Euthyrox N

  • Skład

    1 tabl. zawiera 25 µg, 50 µg, 75 µg, 88 µg, 100 µg, 112 µg, 125 µg, 137 µg, 150 µg, 175 µg lub 200 µg soli sodowej lewotyroksyny. Tabl. zawierają laktozę.

  • Działanie

    Syntetyczna lewotyroksyna, działająca identycznie jak tyroksyna - naturalny, główny hormon tarczycy. W tkankach obwodowych ulega konwersji do T3 i tak jak hormon endogenny wywiera specyficzny wpływ na receptory T3. Lewotyroksyna podana doustnie jest wchłaniana w ok. 80% głównie w jelicie cienkim. Wchłanianie jest uzależnione od galenowej postaci preparatu. Osiąga maksymalne stężenie we krwi po 5-6 h od podania. Początek działania obserwuje się po 3-5 dniach po podaniu doustnym. Lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza w 99%. Hormony tarczycy są metabolizowane głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Metabolity są wydalane z moczem i kałem. T0,5 leku wynosi średnio 7 dni; w nadczynności tarczycy jest krótszy (3-4 dni), a w niedoczynności dłuższy (9-10 dni).

  • Wskazania

    Tabletki 25-200 µg: leczenie wola obojętnego; zapobieganie nawrotom wola po resekcji wola obojętnego w zależności od stopnia zachowanej czynności tarczycy po operacji; terapia substytucyjna w niedoczynności tarczycy; terapia supresyjna w raku tarczycy. Tabletki 25-100 µg: suplementacja skojarzona ze stosowaniem leków przeciwtarczycowych w trakcie leczenia nadczynności tarczycy. Tabletki 100 µg/150 µg/200 µg: test zahamowania czynności tarczycy.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nieleczona niedoczynność kory nadnerczy, nieleczona niedoczynność przysadki lub nieleczona nadczynność tarczycy; Nie wolno rozpoczynać leczenia preparatem w świeżym zawale serca, w zapaleniu mięśnia sercowego i w ostrym zapaleniu wszystkich warstw serca.

  • Środki ostrożności

    Przed zastosowaniem hormonów tarczycy należy wykluczyć lub rozpocząć leczenie następujących schorzeń: niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki lub kory nadnerczy, autonomiczna czynność tarczycy. W przypadku niewydolności wieńcowej, niewydolności serca lub zaburzeń rytmu serca z tachykardią należy unikać nawet niewielkiej, wywołanej lekami, nadczynności tarczycy (w tych przypadkach należy często kontrolować stężenie hormonów tarczycy. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy należy przed włączeniem terapii substytucyjnej, określić jej przyczynę i w razie potrzeby wdrożyć leczenie substytucyjne skompensowanej niedoczynności nadnerczy. W przypadku podejrzenia autonomicznej czynności tarczycy należy wykonać test TRH lub scyntygrafie supresyjną. Lewotyroksyny nie należy podawać w nadczynności tarczycy z wyjątkiem jednoczesnego stosowania z lekami przeciwtarczycowymi. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

  • Ciąża i laktacja

    W ciąży i okresie karmienia piersią leczenie hormonami tarczycy powinno być prowadzone w sposób ciągły. W ciąży może być konieczne zwiększenie dawkowania. Nie ma dotychczas żadnych informacji wskazujących na teratogenne i(lub) toksyczne działanie lewotyroksyny na płód stosowanej w zalecanych dawkach terapeutycznych. Zbyt wysokie dawki mogą mieć negatywny wpływ na rozwój płodu. Ilość hormonu tarczycy przenikająca do mleka matki nie jest wystarczająca do wywołania nadczynności tarczycy lub zahamowania sekrecji TSH u niemowlęcia. Nie należy stosować lewotyroksyny w połączeniu z lekami przeciwtarczycowymi w ciąży - w przypadku leczenia nadczynności tarczycy w okresie ciąży powinna być stosowana monoterapia małymi dawkami leków przeciwtarczycowych. W ciąży nie należy przeprowadzać testów diagnostycznych z wykorzystaniem substancji radioaktywnych.

  • Efekty uboczne

    W czasie właściwego stosowania lewotyroksyny, pod kontrolą zarówno kliniczną jak i laboratoryjną, nie powinny wystąpić działania niepożądane. W przypadku nietolerancji lub przedawkowania lewotyroksyny, szczególnie w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki na początku leczenia, mogą wystąpić typowe objawy nadczynności tarczycy, jak: tachykardia, zaburzenia rytmu serca, dolegliwości dławicowe, ból głowy, osłabienie i kurcze mięśni, uderzenia gorąca, gorączka, wymioty, zaburzenia miesiączkowania, rzekomy guz mózgu, drżenia, niepokój ruchowy, bezsenność, nadmierna potliwość, utrata masy ciała, biegunka. W takim przypadku należy zmniejszyć dawkę dobową lub odstawić preparat na kilka dni. Po ustąpieniu objawów niepożądanych leczenie można wznowić z zachowaniem ostrożności. W przypadku nadwrażliwości mogą wystąpić reakcje alergiczne.

  • Działanie z innymi lekami

    Lewotyroksyna może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych (należy regularnie, szczególnie na początku leczenia hormonami tarczycy, kontrolować stężenie glukozy we krwi i w razie potrzeby modyfikować dawki leków przeciwcukrzycowych). Działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny może ulec nasileniu, ponieważ lewotyroksyna wypiera antykoagulanty z połączeń z białkami osocza (w przypadku jednoczesnej terapii należy regularnie kontrolować krzepliwość krwi i w razie potrzeby modyfikować dawki leków przeciwzakrzepowych). Inhibitory proteazy mogą wpływać na działanie lewotyroksyny (zaleca się kontrolę parametrów hormonów tarczycy i w razie potrzeby dostosowanie dawkowania). Cholestyramina i kolestypol hamują wchłanianie lewotyroksyny - należy je przyjmować po 4-5 h od przyjęcia lewotyroksyny. Istnieją doniesienia, że leki zawierające glin (leki zobojętniające, sukralfat), preparaty żelaza lub węglan wapnia mogą osłabiać działanie lewotyroksyny - preparaty lewotyroksyny należy podawać co najmniej 2 h przed podaniem tych leków. Salicylany, dikumarol, duże dawki furosemidu (250 mg), klofibrat i fenytoina mogą wypierać lewotyroksynę z jej połączeń z białkami osocza i nasilać jej działanie, co prowadzi do zwiększenia frakcji fT4. Propyltiouracyl, glikokortykosteroidy, β-adrenolityki, amiodaron i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodową konwersję T4 do T3. Amiodaron, ze względu na zawartość jodu, może wywoływać nadczynność lub niedoczynność tarczycy (szczególnie ostrożnie stosować przy występowaniu wola guzowatego z możliwą nierozpoznaną autonomiczną czynnością tarczycy). Sertralina, chlorochina/proguanid zmniejszają skuteczność lewotyroksyny i zwiększają stężenie TSH we krwi. Barbiturany i inne substancje indukujące enzymy wątrobowe mogą zwiększać klirens wątrobowy lewotyroksyny. U kobiet stosujących środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny lub po menopauzie stosujące hormonalną terapię zastępczą zapotrzebowanie na lewotyroksynę może być zwiększone. Produkty zawierające soję mogą zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny w jelitach - w razie konieczności należy zmodyfikować dawkę preparatu.

  • Dawkowanie

    Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od wskazań. Dawkę dobową ustala się na podstawie badań laboratoryjnych (stężenia TSH) i badania klinicznego. Z wyjątkiem noworodków, u których szybkie rozpoczęcie leczenia substytucyjnego jest bardzo ważne, leczenie hormonami tarczycy należy rozpocząć od małej dawki i zwiększać stopniowo co 2-4 tyg. do osiągnięcia pełnej dawki substytucyjnej. U pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i z ciężką lub długotrwałą niedoczynnością tarczycy, należy stosować małą dawkę początkową (np. 12,5 µg na dobę), a następnie zwiększać ją stopniowo w dłuższych odstępach czasu, zależnie od wyników badań stężenia hormonu tarczycy. U tych pacjentów może okazać się konieczne zastosowanie dawki mniejszej od pełnej dawki substytucyjnej. Z praktyki wynika, że pacjentom o małej mc. i dużym wolu guzowatym wystarczają mniejsze dawki leku.Wole obojętne: 75-200 µg/dobę. Zapobieganie nawrotowi wola (po resekcji wola): 75-200 µg/dobę. Niedoczynność tarczycy u dorosłych: dawka początkowa - 25-50 µg/dobę; dawka podtrzymująca - 100-200 µg/dobę. Niedoczynność tarczycy u dzieci: dawka początkowa 12,5-50 µg/dobę; dawka podtrzymująca - 100-150 µg/m2 pc./dobę. Terapia skojarzona ze stosowaniem tyreostatyków w leczeniu nadczynności tarczycy: 50-100 µg/dobę. Terapia supresyjna w raku tarczycy: 150-300 µg/dobę. Test zahamowania czynności tarczycy: 2. tydzień i tydzień przed testem - 200 µg/dobę (1 tabl. Euthyrox N 200 lub 2 tabl. Euthyrox N 100) lub alternatywnie 4. i 3. tydzień przed testem - 75 µg/dobę (1/2 tabl. Euthyrox N 150) oraz 2. tydzień i tydzień przed testem - 150 µg/dobę (1 tabl. Euthyrox N 150).Dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo rano, na czczo, co najmniej 1/2 h przed śniadaniem, z niewielką ilością płynu. Tabl. można dzielić na połowy. Niemowlętom należy podawać dawkę dobową jednorazowo, co najmniej 1/2 h przed pierwszym posiłkiem; tabletkę należy rozpuścić w małej ilości wody i powstałą zawiesinę (przygotowaną zawsze bezpośrednio przed podaniem) podaje się z niewielką, dodatkową ilością płynu.W przypadku niedoczynności tarczycy, substytucji po resekcji wola lub tarczycy oraz profilaktyce nawrotów po usunięciu wola obojętnego, leczenie prowadzi się z reguły przez całe życie. Terapia towarzysząca nadczynności tarczycy po uzyskaniu stanu eutyreozy jest wskazana w okresie podawania leku przeciwtarczycowego. W łagodnym obojętnym wolu leczenie jest konieczne od 6 mies. do 2 lat; po uzyskaniu zmniejszenia wola zaleca się profilaktykę małymi dawkami jodu (100-200 µg/dobę), aby zapobiec nawrotom wola; jeśli w tym czasie leczenie farmakologiczne okaże się nieskuteczne należy rozważyć leczenie chirurgiczne lub zastosowanie jodu radioaktywnego.

  • Uwagi

    U kobiet po menopauzie z niedoczynnością tarczycy i zwiększonym ryzykiem osteoporozy należy dokładnie monitorować czynność tarczycy. Po ustaleniu leczenia lewotyroksyną, w przypadku zmiany preparatu zaleca się modyfikowanie dawki w zależności od klinicznego stanu pacjenta i wyników badań laboratoryjnych.

  • Danych o lekach dostarcza: