Heparinum WZF

  • Skład

    1 fiolka (5 ml) zawiera 25 000 j.m. soli sodowej heparyny. 1 ml roztworu zawiera 9 mg alkoholu benzylowego.

  • Działanie

    Niefrakcjonowana heparyna. Zmniejsza krzepliwość krwi wpływając aktywująco na główny inhibitor układu krzepnięcia - antytrombinę III. Tworzy kompleks z AT III, który unieczynnia trombinę i aktywowany czynnik X (Xa). W większych dawkach heparyna zapobiega przekształcaniu fibrynogenu w fibrynę. Po podaniu dożylnym początek działania przeciwzakrzepowego występuje w ciągu kilkunastu sekund, maksymalne działanie występuje po 10 min. Działanie utrzymuje się przez 2-4 h. Heparyna jest metabolizowana głównie w wątrobie.

  • Wskazania

    Leczenie zakrzepowego zapalenia żył głębokich, zatoru tętnicy płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej, ostrych obwodowych zatorów tętniczych. Zabiegi w krążeniu pozaustrojowym i zabiegi hemodializy. Diagnozowanie i leczenie ostrych i przewlekłych koagulopatii ze zużycia czynników krzepnięcia (np. DIC - zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Niepoddające się kontroli krwawienia, m.in. z miejsc objętych procesem nowotworowym, wrzód trawienny i żylaki odbytu. Krwotok wewnątrzczaszkowy, zakrzepica naczyń krwionośnych mózgu, zagrażające poronienie, bakteryjne zapalenie wsierdzia, retinopatie. Hemofilia, skazy krwotoczne, z wyjątkiem zespołu wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Małopłytkowość (obecnie lub w wywiadzie). Choroby wątroby o ciężkim przebiegu (w tym żylaki przełyku). Plamica, Czynna gruźlica. Nadciśnienie tętnicze o ciężkim przebiegu. Zwiększona przepuszczalność naczyń włosowatych. Rozległe urazy. Podawanie leku jest przeciwwskazane przed zabiegami okulistycznymi i neurochirurgicznymi (możliwość krwotoku). Miesiączka nie stanowi przeciwwskazania do stosowania leku.

  • Środki ostrożności

    Bardzo ostrożnie, monitorując pacjenta, stosować u pacjentów poddanych znieczuleniu rdzeniowemu. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby, cukrzycą, nadwrażliwością na heparyny drobnocząsteczkowe, zaburzeniami homeostazy w wywiadzie, w wieku podeszłym (zwłaszcza u kobiet). Heparyna powoduje wydłużenie czasu protrombinowego. U pacjentów stosujących heparynę, którym podawano środki znieczulające w okolicy opony twardej lub poddanych znieczuleniu rdzeniowemu, bardzo rzadko odnotowano powstanie krwiaka nadtwardówkowego lub krwiaka rdzenia, powodującego przemijające, a nawet trwałe porażenie. Ryzyko wystąpienia krwiaka jest większe podczas powtarzanych nakłuć lędźwiowych i podawania leków wpływających na hemostazę, takich jak NLPZ, leki hamujące czynność płytek - jeśli podanie heparyny jest konieczne, można podać ją 4 h przed zabiegiem, również w przypadku zabiegów na gałce ocznej lub uchu środkowym. Heparyna może hamować wydzielanie aldosteronu, wywołując hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, przewlekłą niewydolnością nerek, kwasicą metaboliczną w wywiadzie, hiperkaliemią lub przyjmujących leki oszczędzające potas. Ryzyko hiperkaliemii nasila się podczas długotrwałego stosowania leku. U kobiet po 60 rż. przyjmujących heparynę długotrwale oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek istnieje ryzyko wystąpienia powikłań krwotocznych. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego ostrożnie stosować u niemowląt i dzieci do 3 lat, szczególnie u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie.

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży stosować wyłącznie w ściśle uzasadnionych przypadkach, po szczegółowym rozważeniu ryzyka i korzyści dla kobiety. Lek należy szczególnie ostrożnie podawać w trzecim trymestrze ciąży i okresie okołoporodowym ze względu na ryzyko krwawień. Heparyna nie przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiet karmiących.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić krwawienia, hiperkaliemia (po 5 do 27 dniach stosowania), hipoaldosteronizm, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz i stężenia wolnych kwasów tłuszczowych we krwi, podczas długotrwałego podawania - osteoporoza i przemijające łysienie. Obserwowano małopłytkowość (najczęściej pomiędzy 6-12 dniem stosowania), w tym przypadki małopłytkowości o ciężkim przebiegu, tzw. zespół białego zakrzepu z zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi (np. z martwicą skóry lub zgorzelą kończyn - w przypadku stwierdzenia małopłytkowości lek należy odstawić. Rzadko: skórne i uogólnione reakcje nadwrażliwości (sporadycznie przypadki wstrząsu anafilaktycznego).

  • Działanie z innymi lekami

    Kwas acetylosalicylowy, dekstran, fenylbutazon, indometacyna, dipirydamol, cefamandol, cefoperazon i antytrombina III mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe heparyny. Jednoczesne podawanie heparyny i aprotyniny wydłuża dodatkowo czas wykrzepiania pełnej krwi. Nitrogliceryna może znacząco zmniejszać skuteczność działania heparyny - w razie konieczności jednoczesnego stosowania (szczególnie gdy nitrogliceryna jest podawana dożylnie) należy często oznaczać czas kaolinowo-kefalinowy i w razie potrzeby zwiększyć dawkę heparyny. Glikozydy naparstnicy, tetracykliny, nikotyna, chinina i leki przeciwhistaminowe mogą osłabić działanie heparyny. Podczas jednoczesnego stosowania heparyny i inhibitorów ACE nasila się ryzyko hiperkaliemii. Podczas jednoczesnego stosowania heparyny i leków trombolitycznych zwiększa się ryzyko komplikacji krwotocznych (należy kontrolować czas kaolinowo-kefalinowy APTT).

  • Dawkowanie

    Dożylnie w powtarzanych wstrzyknięciach lub we wlewie po rozcieńczeniu w 5% roztworze glukozy lub 0,9% roztworze NaCl. Dawki i szybkość wlewu należy ustalać indywidualnie na podstawie wyników testów czynności układu krzepnięcia, czas kaolinowo-kefalinowy (APTT) powinien zostać wydłużony 1,5-2,5 razy w odniesieniu do średnich wartości prawidłowych lub wartości wyjściowych. Zakrzepowe zapalenie żył głębokich, zator tętnicy płucnej, niestabilna dławica piersiowa, ostre obwodowe zatory tętnicze. Dorośli: dawka początkowa wynosi 5000 j.m., w ciężkich zatorach tętnicy płucnej dawkę można zwiększyć do 10000 j.m.; dawka podtrzymująca wynosi 1000-2000 j.m./h we wlewie dożylnym lub 5000-10000 j.m. we wstrzyknięciach dożylnych powtarzanych co 4 h. U pacjentów w wieku podeszłym może być wymagane zmniejszenie dawek. Dzieci i dorośli o małej masie ciała: dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg mc.; dawka podtrzymująca 15-25 j.m./kg mc./h we wlewie dożylnym lub 100 j.m./kg mc. we wstrzyknięciach dożylnych powtarzanych co 4 h. Krążenie pozaustrojowe. Dawka początkowa wynosi 300 j.m./kg mc., następnie należy kontynuować podawanie, utrzymując czas koagulacji aktywowanej (ACT) w przedziale 400-500 s. Hemodializa. Dawka początkowa wynosi 1000-5000 j.m.; dawka podtrzymująca 1000-2000 j.m./h, aby utrzymać czas krzepnięcia >40 min. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, należy stosować mniejsze dawki heparyny. Lek podaje się zwykle przez 7-10 dni.

  • Uwagi

    Podczas długotrwałego stosowania należy oznaczać liczbę płytek krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz przy przedłużającym się leczeniu (szczególnie >7 dni) należy oznaczać stężenie potasu we krwi.

  • Danych o lekach dostarcza: