Furosemidum Polpharma

  • Skład

    1 tabl. zawiera 40 mg furosemidu.

  • Działanie

    Lek moczopędny z grupy diuretyków pętlowych. Hamuje resorpcję zwrotną jonu chlorkowego w ramieniu wstępującym pętli nefronu, nasilając wydalanie sodu. Zwiększa wydalanie potasu, wapnia, magnezu oraz fosforanów. Zmniejsza wydalanie kwasu moczowego. Obniża ciśnienie krwi oraz zmniejsza napięcie ścian naczyń krwionośnych. Biodostępność wynosi 60-70% i ulega zmniejszeniu w ciężkiej niewydolności nerek do 36-44%. Początek działania występuje w pierwszej godzinie po podaniu, działanie moczopędne utrzymuje się przez 6-8 h. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95%. Furosemid jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. T0,5 we krwi wynosi 1-1,5 h i może ulec wydłużeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Przenika przez barierę łożyska i do mleka matki.

  • Wskazania

    Leczenie obrzęków, u dorosłych i dzieci, związanych z zastoinową niewydolnością krążenia, marskością wątroby i chorobami nerek, gdy wskazane jest zastosowanie leków moczopędnych o silnym i szybkim działaniu. Nadciśnienie tętnicze u dorosłych, głównie w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu lub sulfonamidy. Bezmocz, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej. Stany przedśpiączkowe spowodowane marskością wątroby.

  • Środki ostrożności

    U pacjentów z niewydolnością nerek w przypadku nasilenia azotemii i skąpomoczu należy przerwać leczenie preparatem. U pacjentów z przerostem gruczołu krokowego lub zaburzeniami oddawania moczu istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrego zatrzymania moczu. Nadmierne odwodnienie może spowodować zapaść sercowo-naczyniową i zwiększać częstość występowania powikłań zatorowo-zakrzepowych. Pacjenci z marskością wątroby rozpoczynający leczenie furosemidem powinni być hospitalizowani; w celu zapobiegania hipokalemii i zasadowicy metabolicznej, podczas leczenia furosemidem, należy podawać preparaty chlorku potasu lub leki moczopędne oszczędzające potas (np. antagoniści aldosteronu). U pacjentów z marskością wątroby, leczonych jednocześnie ACTH lub kortykosteroidami działającymi ogólnoustrojowo, w przypadku gwałtownego odwodnienia lub przy niedostatecznej podaży elektrolitów może zwiększyć się ryzyko hipokaliemii. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, stosujących furosemid, częściej występują uszkodzenia słuchu objawiające się dzwonieniem lub szumem w uszach oraz niedosłuchem, które zwykle przemijajają po odstawieniu preparatu. U pacjentów z cukrzycą furosemid może nasilić jej objawy, a u pacjentów z cukrzycą utajoną może przyspieszyć jej ujawnienie.  

  • Ciąża i laktacja

    Bezpieczeństwo stosowania w ciąży: kategoria C. Lek może być stosowany w ciąży wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, stosować krótkotrwale. Ostrożnie stosować w okresie karmienia piersią - furosemid przenika do mleka matki, może hamować laktację.

  • Efekty uboczne

    Furosemid jest na ogół dobrze tolerowany. Działania niepożądane są zazwyczaj umiarkowane w nasileniu i tylko sporadycznie są przyczyną odstawienia leku. Mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, zaparcie, biegunka, ból brzucha, brak łaknienia, żółtaczka, podrażnienie żołądka, sporadycznie ostre zapalenie trzustki), o.u.n. (szumy uszne, ból i zawroty głowy, niewyraźne widzenie, widzenie na żółto, parestezje), układu immunologicznego (złuszczające zapalenie skóry, plamica, rumień wielopostaciowy, pokrzywka, wysypka, nadwrażliwość na światło, świąd, śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie naczyń). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości leczenie preparatem należy przerwać. Zaburzenia krwi i ukł. chłonnego: anemia, anemia hemolityczna i rzadko aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia, hiperglikemia, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi, rzadko agranulocytoza. Ponadto mogą wystąpić: hipotonia ortostatyczna, odwodnienie znacznego stopnia, hipowolemia, hiponatremia, hipokaliemia, hiapokalcemia, hipermagnezemia, hiperglikemia, glukozuria, uczucie niepokoju, osłabienie, gorączka, częstomocz, żółtaczka, zahamowanie laktacji.

  • Działanie z innymi lekami

    Leki moczopędne oszczędzające potas i inhibitory anhydrazy węglanowej nasialają działanie furosemidu. Spironolakton, triamteren, amilorid podawane jednocześnie z furosemidem zmniejszają wydalanie potasu z moczem i ograniczają ryzyko hipokalemii. Kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo, kortykotropina i amfoterycyna B zwiększają ryzyko wystąpienia hipokaliemii. Hipokaliemia spowodowana stosowaniem furosemidu nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy i zwiększa ryzyko wystąpienia zaburzeń rytmu serca zagrażających życiu. Furosemid zmienia czas trwania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna). Może osłabiać naczynioskurczowe działanie amin katecholowych. Zwiększa stężenie litu we krwi (nie zaleca się łącznego podawania obu leków; w przypadku konieczności równoczesnego stosowania należy kontrolować stężenie litu we krwi). Osłabia działanie insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Furosemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych. Nasila działanie salicylanów, co może prowadzić do zatrucia. Nasila ototoksyczne działanie antybiotyków aminoglikozydowych, kwasu etakrynowego  i innych leków o działaniu ototoksycznym. Stosowany jednocześnie z antybiotykami, które działają nefrotoksycznie zwiększa ich nefrotoksyczność. Leki z grupy NLPZ osłabiają działanie furosemidu; jednoczesne stosowanie furosemidu i NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Fenytoina i jej pochodne stosowane przez dłuższy czas osłabiają działanie furosemidu. Alkohol etylowy, barbiturany, narkotyczne leki przeciwbólowe nasilają hipotonię ortostatyczną.

  • Dawkowanie

    Doustnie. Dorośli: jednorazowa dawka początkowa wynosi zwykle 40-80 mg, podawać rano; w razie potrzeby dawkę początkową można zwiększyć lub zmniejszyć. W długotrwałym leczeniu obrzęków dawka podtrzymująca wynosi zwykle 40-80 mg/dobę; podawać 1-2 razy/dobę, co drugą dobę lub przez 2-4 kolejne dni każdego tygodnia. W leczeniu ciężkich obrzęków maksymalna dawka dobowa wynosi 600 mg, podawać w 3-4 dawkach. W przewlekłej niewydolności nerek stosowano dawki do 4 g/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku furosemid jest wolniej eliminowany z organizmu, co może wymagać zmiany dawkowania. Dzieci: zwykle 1-3 mg/kg mc./raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa, niezależnie od masy ciała dziecka, wynosi 40 mg. W leczeniu długotrwałym należy stosować najmniejszą dawkę skuteczną.

  • Uwagi

    W trakcie leczenia należy często kontrolować we krwi stężenie elektrolitów (szczególnie potasu, wapnia i magnezu), kreatyniny, mocznika, wskaźniki równowagi kwasowo-zasadowej oraz u pacjentów z cukrzycą stężenie glukozy we krwi i w moczu. Podczas stosowania leku mogą wystąpić objawy ograniczające sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów. Stosowanie furosemidu u noworodków zwiększa ryzyko przetrwania przewodu tętniczego Botalla. Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Danych o lekach dostarcza: