Gensulin R

  • Skład

    1 fiolka (10 ml) zawiera 1000 j.m., a 1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) zawiera 300 j.m. insuliny ludzkiej rozpuszczalnej.

  • Działanie

    Preparat zawiera insulinę ludzką o krótkim czasie działania, otrzymywaną metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi. Ponadto ma działanie anaboliczne i antykataboliczne - różne w zależności od rodzaju tkanki. W tkance mięśniowej powoduje nasilenie syntezy glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek, zwiększenie wychwytu aminokwasów z jednoczesnym zmniejszeniem intensywności procesów glikogenolizy, glukoneogenezy, ketogenezy, lipolizy, katabolizmu białek i zużycia aminokwasów.

  • Wskazania

    Cukrzyca wymagająca leczenia insuliną. Cukrzyca u kobiet w ciąży.

  • Przeciwwskazania

    Hipoglikemia. Nadwrażliwość na insulinę lub pozostałe składniki preparatu, chyba, że jest to częścią programu odczulania.

  • Środki ostrożności

    Zmiana typu lub marki stosowanej insuliny może spowodować konieczność modyfikacji dawkowania - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. W przypadku zmiany preparatu z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką u niektórych pacjentów może być konieczna zmiana dawki (powinna ona nastąpić przy podaniu pierwszej dawki nowej insuliny lub w czasie pierwszych kilku tygodni lub miesięcy jej stosowania). U pacjentów, u których kontrola glikemii znacznie się poprawiła (np. przez zastosowanie intensywnej insulinoterapii), objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub wcale się nie pojawić. Inne sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: długotrwała cukrzyca, neuropatia cukrzycowa, jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. β-adrenolityków), zmiana preparatu z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką. Nieodpowiednie dawkowanie lub przerwanie leczenia, zwłaszcza w przypadku cukrzycy insulinozależnej, może prowadzić do hiperglikemii i kwasicy ketonowej. Zapotrzebowanie na insulinę może ulec znacznej zmianie w przypadku chorób trzustki, nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas chorób z wysoką gorączką, ciężkiego zakażenia, chorób i zaburzeń czynności przewodu pokarmowego, przebiegających z nudnościami, wymiotami, biegunką, powolnym opróżnianiem żołądka oraz z zaburzeniami wchłaniania, jak również w przypadku zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku zmiany aktywności fizycznej pacjenta lub sposobu odżywiania. Podczas długotrwałego leczenia insuliną może rozwinąć się oporność na insulinę - w przypadku jej wystąpienia należy stosować większe dawki insuliny. U pacjentów leczonych pioglitazonem w skojarzeniu z insuliną istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności serca (szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności serca) - należy to wziąć pod uwagę w przypadku rozważania leczenia skojarzonego pioglitazonem i preparatem. Jeśli stosuje się leczenie skojarzone, pacjentów należy obserwować, czy nie występują u nich objawy przedmiotowe i podmiotowe niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki; należy zaprzestać stosowania pioglitazonu w przypadku nasilenia się objawów ze strony układu krążenia.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. W okresie ciąży u pacjentek z cukrzycą konieczne jest dokładne kontrolowanie poziomu glukozy i ogólnego stanu zdrowia. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w II i III trymestrze ciąży, po porodzie gwałtownie zmniejsza się. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i (lub) stosowanej diety, ponieważ w czasie laktacji zapotrzebowanie na insulinę jest mniejsze niż przed ciążą, a wyrównanie do pierwotnego zapotrzebowania następuje po 6-9 mies.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, a w skrajnych przypadkach do śmierci. Często: miejscowa reakcja alergiczna (rumień, obrzęk, swędzenie). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji. Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości (wysypka na całym ciele, duszność, świszczący oddech, zmniejszenie ciśnienia tętniczego, przyspieszone tętno, pocenie), w ciężkich przypadkach może zaistnieć zagrożenie życia.

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać leki o działaniu hiperglikemizującym tj.: glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, hormon wzrostu, danazol, β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina), leki tiazydowe, niacyna. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać leki o działaniu hipoglikemizującym tj.: doustne leki hipoglikemizujące, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (inhibitory MAO), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), nieselektywne β-adrenolityki, alkohol. Analogi somatostatyny (okreotyd, lanreotyd) mogą zmniejszać lub zwiększać zapotrzebowanie na insulinę.

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta na insulinę. Preparat należy podawać w ciągu 15 min przed posiłkiem. Preparat podaje się we wstrzyknięciach podskórnych w okolicę brzucha, pośladki, udo lub górną część ramienia. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać w obrębie tego samego obszaru, tak aby to samo miejsce nie było wykorzystane częściej niż ok. raz w miesiącu. Pomimo, że nie jest to zalecane, preparat można podać we wstrzyknięciu domięśniowym. W szczególnych okolicznościach preparat można podać dożylnie. Preparat można stosować w intensywnej insulinoterapii jako insulinę poposiłkową, prandialną. Insulina Gensulin R może być podawana jednocześnie z Gensulin N. Preparat może być stosowany w leczeniu skojarzonym z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi np.: metforminą lub glimepirydem.

  • Uwagi

    Pacjenci zamierzający przekroczyć przynajmniej 2 strefy czasowe będą wymagać zmiany schematu podawania insuliny. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do upośledzenia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występuje hipoglikemia oraz u pacjentów, którzy słabo odczuwają objawy zapowiadające hipoglikemię należy rozważyć możliwość prowadzenia pojazdów.

  • Danych o lekach dostarcza: