Humalog Mix

  • Skład

    1 wkład do wstrzykiwaczy (3 ml) zawiera 300 j.m. insuliny lispro w postaci mieszaniny roztworu insuliny lispro oraz zawiesiny protaminowej insuliny lispro zawierającej odpowiednio 25% lub 50% roztworu insuliny lispro oraz 75% lub 50% zawiesiny protaminowej insuliny lispro.

  • Działanie

    Preparat jest dwufazową zawiesiną insuliny lispro (szybkodziałający analog insuliny ludzkiej) i zawiesiny protaminowej insuliny lispro (analog insuliny ludzkiej o pośrednim czasie działania). Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi. Ponadto insuliny mają działanie anaboliczne i antykataboliczne, różne w zależności od rodzaju tkanki. W tkance mięśniowej powodują nasilenie syntezy glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek, zwiększenie wychwytu aminokwasów z jednoczesnym obniżeniem intensywności procesów glikogenolizy, glukoneogenezy, ketogenezy, lipolizy, katabolizmu białek i zużycia aminokwasów. Działanie insuliny lispro po podaniu podskórnym występuje w ciągu 15 min, największe stężenie we krwi występuje po 30-70 min. Protaminowa zawiesina insuliny lispro ma bardzo zbliżony profil aktywności do insuliny NPH w czasie 15 h. Farmakokinetyka preparatu jest wypadkową właściwości obu składników.

  • Wskazania

    Cukrzyca wymagająca leczenia insuliną.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na insulinę lispro lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Hipoglikemia. Nie stosować dożylnie.

  • Środki ostrożności

    Zmiana mocy, marki, typu, pochodzenia i (lub) metody produkcji może spowodować konieczność modyfikacji dawki - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. Sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: długotrwała cukrzyca, intensywna insulinoterapia, neuropatia cukrzycowa, przyjmowanie niektórych leków, np. β-adrenolityków. U pacjentów po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być słabiej wyrażone lub zupełnie inne niż odczuwane w przypadku stosowania poprzedniej insuliny. W przypadku zaburzenia czynności nerek lub wątroby zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone; u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności wątroby wzrost oporności na insulinę może spowodować zwiększenie zapotrzebowania na insulinę. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas choroby lub zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku, gdy pacjenci podejmują bardziej intensywny wysiłek fizyczny lub zmieniają sposób odżywiania. Podanie preparatu dzieciom poniżej 12 lat można rozważyć, gdy spodziewane korzyści są większe niż w przypadku zastosowania insuliny krótkodziałającej. W przypadku jednoczesnego stosowania pioglitazonu i insuliny istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca (szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności serca) - należy to wziąć pod uwagę przed zastosowaniem leczenia skojarzonego. W przypadku leczenia skojarzonego należy obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki. Jeśli wystąpi nasilenie objawów ze strony układu krążenia, należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. W okresie ciąży u pacjentek z cukrzycą zalecana jest wzmożona kontrola stopnia wyrównania cukrzycy. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i (lub) stosowanej diety.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Często: reakcja alergiczna w miejscu podania (rumień, obrzęk, świąd). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji (regularna zmiana miejsca podania leku może zapobiec lub zmniejszyć występowanie tej reakcji). Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości.

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (np. inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), antagoniści receptora angiotensyny II, β-adrenolityki, oktreotyd, alkohol. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać następujące substancje: doustne środki antykoncepcyjne, kortykosteroidy, hormony tarczycy, danazol, selektywne β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina).

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat podaje się w iniekcjach podskórnych w górną część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było wykorzystane częściej niż ok. raz w miesiącu. Preparat można podawać krótko przed posiłkiem lub - w razie potrzeby - zaraz po posiłku.

  • Uwagi

    Podczas leczenia należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi i moczu. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do osłabienia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występuje hipoglikemia oraz u pacjentów, którzy nie rozpoznają objawów zapowiadających hipoglikemię należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdów.

  • Danych o lekach dostarcza: