Portal Świat Zdrowia:
| Rejestracja

Sekcje tematyczne

  Świat Zdrowia
Świat Kardiologii i Diabetologii
Kardiologia
Diabetologia

Encyklopedia leków

Nazwa leku

Helides
Zentiva
  • Helides , kaps. dojelitowe, twarde, 28 szt.
  • Helides , kaps. dojelitowe, twarde, 14 szt.
  • Helides , kaps. dojelitowe, twarde, 28 szt.
Choroba refluksowa przełyku: leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku, długotrwałe stosowanie w celu zapobiegania nawrotom refluksowego zapalenia przełyku, leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku. W skojarzeniu z odpowiednimi antybiotykowymi schematami leczenia w celu eradykacji zakażenia Helicobacter pylori, jak również w leczeniu choroby wrzodowej dwunastnicy współistniejącej z zakażeniem Helicobacter pylori oraz w zapobieganiu nawrotom choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy u pacjentów z owrzodzeniem współistniejącym z zakażeniem Helicobacter pylori. Pacjenci wymagający leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ): leczenie wrzodów żołądka wywołanych leczeniem NLPZ, zapobieganie wystąpieniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych ze stosowaniem leków z grupy NLPZ, u pacjentów z grupy ryzyka. Długotrwałe leczenie po terapii dożylnej stosowanej zapobiegawczo przeciw nawrotom krwawienia z wrzodów trawiennych. Zespół Zollingera-Ellisona.
1 kaps. dojelitowa zawiera 20 mg lub 40 mg esomeprazolu w postaci dwuwodnej soli magnezowej. Lek zawiera sacharozę.
S-izomer omeprazolu, specyficzny inhibitor pompy protonowej (H+/K+- ATP-azy) w komórkach okładzinowych żołądka. Hamuje wydzielanie kwasu solnego zarówno podstawowe, jak i stymulowane. Zmniejszenie wydzielania kwasu solnego zwiększa stężenie gastryny w surowicy. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Biodostępność po jednorazowym podaniu dawki 40 mg wynosi 64% i zwiększa się do 89% po podaniu wielokrotnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga do 2 h. W 97% wiąże się z białkami osocza. T0,5 w przypadku leczenia długotrwałego wynosi 1,3 h. Metabolizowany jest przez układ cytochromów P-450 (przy udziale izomerów CYP2C19 i CYP3A4), a wydalany głównie w postaci metabolitów - 80% dawki z moczem, pozostała część z kałem. U pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby metabolizm esomeprazolu może być spowolniony. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby całkowita ekspozycja na esomeprazol jest 2-krotnie zwiększona. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie należy spodziewać się zmian w metabolizmie esomeprazolu.
Nadwrażliwość na esomeprazol, pochodne benzoimidazolu lub na pozostałe składniki leku. Jednoczesne stosowanie z nelfinawirem.
W razie wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak: znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, trudności w przełykaniu, krwawe wymioty, smoliste stolce), należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Leczenie esomeprazolem może złagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźnić jej rozpoznanie. Pacjenci przyjmujący lek długotrwale (szczególnie leczeni dłużej niż rok) powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską. Inhibitory pompy protonowej, szczególnie stosowane w dużych dawkach oraz w długotrwałej terapii (powyżej 1 roku), mogą nieznacznie zwiększać ryzyko występowania złamań kości biodrowej, kości nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób w podeszłym wieku lub u pacjentów z innymi rozpoznanymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem wystąpienia osteoporozy powinni otrzymać opiekę zgodnie z obecnymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni przyjmować odpowiednią dawkę witaminy D oraz wapnia. Leczenie z zastosowaniem leków z grupy inhibitorów pompy protonowej może prowadzić do nieznacznego zwiększenia ryzyka występowania w obrębie przewodu pokarmowego zakażeń powodowanych bakteriami Salmonella i Campylobacter. U pacjentów, u których przypuszcza się, że leczenie będzie długotrwałe lub przyjmujących inhibitory pompy protonowej łącznie z digoksyną lub innymi lekami mogącymi wywołać hipomagnezemię (np. diuretyki), należy rozważyć pomiar stężenia magnezu we krwi przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami pompy protonowej oraz okresowe pomiary w trakcie leczenia. Esomeprazol, tak jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 z powodu hipo- lub achlorhydrii.
Należy zachować ostrożność stosując lek w ciąży. Dane dotyczące zastosowania mieszaniny racemicznej omeprazolu u większej grupy kobiet w okresie ciąży, uzyskane z badań epidemiologicznych, świadczą o tym, że nie uszkadza płodu i nie posiada szkodliwego wpływu na jego rozwój. Nie należy stosować leku u kobiet karmiących piersią.
Często: bóle brzucha, zaparcie, biegunka, wzdęcia, nudności i (lub) wymioty, bóle głowy. Niezbyt często: obrzęki obwodowe, bezsenność, zawroty głowy, parestezje, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka, złamania kości biodrowej, kości nadgarstka lub kręgosłupa. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości, np.: gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna i (lub) wstrząs, hiponatremia, pobudzenie, splątanie, depresja, zaburzenia smaku, niewyraźne widzenie, skurcz oskrzeli, zapalenie jamy ustnej, zakażenie grzybicze (kandydoza) przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki, łysienie, nadwrażliwość na światło, bóle stawów, bóle mięśni, złe samopoczucie, nasilone pocenie się. Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia, agresja, halucynacje, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, osłabienie siły mięśniowej, śródmiąższowe zapalenie nerek, ginekomastia. Częstość nieznana: hipomagnezemia, ciężka hipomagnezemia może mieć związek z hipokalcemią.
Esomeprazol może zmieniać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH - może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu oraz zwiększać wchłanianie digoksyny. Stwierdzono, że omeprazol reaguje z niektórymi inhibitorami proteaz - zwiększenie pH w układzie pokarmowym podczas leczenia może wpływać na wchłanianie inhibitorów proteaz. W przypadku stosowania atazanawiru i nelfinawiru, stwierdzono zmniejszenie ich stężenia w osoczu podczas jednoczesnego stosowania z omeprazolem - ze względu na podobne efekty farmakodynamiczne i właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i esomeprazolu, jednoczesne podawanie esomperazolu i atazanawiru nie jest zalecane, natomiast jednoczesne stosowanie esomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Esomperazol hamuje aktywność CYP2C19 i może zwiększać stężenie we krwi leków metabolizowanych przez ten izoenzym, tj.: diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp. - może być konieczne (szczególnie w przypadku pacjentów stosujących esomeprazol doraźnie) zmniejszenie dawek tych leków. W pojedynczych przypadkach, podczas równoczesnego stosowania esomeprazolu z warfaryną obserwowano zmiany wartości INR; zaleca się kontrolowanie współczynnika INR w trakcie rozpoczynania i kończenia podawania leku pacjentom podczas leczenia skojarzonego. Stosowanie z cyzaprydem może powodować wydłużenie T0,5 esomeprazolu i zwiększenie AUC. Esomeprazol nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji w trakcie jednoczesnego stosowania naproksenu lub rofekoksybu. Jednoczesne podawanie esomeprazolu z lekiem hamującym CYP3A4 (np. klarytromycyną w dawce 500 mg 2 razy na dobę) powoduje zwiększenie ekspozycji na esomperazol. Jednoczesne podawanie preparatu z innymi lekami hamującymi jednocześnie CYP3A4 i CYP2C19 może powodować ponad dwukrotne zwiększenie ekspozycji na omeprazol. Jednoczesne stosowanie worykonazolu, inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 zwiększało AUC o 280%. Nie ma konieczności rutynowego dostosowywania dawki esomeprazolu w opisanych sytuacjach (leki wpływające na izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4), jednak należy rozważyć dostosowanie dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, u których wskazane jest długotrwałe leczenie. Zastosowanie substancji czynnych indukujących zwiększoną aktywność CYP2C19, CYP3A4 lub obu wymienionych cytochromów (takich jak ryfampicyna i dziurawiec) może prowadzić do zmniejszenia stężenia esomeprazolu w osoczu poprzez zwiększenie tempa jego metabolizmu.
Doustnie. Dorośli i młodzież >12 lat. Choroba refluksowa przełyku: leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku - 40 mg raz na dobę przez 4 tyg.; jeśli nie będzie poprawy leczenie można kontynuować przez kolejne 4 tyg.; zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku: 20 mg raz na dobę; objawowe leczenie choroby refluksowej przełyku: jeśli wykluczono zapalenie błony śluzowej przełyku: 20 mg raz na dobę przez 4 tyg. U pacjentów, u których objawy nie ustąpią po 4 tyg. leczenia, należy zweryfikować diagnozę w celu wykrycia innej przyczyny dolegliwości. Po ustąpieniu dolegliwości stosować 20 mg raz na dobę w celu kontrolowania przebiegu choroby (u osób dorosłych dawka ta może być stosowana doraźnie, w razie potrzeby). U pacjentów leczonych NLPZ, u których występuje ryzyko wrzodów żołądka i dwunastnicy, nie zaleca się podawania doraźnego w przypadku nawrotu dolegliwości. Dorośli. Eradykacja Helicobacter pylori w połączeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym: 20 mg 2 razy na dobę przez 7 dni w połączeniu z 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny (także 2 razy na dobę). Pacjenci wymagający leczenia NLPZ: leczenie wrzodów żołądka - 20 mg raz na dobę przez 4-8 tyg; zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy związanych z leczeniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka: 20 mg raz na dobę. Przedłużone leczenie po terapii dożylnej stosowanej zapobiegawczo przeciw nawrotom krwawienia z wrzodów trawiennych: 40 mg raz na dobę przez 4 tyg. Zespół Zollingera-Ellisona: dawka początkowa: 40 mg 2 razy na dobę, następnie dawkę należy ustalić indywidualnie (najczęściej dawki 80 -160 mg na dobę są wystarczające do kontrolowania objawów), leczenie kontynuować tak długo jak istnieją wskazania kliniczne. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby dawka maksymalna wynosi 20 mg raz na dobę.
Kaps. należy połykać w całości i popijać płynem, nie należy ich żuć ani kruszyć; w przypadku pacjentów, którzy mają trudności z połykaniem kaps. można otworzyć i rozpuścić jej zawartość w połowie szklanki wody (nie należy rozpuszczać w żadnym innym płynie, ponieważ otoczka zabezpieczająca przed działaniem soku żołądkowego może zostać uszkodzona). Tak przygotowany roztwór, należy wypić w ciągu 30 min od przygotowania; następnie ponownie napełnić szklankę wodą do połowy i wypić, granulek nie żuć i kruszyć. Jeśli pacjent nie może samodzielnie połykać, można podać przygotowany w powyższy sposób roztwór poprzez zgłębnik do żołądka.
Zwiększone stężenie CgA może wpływać na diagnostykę guzów neuroendokrynnych, aby tego uniknąć, leczenie esomeprazolem należy przerwać co najmniej pięć dni przed oznaczaniem CgA.

Moje kontozwiń

Aby korzystać z Mojego Konta lub zarejestruj!

Newsletter

Zawsze najświeższe informacje! Nowe opinie na interesujące Ciebie tematy. Zapisz się na newsletter.