Hydrochlorothiazidum Polpharma

  • Skład

    1 tabl. zawiera 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę.

  • Działanie

    Lek moczopędny z grupy diuretyków tiazydowych. Hamuje wchłanianie zwrotne sodu w kanalikach dystalnych krętych, przez co powoduje zwiększenie natiurezy i diurezy. Zwiększa wydalanie potasu i magnezu. Zwiększa wchłanianie zwrotne wapnia, zmniejszając w ten sposób jego wydalanie. Hamuje wydalanie kwasu moczowego. Powoduje zmniejszenie przesączania kłębuszkowego. Wynikiem pozanerkowego działania hydrochlorotiazydu jest hiperglikemia występująca na czczo oraz występowanie nieprawidłowej krzywej glikemicznej po obciążeniu glukozą. Na skutek obniżenia zmiany objętości płynów krążących, nasila aktywność reniny w osoczu. Obniża ciśnienie tętnicze krwi u pacjentów z nadciśnieniem poprzez zmniejszenie objętości płynów pozakomórkowych i oporu obwodowego. Przez zmniejszenie stężenia sodu w ścianach naczyń krwionośnych zmniejsza ich wrażliwość na endogenne aminy katecholowe. Po podaniu doustnym początek działania moczopędnego występuje po około 2 h a maksymalny efekt po około 3-6 h od podania, czas działania wynosi 6-12 h. Początek działania hipotensyjnego występuje po 3-4 dobach. Po przerwaniu długotrwałego podawania działanie hipotensyjne zanika w pierwszym tygodniu po odstawieniu leku. Lek wiąże się z białkami osocza w 40-68%. Nie jest metabolizowany. Jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 5,6-14,8 h. U pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek wydalanie przebiega wolniej.

  • Wskazania

    Obrzęki w zastoinowej niewydolności serca, marskości wątroby, zaburzeniach czynności nerek (np. w zespole nerczycowym, ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek). Nadciśnienie tętnicze, zwykle w skojarzeniu z innymi lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas lub innymi lekami hipotensyjnymi.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na sulfonamidy lub pozostałe składniki preparatu. Bezmocz. Ciężka niewydolność nerek. Ciężka niewydolność wątroby. Choroba Addisona. Hiperkalcemia. Stosowanie związków litu.

  • Środki ostrożności

    Hydrochlorotiazyd nie jest skuteczny, jeśli klirens kreatyniny wynosi

  • Ciąża i laktacja

    Hydrochlorotiazyd przenika barierę łożyska. Stosowany w II i III trymestrze ciąży może zmniejszać przepływ krwi przez łożysko oraz powodować u płodu i noworodka zaburzenia gospodarki elektrolitowej, żółtaczkę i trombocytopenię (w związku z ryzykiem zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska, bez korzystnego wpływu na przebieg choroby). Nie powinien być stosowany w leczeniu nadciśnienia samoistnego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy żadne inne leczenie nie może być zastosowane. Hydrochlorotiazyd w małych ilościach jest wydzielany do mleka matki. Stosowanie tiazydów w dużych dawkach nasila diurezę i może hamować wytwarzanie mleka. Stosowanie hydrochlorotiazydu w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, a przyjmowane dawki powinny być najmniejszymi dawkami skutecznymi.

  • Efekty uboczne

    Brak łaknienia, podrażnienie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, skurcze żołądka, biegunka, zaparcie, zapalenie trzustki, zapalenie ślinianek, żółtaczka, ból i zawroty głowy, parestezje, niepokój ruchowy, leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna, niedociśnienie (w tym ortostatyczne), zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, plamica, nadwrażliwość na światło, wysypka, pokrzywka, guzkowe zapalenie okołotętnicze, złuszczające zapalenie skóry, gorączka, zespół zaburzeń oddechowych (w tym zapalenie płuc i obrzęk płuc), reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne, toksyczna martwica naskórka, hiperglikemia, glikozuria, hiperurykemia, dna, zaburzenia równowagi elektrolitowej (hiponatremia, alkaloza hipochloremiczna, hipomagnezemia, hipokaliemia), skurcze mięśni, osłabienie, impotencja, widzenie w żółtym kolorze, niewyraźne widzenie. Hydrochlorotiazyd może wywołać lub nasilić objawy układowego tocznia rumieniowatego lub mocznicy, może zwiększać stężenie trójglicerydów i cholesterolu we krwi. Zmniejsza wydalanie wapnia z moczem, powodując u niektórych pacjentów (bez zaburzeń metabolicznych) niewielkie zwiększenie stężenia wapnia we krwi. Zmniejsza wiązanie jodu z białkami osocza, nie zaburzając czynności tarczycy.

  • Działanie z innymi lekami

    Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami, kortykotropiną lub amfoterycyną B nasila hipokaliemię. Hydrochlorotiazyd zwiększa zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe - może być konieczna modyfikacja dawkowania. Stosowany z barbituranami, opioidami lub alkoholem nasila niedociśnienie. Nasila działanie leków przeciwnadciśnieniowych; podczas jednoczesnego stosowania z guanetydyną, metylodopą lub lekami blokującymi zwoje nerwowe może wystąpić ciężkie niedociśnienie ortostatyczne. Zwiększa pobudliwość komór u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy; hipokaliemia spowodowana stosowaniem leku nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Zwiększa stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - nie zaleca się łącznego podawania obu leków; w przypadku konieczności równoczesnego stosowania należy zmniejszyć dawkę soli litu o 50% i kontrolować stężenie litu we krwi. Nasila działanie tubokuraryny. Leki z grupy NLPZ osłabiają działanie hydrochlorotiazydu; jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu i NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek. Cholestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów z przewodu pokarmowego - hydrochlorotiazyd należy przyjmować na 2 h przed podaniem tych leków.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli. Obrzęki: początkowo 25-75 mg/dobę w 1 dawce lub w 2 dawkach podzielonych; po uzyskaniu poprawy stopniowo zmniejszać dawkę do dawki podtrzymującej i podawać co drugi dzień; zalecana maksymalna dawka dobowa wynosi 100 mg. Nadciśnienie tętnicze: początkowo 25 mg/dobę w 1 dawce lub w dawkach podzielonych, u niektórych pacjentów efekt leczniczy występuje po dawce 12,5 mg (w monoterapii lub w skojarzeniu z innym lekiem hipotensyjnym); maksymalna dawka dobowa wynosi 50 mg; w przypadku terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi należy zmniejszyć dawkowanie hydrochlorotiazydu lub leku hipotensyjnego. U pacjentów w podeszłym dawkę ustala się w zależności od czynności nerek i reakcji klinicznej.

  • Uwagi

    Hydrochlorotiazyd wpływa na metabolizm wapnia - lek należy odstawić przed wykonaniem badań czynnościowych przytarczyc. Może powodować fałszywie ujemne wyniki w oznaczeniach tyraminy i fentolaminy oraz w teście histaminowym guza chromochłonnego nadnerczy. Lek może powodować zawroty głowy i zaburzenia widzenia, przez co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

  • Danych o lekach dostarcza: