Grypostop

  • Skład

    1 tabl. powl. zawiera 325 mg paracetamolu, 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, 15 mg bromowodorku dekstrometorfanu.

  • Działanie

    Wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, przeciwkaszlowe i udrożniające przewody nosowe i ujścia zatok obocznych nosa, zmniejsza ilość wydzieliny śluzowej oraz przekrwienie i obrzęk błony śluzowej przewodów nosowych. Paracetamol działa przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, głównie poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy prostaglandynowej w o.u.n. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, maksymalne stężenie we krwi osiąga po 30-60 min, przenika do płynów ustrojowych i narządów wewnętrznych, w około 25% wiąże się z białkami osocza. T0,5 wynosi 3-4 h. Jest metabolizowany w wątrobie, wydalany z moczem w postaci glukuronianów, siarczanów i po sprzężeniu z cysteiną. Chlorowodorek pseudoefedryny obkurcza naczynia krwionośne, zmniejszając przekrwienie błony śluzowej nosa. Jest wydalany z moczem w postaci nie zmienionej. Bromowodorek dekstrometorfanu wykazuje działanie hamujące odruch kaszlu przez bezpośredni wpływ na ośrodek kaszlu w rdzeniu przedłużonym, przez co zmniejsza nasilenie suchego, drażniącego kaszlu. Wchłania się szybko z przewodu pokarmowego. Działanie przeciwkaszlowe występuje po około 30 min po podaniu i utrzymuje się przez 5-6 h. W dawkach leczniczych lek nie hamuje czynności nabłonka rzęskowego oskrzeli.

  • Wskazania

    Doraźne zwalczanie objawów przeziębienia, grypy, stanów grypopodobnych (gorączka, katar, kaszel, ból głowy, ból gardła, bóle mięśniowe i kostno-stawowe).

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Niedokrwistość, ciężka niewydolność wątroby lub nerek, dzieci poniżej 12 rż., jednoczesne leczenie inhibitorami MAO (obecnie lub w ciągu ostatnich 2 tygodni), u pacjentów jednocześnie przyjmujących inne leki zawierające paracetamol, dekstrometrofan lub pseudoefedrynę. Kaszel z dużą ilością wydzieliny, astma oskrzelowa i kaszel związany z astmą oskrzelową, ciężkie nadciśnienie, ciężka choroba niedokrwienna serca, mukowiscydoza, ciąża i okres karmienia piersią.

  • Środki ostrożności

    Stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek. Podczas stosowania preparatu nie należy pić alkoholu ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia toksycznego uszkodzenia wątroby. Nie należy stosować równocześnie innych leków działających depresyjnie na o.u.n. Ostrożnie stosować jeśli u pacjenta wystąpią trudności w oddychaniu, w przypadku rozedmy płuc, przewlekłego zapalenia oskrzeli, przerostu gruczołu krokowego, nadczynności tarczycy, cukrzycy, nadciśnienia, choroby niedokrwiennej serca, choroby tętnic, jaskry z zamkniętym kątem przesączania, guza chromochłonnego nadnerczy. Należy zachować ostrożność w przypadku stosowania preparatu u osób w podeszłym wieku, ze względu na większe prawdopodobieństwo występowania działań niepożądanych ze strony układu nerwowego. Należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących leki uspokajające, osłabionych lub unieruchomionych przez dłuższy czas.

  • Ciąża i laktacja

    Leku nie stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwzględnie konieczne. Nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

  • Efekty uboczne

    Mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, spłycenie oddechu, wysypka, świąd, zmiany ciśnienia tętniczego. Obserwowano zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: od nieistotnego klinicznie podwyższenia enzymów wątrobowych aż do uszkodzenia wątroby. Działanie hepatotoksyczne jest nasilone szczególnie w przypadkach niedożywienia, alkoholizmu oraz współistniejących chorób, a także podczas jednoczesnego przyjmowania niektórych leków. Rzadko obserwowano: senność, zawroty głowy, euforię, nadmierne uspokojenie, uczucie pustki w głowie, niepokój, nerwowość, rozdrażnienie, zaburzenia nastroju, pobudzenie psychomotoryczne, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, reakcje alergiczne. Bardzo rzadko: agranulocytozę, thrombocytopenię, neutropenię. Niektóre objawy (np. nudności, wymioty, senność, zawroty głowy, spłycenie oddechu) mogą występować częściej i w większym nasileniu u pacjentów unieruchomionych.

  • Działanie z innymi lekami

    Propranolol oraz inhibitory MAO mogą potęgować działanie preparatów sympatykomimetycznych m.in. pseudoefedryny i mogą powodować przełomy nadciśnieniowe - nie stosować podczas leczenia inhibitorami MAO (należy zachować 2-tygodniową przerwę po ich odstawieniu). Metoklopramid i domperidon zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast cholestryramina, wszystkie cholinolityki oraz petydyna, pentazocyna i dimorfina obniżają jego wchłanianie. Salicylamid wydłuża działanie paracetamolu. Leki uspokajające i nasenne nasilają jego przeciwbólowe działanie. Propranolol zwiększa szybkość absorpcji paracetamolu, natomiast salbutamol podawany doustnie zmniejsza szybkość jego absorpcji. Nizatydyna oraz zidowudyna mogą zwiększać stężenie paracetamolu w osoczu. Probenecid zmniejsza jego wydalanie z ustroju. Preparaty o antagonistycznym działaniu na receptory 5-HT3 (np. topisetron, granisetron) mogą zmniejszać przeciwbólowe działanie paracetamolu. Paracetamol nasila działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych, przeciwzakrzepowych z grupy kumaryn oraz ośrodkowe działanie kofeiny; wydłuża okres półtrwania chloramfenikolu oraz nasila jego toksyczność; stosowany łącznie z inhibitorami MAO może wywołać stan pobudzenia, wysoką gorączkę, wzrost ciśnienia krwi, zaburzenia rytmu serca; podawany z innymi preparatami z grupy NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek. Stosowany razem z ryfampicyną, lekami przeciwpadaczkowymi, barbituranami oraz innymi lekami indukującymi enzymy mikrosomalne zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Pseudoefedryna nasila działanie innych leków sympatykomimetycznych, może osłabiać działanie metyldopy, guanetydyny i rezerpiny. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne nasilają jej działanie. Stosowana jednocześnie z anastetykami wziewnymi może wywołać zaburzenia rytmu serca. Jednoczesne stosowanie pseudoefedryny i tramadolu może powodować niedokrwienne zapalenie okrężnicy. Wodorotlenek glinu zwiększa, a kaolin zmniejsza jej absorpcję. Dekstrometorfan wzmacnia działanie inhibitorów MAO, leków działających depresyjnie na o.u.n., alkoholu oraz leków zapierających. Leki hamujące enzymy mikrosomalne, głównie izoenzym CYP2D6 (amiodaron, haloperidol, propafenon, chinidyna, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, wenlafaksyna, risperidon) mogą hamować metabolizm dekstromorfanu. Jednoczesne stosowanie dekstrometorfanu z lidokainą lub z preparatami z grupy NLPZ może nasilać ich działanie przeciwbólowe.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Pacjenci powyżej 12 rż.: 2 tabl. 3-4 razy na dobę; maksymalnie do 8 tabl. na dobę.

  • Uwagi

    Lek może wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu – należy zachować ostrożność.

  • Danych o lekach dostarcza: