Gensulin M50 (50/50)

  • Skład

    1 fiolka (10 ml) zawiera 1000 j.m., a 1 wkład do wstrzykiwacza (3 ml) zawiera 300 j.m. insuliny ludzkiej dwufazowej (50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej).

  • Działanie

    Preparat jest dwufazową zawiesiną insuliny ludzkiej otrzymywanej metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli, zawierającą 50% insuliny rozpuszczalnej i 50% insuliny izofanowej. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, wywiera działanie anaboliczne, zwiększa transport glukozy do komórek i nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i wątrobie, zmniejsza glikogenolizę i glukoneogenezę, zwiększa lipogenezę w wątrobie i tkance tłuszczowej, hamuje lipolizę, zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Po podaniu podskórnym początek działania występuje w ciągu 30 min od podania, działanie maksymalne - między 2. a 8. h, a długość działania wynosi do 24 h i zależy od wielkości dawki.

  • Wskazania

    Cukrzyca wymagająca leczenia insuliną. Cukrzyca u kobiet w ciąży.

  • Przeciwwskazania

    Hipoglikemia. Nadwrażliwość na insulinę lub pozostałe składniki preparatu, chyba, że jest to częścią programu odczulania. Nie stosować dożylnie.

  • Środki ostrożności

    Zmiana typu lub marki stosowanej insuliny może spowodować konieczność modyfikacji dawkowania - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. U pacjentów, u których kontrola glikemii znacznie się poprawiła, objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub wcale się nie pojawić. Inne sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: okres po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką, długotrwała cukrzyca, neuropatia cukrzycowa, jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. β-adrenolityków). Nieodpowiednie dawkowanie lub przerwanie leczenia może prowadzić do hiperglikemii i kwasicy ketonowej (zwłaszcza w cukrzycy insulinozależnej). Zapotrzebowanie na insulinę może ulec znacznej zmianie w przypadku chorób trzustki, nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, zaburzeń czynności nerek i wątroby. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas chorób z wysoką gorączką, ciężkiego zakażenia, chorób i zaburzeń czynności przewodu pokarmowego, przebiegających z nudnościami, wymiotami, biegunką, powolnym opróżnianiem żołądka oraz z zaburzeniami wchłaniania, jak również w przypadku zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku zmiany aktywności fizycznej pacjenta lub sposobu odżywiania.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży. W okresie ciąży u pacjentek z cukrzycą zalecana jest wzmożona kontrola stopnia wyrównania cukrzycy. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży, po porodzie szybko zmniejsza się. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i(lub) stosowanej diety, ponieważ w czasie laktacji zapotrzebowanie na insulinę jest mniejsze niż przed ciążą, a wyrównanie do pierwotnego zapotrzebowania następuje po 6-9 mies.

  • Efekty uboczne

    Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności i(lub) drgawek, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci. Często: miejscowa reakcja alergiczna (rumień, obrzęk, swędzenie). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji. Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości (wysypka, duszność, świszczący oddech, zmniejszenie ciśnienia tętniczego, przyspieszone tętno, pocenie).

  • Działanie z innymi lekami

    Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać leki o działaniu hiperglikemizującym tj.: glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, hormon wzrostu, danazol, β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina), leki tiazydowe, niacyna. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać leki o działaniu hipoglikemizującym tj.: doustne leki hipoglikemizujące, salicylany, niektóre leki przeciwdepresyjne (inhibitory MAO), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), nieselektywne β-adrenolityki, alkohol. Analogi somatostatyny (okreotyd, lanreotyd) mogą zmniejszać lub zwiększać zapotrzebowanie na insulinę.

  • Dawkowanie

    Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta na insulinę. Preparat można stosować w klasycznej insulinoterapii, najczęstszym algorytmem jest 1, 2 lub 3 wstrzyknięcia na dobę. Preparat podaje się podskórnie w tkankę podskórną brzucha, pośladki, udo lub górną część ramienia. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać w obrębie tego samego obszaru. Preparat można podać we wstrzyknięciu domięśniowym, ale nie jest to zalecane. Preparat może być stosowany w leczeniu skojarzonym z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi np.: metforminą lub glimepirydem.

  • Uwagi

    Pacjenci zamierzający przekroczyć przynajmniej 2 strefy czasowe będą wymagać zmiany schematu podawania insuliny. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do upośledzenia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. U pacjentów, u których często występuje hipoglikemia oraz u pacjentów, którzy nie rozpoznają objawów zapowiadających hipoglikemię należy rozważyć możliwość prowadzenia pojazdów.

  • Danych o lekach dostarcza: