Forane

  • Skład

    1 butelka zawiera 250 ml izofluranu 100%.

  • Działanie

    Anestetyk wziewny. Indukcja znieczulenia, a zwłaszcza wybudzenie następują szybko. Nie dochodzi do nadmiernego wytwarzania śliny i wydzieliny tchawiczo-oskrzelowej, a odruch gardłowy i krtaniowy szybko ulegają stłumieniu. Stosując izofluran można szybko zmieniać głębokość znieczulenia. Rytm serca nie ulega zmianie, a wraz z pogłębieniem znieczulenia ogólnego nasila się hamowanie samoistnej czynności oddechowej. Podczas indukcji na ogół następuje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, które powraca do normy w wyniku pobudzenia na skutek zabiegu chirurgicznego. W fazie podtrzymywania znieczulenia ciśnienie tętnicze krwi obniża się proporcjonalnie do głębokości znieczulenia, lecz rytm serca nie ulega zmianie. W przypadku oddechu kontrolowanego i prawidłowej wartości pCO2, pojemność minutowa serca na ogół utrzymuje się na stałym poziomie mimo pogłębiania znieczulenia, głównie przez przyspieszenie czynności serca, które kompensuje zmniejszenie pojemności wyrzutowej serca. W przypadku samoistnej czynności oddechowej dochodzi do hiperkapnii, co może przyspieszać czynność serca i zwiększać pojemność minutową powyżej wartości obserwowanych w stanie czuwania. Przepływ mózgowy nie ulega zmianie podczas płytkiego znieczulenia izofluranem, ale na ogół zwiększa się w przypadku głębszego znieczulenia. Izofluran uwrażliwia mięsień sercowy na adrenalinę w jeszcze mniejszym stopniu niż enfluran. Izofluran podlega stosunkowo niewielkim przemianom metabolicznym w organizmie. W okresie pooperacyjnym zaledwie 0,17% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Maksymalne stężenie nieorganicznych fluorków w surowicy wynosi średnio mniej niż 5 µM/l i występuje ok. 4 h po znieczuleniu, osiągając wartości prawidłowe w ciągu 24 h. Nie stwierdzono toksyczności izofluranu w odniesieniu do nerek.

  • Wskazania

    Wziewny środek do znieczulenia ogólnego.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na izofluran lub inne halogenowe wziewne środki znieczulenia ogólnego. Rozpoznanie lub podejrzenie genetycznie uwarunkowanej hipertermii złośliwej.

  • Środki ostrożności

    Izofluran może powodować uszkodzenie wątroby (w bardzo rzadkich przypadkach martwicę wątroby), ryzyko zwiększa się przy narażeniu na wziewne halogenowe środki znieczulenia ogólnego w odstępie krótszym niż 3 miesiące. U pacjentów z chorobą wieńcową serca, ze względu na "zespół podkradania wieńcowego", konieczne jest utrzymanie prawidłowych parametrów hemodynamicznych w celu uniknięcia niedokrwienia mięśnia sercowego. Należy zachować ostrożność u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym (konieczne może być zastosowanie hiperwentylacji). Izofluran znacznie nasila działanie niedepolaryzujących środków zwiotczających. U genetycznie predysponowanych pacjentów znieczulenie preparatem może wyzwalać zwiększony metabolizm mięśni szkieletowych prowadzący do zwiększenia zapotrzebowania na tlen oraz zespół objawów klinicznych zwany hipertermią złośliwą (należy odstawić izofluran, podać dożylnie sól sodową dantrolenu i zastosować leczenie podtrzymujące czynności życiowe w celu przywrócenia prawidłowej ciepłoty ciała, wspomagać oddychanie i krążenie oraz wyrównać zaburzenia równowagi płynowo-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej; należy monitorować niewydolność nerek i podtrzymywać diurezę). Należy zachować ostrożność u pacjentów z utajonym oraz jawnym schorzeniem nerwowo-mięśniowym, zwłaszcza dystrofią Duchenne'a, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi po zastosowaniu wziewnych leków znieczulających, które może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i zgonów. U pacjentów tych może również wystąpić znaczne zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi oraz zmiany wskazujące na mioglobinurię - zaleca się wczesną i energiczną interwencję w celu wyrównania hiperkaliemii i leczenia utrzymujących się zaburzeń rytmu serca, a następnie przeprowadzenie badań w kierunku utajonego schorzenia nerwowo-mięśniowego. Wraz ze zwiększeniem głębokości znieczulenia, nasila się niedociśnienie tętnicze krwi i depresja oddechowa. U pacjentek poddawanych zabiegowi wyłyżeczkowania jamy macicy obserwowano zwiększoną utratę krwi. Podczas stosowania preparatu obserwowano przemijające wydłużenie czasu pojawienia się BSP w próbie bromosulfoftaleinowej oraz zwiększenie stężenia glukozy we krwi i kreatyniny w surowicy ze zmniejszeniem stężenia azotu mocznikowego, cholesterolu oraz aktywności fosfatazy alkalicznej.

  • Ciąża i laktacja

    Nie ustalono, czy stosowanie izofluranu w okresie ciąży jest bezpiecznie, ale nie ma powodów, by podejrzewać że lek stosowany do znieczulenia w okresie ciąży ma jakieś szczególne działania niepożądane. Po zabiegu przerwania ciąży obserwowano utratę krwi porównywalną ze stwierdzaną po znieczuleniu innymi środkami wziewnymi. Wykazano, że izofluran w stężeniu nie większym nić 0,75% jest bezpiecznym i skutecznym środkiem do podtrzymywania znieczulenia w cięciu cesarskim. U matek i noworodków nie stwierdzono działań niepożądanych będących wynikiem zastosowania leku. Należy zachować ostrożność przy podawaniu izofluranu kobietom karmiącym piersią. Nie wiadomo czy lek przenika do mleka matki.

  • Efekty uboczne

    Działania niepożądane leku zależą od jego dawki i zalicza się do nich depresję oddechową, niedociśnienie tętnicze krwi i zaburzenia rytmu serca. W okresie pooperacyjnym obserwowano dreszcze, nudności, wymioty i niedrożność jelit. Ponadto przemijające zwiększenie liczby białych krwinek nawet przy braku stresu będącego wynikiem zabiegu chirurgicznego. Przy jednoczesnym podawaniu podtlenku azotu u dorosłych ulega obniżeniu wartość MAC. Rzadko informowano o nadwrażliwości (w tym kontaktowym zapaleniu skóry, wysypce, duszności, świszczącym oddechu, dyskomforcie w klatce piersiowej, obrzęku twarzy lub reakcji anafilatycznej). W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić uszkodzenie wątroby, od niewielkiego, przemijającego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych do grożącej śmiercią martwicy wątroby.

  • Działanie z innymi lekami

    Izofluran nasila działanie wszystkich powszechnie stosowanych środków zwiotczających, a efekt ten jest szczególnie zaznaczony w przypadku środków niedepolaryzujących. Neostygmina nie ma wpływu na zwiotczające działania izofluranu. Wszystkie powszechnie stosowane środki zwiotczające mięśnie można podawać z izofluranem.

  • Dawkowanie

    Lek może być podawany wyłącznie w oddziałach szpitalnych wyposażonych w odpowiedni sprzęt anestezjologiczny przez personel posiadający odpowiednie przeszkolenie i doświadczenie w postępowaniu z chorymi poddawanymi znieczuleniu. Do dawkowania izofluranu należy stosować specjalnie kalibrowane parowniki w celu dokładnej kontroli stężenia podawanego środka wziewnego znieczulenia ogólnego. Indukcja znieczulenia: początkowo 0,5% obj., następnie 1,5-3,0% obj. Podtrzymanie znieczulenia: 1-2,5% obj. w mieszaninie tlen/podtlenek azotu lub 1,5-3,5% obj. z czystym tlenem; jeśli konieczne jest dodatkowe zwiotczenie mięśni można zastosować dodatkowo środek zwiotczający mięśnie. Minimalne stężenia pęcherzykowe (MAC) zmieniają się wraz z wiekiem: noworodki -1,6%, niemowlęta 1-6 mż. - 1,87%, niemowlęta 6-12 mż. - 1,8%; dorośli w wieku 26 +/- 4 - 1,28%, 44 +/- 7 - 1,15%, 64 +/- 5 - 1,05% (podano wartości w czystym tlenie). U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się mniejsze stężenia izofluranu do podtrzymania znieczulenia umożliwiającego przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego.

  • Uwagi

    Nie wolno dopuścić do wyschnięcia absorbentów CO2 w trakcie podawania wziewnych środków znieczulenia ogólnego. Jeśli istnieje podejrzenie, że absorbent CO2 uległ wysuszeniu, należy go wymienić. Lek może powodować nieznaczne obniżenie sprawności intelektualnej przez 2-3 dni po znieczuleniu. Niewielkie zmiany nastroju i objawy mogą utrzymywać się nawet przez 6 dni po podaniu leku.

  • Danych o lekach dostarcza: