Humulin R

  • Skład

    1 wkład do wstrzykiwaczy (3 ml) zawiera 300 j.m. insuliny ludzkiej rozpuszczalnej.

  • Działanie

    Preparat jest zawiesiną insuliny ludzkiej rozpuszczalnej otrzymywanej metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, wywiera działanie anaboliczne i antykataboliczne, zwiększa transport glukozy do komórek i nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i wątrobie, zmniejsza glikogenolizę i glukoneogenezę, zwiększa lipogenezę w wątrobie i tkance tłuszczowej, hamuje lipolizę, zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Preparat zawiera insulinę ludzką o szybkim początku i krótkim czasie działania. Początek działania występuje po 30 min, maksymalny efekt hipoglikemizujący w ciągu 1-3 h; całkowity czas działania wynosi 6-8 h.

  • Wskazania

    Leczenie pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają stosowania insuliny dla utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy. Wskazaniem do stosowania preparatu jest także początkowy okres cukrzycy i cukrzyca u kobiet w ciąży.

  • Przeciwwskazania

    Hipoglikemia. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą, chyba że jest to częścią programu odczulania.

  • Środki ostrożności

    Zmiana typu lub marki stosowanej insuliny może spowodować konieczność modyfikacji dawkowania - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. U pacjentów, u których kontrola glikemii znacznie się poprawiła, objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub wcale się nie pojawić. Inne sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: okres po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką, długotrwała cukrzyca, neuropatia cukrzycowa, jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. β-adrenolityków). Zapotrzebowanie na insulinę może ulec znacznej zmianie w przypadku chorób nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, zaburzeń czynności nerek i wątroby. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas chorób lub zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku zmiany aktywności fizycznej pacjenta lub sposobu odżywiania. Zgłaszano przypadki niewydolności serca w czasie jednoczesnego stosowania insuliny i pioglitazonu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności serca. Należy o tym pamiętać przed zastosowaniem leczenia skojarzonego insuliną ludzką z pioglitazonem. W przypadku leczenia skojarzonego należy obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki. Jeśli wystąpi nasilenie objawów ze strony układu krążenia, należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. U kobiet w ciąży chorych na cukrzycę konieczne jest dokładne kontrolowanie poziomu glukozy i ogólnego stanu zdrowia. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i (lub) stosowanej diety.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Często: reakcja alergiczna w miejscu podania (rumień obrzęk, świąd). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji (regularna zmiana miejsca podania leku może zapobiec lub zmniejszyć występowanie tej reakcji). Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości. Podczas leczenia insuliną zgłaszano obrzęki, szczególnie w przypadku gdy wcześniej obserwowana niewystarczająca kontrola metaboliczna uległa poprawie w wyniku intensywnej insulinoterapii.

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (np. inhibitory MAO), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), antagoniści receptora angiotensyny II, nieselektywne β-adrenolityki, alkohol. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać następujące substancje: glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, hormon wzrostu, danazol, β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina), tiazydy. Zapotrzebowanie na insulinę może się zwiększyć lub zmniejszyć pod wpływem analogów somatostatyny (oktreotyd, lantreotyd).

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat podaje się podskórnie w górną część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było wykorzystane częściej niż ok. raz w miesiącu. Pomimo, że nie jest to zalecane preparat można podać we wstrzyknięciu domięśniowym. W szczególnych okolicznościach można podawać dożylnie. Należy zwrócić uwagę, aby w trakcie podawania jakiejkolwiek insuliny Humulin nie wprowadzić igły do naczynia krwionośnego. Po wstrzyknięciu insuliny nie należy masować miejsca iniekcji.

  • Uwagi

    Podczas leczenia należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi i moczu. Na skutek hipoglikemii zdolność koncentracji i reagowania może być obniżona. Może stanowić to zagrożenie w sytuacjach, kiedy te zdolności są szczególnie wymagane (np. prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie urządzeń mechanicznych). Należy poinformować pacjentów, żeby zachowali ostrożność w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów. Jest to szczególnie ważne u osób, które słabiej odczuwają wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii lub nie są ich całkowicie świadome oraz u osób, u których często występuje hipoglikemia. W takich przypadkach należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdu.

  • Danych o lekach dostarcza: