Dolcontral

  • Skład

    1 ml roztworu zawiera 50 mg chlorowodorku petydyny.

  • Działanie

    Syntetyczny, opioidowy lek przeciwbólowy działający przede wszystkim na o.u.n. Działa krócej niż morfina - 2-4 h. Lek wchłania się szybko po podaniu podskórnym i domięśniowym. Maksymalne stężenie w osoczu występuje zwykle po 45 min. W 30-50% wiąże się z białkami osocza. Metabolizowany jest w wątrobie. Znaczna część leku wydalana jest przez nerki w postaci niezmienionej i w postaci aktywnego metabolitu - norpetydyny. T0,5 petydyny wynosi 3-6 h, T0,5 norpetydyny wynosi ok. 20 h.

  • Wskazania

    Ból o dużym nasileniu, w tym związany z zabiegami chirurgicznymi, w położnictwie oraz w premedykacji.

  • Przeciwwskazania

    Nadwrażliwość na chlorowodorek petydyny lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężkie zaburzenia czynności nerek. Zaburzenia czynności ośrodka oddechowego i czynności oddechowej. Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów MAO (w tym moklobemidu i fenelzyny) oraz okres 2 tyg. od ich odstawienia, ponieważ może wystąpić ciężkie pobudzenie lub zahamowanie o.u.n. (nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze). Jednoczesne stosowanie rytonawiru - ze względu na ryzyko wystąpienia toksycznego działania norpetydyny. Jednoczesne stosowanie selegiliny - ze względu na ryzyko wystąpienia bardzo wysokiej gorączki oraz działania toksycznego na o.u.n. Guz chromochłonny nadnerczy. Śpiączka. Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub urazy głowy - ze względu na zwiększenie ryzyka depresji oddechowej, co może prowadzić do podwyższenia ciśnienia płynu rdzeniowo-mózgowego; uspokojenie i zmiany wyglądu źrenicy mogą zaburzać obserwację pacjenta. Ostre zatrucie alkoholem. Przypadki, w których występuje ryzyko porażennej niedrożności jelita lub ciężka biegunka związana z rzekomobłoniastym zapaleniem jelit wywołanym stosowaniem antybiotyków, lub biegunka wywołana zatruciem (do momentu usunięcia czynnika toksycznego).

  • Środki ostrożności

    Wielokrotne podawanie petydyny może prowadzić do rozwoju tolerancji. Nagłe przerwanie podawania u pacjentów z rozwiniętą tolerancją może powodować wystąpienie objawów odstawiennych. Ostrożnie stosować u pacjentów nadużywających leków lub ze skłonnością do nadużywania leków. Petydyna podawana długotrwale może wywołać uzależnienie typu morfinowego. Stosować ostrożnie lub zmniejszyć dawkę u pacjentów z nieprawidłowościami w obrębie dróg żółciowych, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością kory nadnerczy, astmą, niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem, przerostem gruczołu krokowego, stanem zapalnym lub niedrożnością jelit, miastenią, częstoskurczem nadkomorowym, tachykardią, chorobami przebiegającymi z drgawkami. Neurotoksyczność petydyny może wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek, nowotworem, anemią sierpowatokrwinkową, podczas jednoczesnego podawania leków cholinolitycznych albo podczas długotrwałego podawania wzrastających dawek petydyny. Ostrożnie należy stosować lek u dzieci, osób w podeszłym wieku, pacjentów wyniszczonych, z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.

  • Ciąża i laktacja

    Preparat może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Petydyna jest szeroko stosowana w leczeniu bólu podczas porodu, przenika przez łożysko i może powodować depresję oddychania u noworodka. U dzieci matek, które stosowały petydynę w czasie ciąży mogą wystąpić objawy odstawienne. Petydyna przenika do mleka kobiecego - należy wziąć to pod uwagę w przypadku zastosowania u kobiet karmiących piersią.

  • Efekty uboczne

    Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest depresja oddechowa. Najczęściej występują: uspokojenie, nudności, zaparcia, wymioty, nadmierne pocenie się. Mogą również wystąpić: zawroty głowy, stan splątania (duże dawki), zmiany nastroju (w tym dysforia, euforia), niepokój, omamy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, skurcz dróg żółciowych, hipotonia ortostatyczna, zaczerwienienie twarzy, bradykardia, tachykardia (częściej po podaniu dożylnym), zwężenie źrenic, zamazane lub podwójne widzenie, inne zaburzenia widzenia, zatrzymanie moczu, trudności w oddawaniu moczu, skurcz moczowodów, działanie antydiuretyczne, pokrzywka, świąd, wysypka, reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko: reakcje anafilaktyczne po podaniu dożylnym. Długotrwałe stosowanie leku może wywołać fizyczne i psychiczne uzależnienie. Tolerancja na lek rozwija się wraz z przedłużającym się stosowaniem, co nie dotyczy zaparć. Może rozwinąć się tolerancja na działanie przeciwbólowych leków opioidowych na pęcherz moczowy.

  • Działanie z innymi lekami

    Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie petydyny i inhibitorów MAO oraz przez okres 2 tyg. od odstawienia inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rytonawiru - ze względu na ryzyko wystąpienia toksycznego działania norpetydyny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie selegiliny - ze względu na ryzyko wystąpienia bardzo wysokiej gorączki oraz działania toksycznego na o.u.n. Leki działające depresyjne na o.u.n. (leki znieczulające, fenobarbital, fenytoina, pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki uspokajające, anksjolityki, leki nasenne) mogą nasilać i przedłużać działanie hamujące petydyny na o.u.n. Petydyna działa antagonistycznie w stosunku do metoklopramidu i domperydonu, może opóźniać wchłanianie meksyletyny. Cymetydyna i disulfiram mogą hamować metabolizm opioidowych leków przeciwbólowych. Podczas jednoczesnego stosowania petydyny i chloropromazyny zwiększa się ryzyko działania toksycznego, spowodowane zwiększeniem się stężenia norpetydyny. Leki przeciwbiegunkowe oraz hamujące perystaltykę jelit (np. loperamid) stosowane jednocześnie z petydyną mogą zwiększać ryzyko wystąpienia ciężkiego zaparcia. Przy jednoczesnym stosowaniu petydyny i leków cholinolitycznych (np. atropina) może wystąpić sumowanie działania na układ pokarmowy oraz moczowy (ciężkie zaparcie, zatrzymanie moczu). Nie zaleca się stosowania opioidowych leków przeciwbólowych w premedykacji, jeśli stosowana jest cyprofloksacyna. Alkohol może nasilać działanie uspokajające i zmniejszające ciśnienie krwi.

  • Dawkowanie

    Domięśniowo, podskórnie lub dożylnie (w postaci powolnego wstrzyknięcia). Premedykacja (30-90 min przed zabiegiem operacyjnym). Dorośli: 50-100 mg domięśniowo lub podskórnie. Pacjenci w podeszłym wieku są bardziej wrażliwi na petydynę. Dzieci: 1-2 mg/kg mc. domięśniowo lub podskórnie. Podtrzymanie znieczulenia: wstrzykiwać małe powtarzane dawki rozcieńczonego preparatu (np. 10 mg/ml) powoli dożylnie lub podawać we wlewie ciągłym (np. rozcieńczony do 1 mg/ml). Dawkę należy dostosować do stanu pacjenta, rodzaju premedykacji i znieczulenia oraz rodzaju i czasu trwania zabiegu chirurgicznego. Położnictwo: 50-100 mg domięśniowo lub podskórnie - podawać gdy pojawią się skurcze w regularnych odstępach. W razie konieczności dawkę można powtórzyć po 1-3 h, nie przekraczając dawki 400 mg w ciągu 24 h. Leczenie bólu o dużym nasileniu, np. bólu w ostrym zawale serca, kolce wątrobowej i nerkowej, bólu pooperacyjnego. Dorośli: 25-100 mg domięśniowo lub podskórnie. Dawki można powtarzać co 4 h. Jeśli zachodzi potrzeba preparat można podać powoli dożylnie w dawce 25 - 50 mg, najlepiej po uprzednim rozcieńczeniu. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa nie powinna przekraczać 25 mg; przy wielokrotnym podaniu należy zmniejszyć całkowitą dawkę dobową. Dzieci: 0,5-2 mg/ kg mc. domięśniowo lub podskórnie co 4 h. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek dawki leku należy zmniejszyć.Przed podaniem dożylnym zawartość ampułki można rozcieńczyć do 10 ml za pomocą 10% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu NaCl lub wody do wstrzykiwań; otrzymany roztwór ma stężenie 5 mg/ml (przy rozcieńczeniu amp. 1 ml) lub 10 mg/ml (przy rozcieńczeniu amp. 2 ml).

  • Uwagi

    Podczas stosowania leku nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.

  • Danych o lekach dostarcza: