 l. 5% roztworu glukozy lub 0,9% NaCl w ciągu 3 h. Stany średniego niedoboru magnezu: Domięśniowo 1 g siarczanu magnezu co 6 h. (w 4 dawkach podzielonych). Jako dodatek do żywienia pozajelitowego: u dorosłych - od 0,5 do 3 g siarczanu magnezu (4 do 24 mEq Mg++) na dobę; u niemowląt - od 0,25 do 1,25 g siarczanu magnezu (2 do 10 mEq Mg++) na dobę. Kontrola drgawek pochodzenia padaczkowego, związanych z kłębuszkowym zapaleniem nerek lub niedoczynnością tarczycy: Dorośli - 1 g siarczanu magnezu domięśniowo lub dożylnie. U dzieci z chorobą nadciśnieniową, encefalopatią, w drgawkach występujących w ostrym zapaleniu nerek - domięśniowo w dawce 100 mg/kg mc. w razie potrzeby co 4 - 6 h. W kontroli drgawek u dzieci lek można zastosować domięśniowo, w dawce 20 - 40 mg/kg mc. (0,1 - 0,2 ml/kg mc. 20% roztworu siarczanu magnezu). W ciężkich stanach lek należy podawać dożylnie w powolnym wlewie kroplowym, jako 1 - 3% roztwór w dawce 100 - 200 mg/kg mc. w sposób ciągły kontrolując ciśnienie tętnicze krwi. Dawkę całkowitą należy podać w ciągu 1 h., natomiast połowę tej dawki w ciągu pierwszych 15-20 min. Leczenie zaburzeń rytmu: Napadowy częstoskurcz nadkomorowy - od 3 do 4 g siarczanu magnezu dożylnie w ciągu 30 sek. Należy zachować dużą ostrożność podczas podawania leku. Arytmie zagrażające życiu (np. częstoskurcz komorowy i torsade de pointes): z zatrzymaniem tętna - od 1 do 2 g rozcieńczone w 10 ml 5% roztworu glukozy dożylnie lub śródkostnie przez 5 - 20 min; z obecnością tętna: od 1 do 2 g rozcieńczone w 50 - 100 ml 5% glukozy dożylnie przez 5 - 60 min. jako dawkę początkową, a następnie w dożylnej infuzji 0,5 - 1 g/h. Leczenie ostrego napadu astmy: 1,2 - 2 g siarczanu magnezu dożylnie przez 20 min. Szczególne grupy pacjentów. W ciężkiej niewydolności nerek dawka siarczanu magnezu wynosi 20 g w ciągu 48 h.

  • Uwagi

    Ze względu na hamujący wpływ jonów magnezu na OUN, prowadzenie pojazdów i obsługiwanie urządzeń w ruchu podczas leczenia nie jest wskazane.

  • Danych o lekach dostarcza: