Glucosum

  • Skład

    100 ml roztworu 10% zawiera 10 g glukozy; 100 ml roztworu 20% zawiera 20 g glukozy.

  • Działanie

    Hipertoniczny w stosunku do krwi roztwór glukozy do podawania parenteralnego. Glukoza stanowi główny substrat przemian energetycznych w organizmie, jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania wszystkich tkanek organizmu, szczególnie tych, które są uzależnione od jej bezpośredniego metabolizmu, jak np. tkanka nerwowa. Uczestnicząc w glukoneogenezie wymaga odpowiedniej podaży insuliny, co w pewnych stanach chorobowych ogranicza jej stosowanie. W roztworach powyżej 15% wymaga podawania do dużych naczyń, gdyż w wysokich stężeniach ma działanie drażniące na żyły obwodowe spowodowane wysoką hiperosmolarnością roztworu. Może również zwiększać diurezę przez działanie osmotyczne, jeżeli podaż przekracza szybkość wykorzystania glukozy (maksymalnie 0,75 g/kg m.c./h). W okresie bezpośrednio po operacjach często obserwowana jest zmniejszona tolerancja glukozy. Przy nagłym przerwaniu wlewu hipertonicznego roztworu glukozy może dochodzić do wtórnej hipoglikemii. 100 ml roztworu 10% dostarcza 40 kcal (167 kJ), osmolarność wynosi 557 mosmol/l. 100 ml roztworu 20% dostarcza 80 kcal (344,5 kJ), osmolarność wynosi 1114 mosmol/l.

  • Wskazania

    Hipoglikemia, źródło węglowodanów w żywieniu pozajelitowym całkowitym i częściowym, krótkotrwałe podwyższenie wartości energetycznej podawanych płynów. Rozpuszczalnik leków podawanych pozajelitowo.

  • Przeciwwskazania

    Hiperglikemia, hiperosmia, odwodnienie hipotoniczne, przewodnienie, hipokaliemia. W stężeniach powyżej 15% nie podawać do naczyń obwodowych.

  • Efekty uboczne

    Preparat podawany jako jedyny płyn prowadzi do hipoosmolarności, dyselekrolitemii. Podawany w stężeniach powyżej 15% do naczyń obwodowych wywołuje miejscowe zmiany zakrzepowo-zapalne. Może powodować diurezę osmotyczną, hiperglikemię, glukozurię, a po przerwaniu wlewu wtórną hipoglikemię. Roztwory powyżej 15% wykazują działanie miejscowo drażniące, co może być przyczyną rozwoju zmian zapalnych, bolesności w miejscu wstrzyknięcia.

  • Działanie z innymi lekami

    Nie podawać w połączeniu z: aminofiliną, barbituranami, erytromycyną, hydrokortyzonem, warfaryną, kanamycyną, sulfonamidami, witaminą B12.

  • Dawkowanie

    Podskórnie, domięśniowo lub dożylnie, w zależności od potrzeby. Roztwory 10% można podawać we wstrzyknięciach i wlewach dożylnych do naczyń obwodowych, roztwory powyżej 15% - we wlewach do naczyń centralnych. Zapotrzebowanie dobowe na węglowodany stanowi zazwyczaj 1,5-3,0 g/kg m.c. i jest uzależnione od zapotrzebowania energetycznego organizmu, stanu nawodnienia i stężenia elektrolitów krwi.

  • Uwagi

    Podczas stosowania roztworu należy kontrolować skład elektrolitowy krwi, wskaźniki stopnia nawodnienia oraz okresowo glikemię.

  • Danych o lekach dostarcza: